جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۲:۲۸

جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۲:۲۸

اگر وحدت نه، از کجا آغاز کنیم؟

تأکیدمان همواره این بوده است که ره توشه ها، تفاهم بر روی یک منشور موسس را تسهیل کرده اند. اگر نه! و اصرار این باشد که دو نوع سیاست را مبنا کنیم، ایجاد داوطلبانه دو حزب چپ در این مسیر، ما را از آینده مان دور نخواهد ساخت.

اتحاد فدائیان خلق، کنگره فوق العاده برای تصمیم گیری نهائی پیرامون «وحدت» را، بدون دستیابی به نتیجه مشخص، به پایان رسانید. کنگره برای تعمق بیشتر، یک کمیسیون انتخاب کرده بود که وجوه مشترک مابین پیشنهادات مختلف را بررسی کرده و دسترسی به یک قرار تفاهم آمیز را مهیا نماید . این کمیسیون نیز بدون رسیدن به تفاهم، در آخرین هفته ای که فرصت داشت، دیگر اعضای سازمان را در یک اجلاس مجازی، به یاری و همفکری طلبید. از توضیحات پاره ای رفقای عضو کمیسیون مشخص شد که در نگاه آن ها جای بحث و درنگی روی مبانی وحدت نمی تواند باشد و به هیچ همفکری و تأملی مطلقا نیازی نبوده است. خیلی زود معلوم شد، عدم تفاهم های ریشه ای، معنا دار گشته اند و یک عقب گرد غیرصریح را سازمان داده اند. بحث ها بیشتر از آن که بر قرار مورد تفاهم متمرکز شده باشند، بخشا اجرائی شدن اصل «وحدت» را زیر سوال برده اند!
اکثر اعضأ کمیسیون، غیر مستقیم و نیمه رسمی، فقط پاسخ « آری » یا « نه» به وحدت را به جلسه آورده بودند. سوالی که هفت سال پیش با رأی اکثریت مطلق اعضای سازمان، پاسخ مثبت گرفته بود، حالا بعد از پاره کردن هفت جفت کفش آهنی، به منزلگاه نخست رسیده است. به نقطه ای که از آن آغاز کرده بودیم.
در آن منزل، عدم تفاهم ها گم گشته نبودند، کسی بر روی اختلافات اساسی پرده ساطر نکشیده بود، هیچکس با ساز دیگری، نمی رقصید. اهداف اگر مشترک بودند، ولی هرکس می دانست برای رسیدن به هدف می تواند راه مورد نظر خود را برگزیند.
زمانی که اصل وحدت به تصویب مشترک رسیده بود، نیاز به وحدت با این یا آن معیار سیاسی تعریف نمی شد، که اکنون با ردیف کردن مشتی اختلافات سیاسی، منتفی اعلام شود. آن زمان، ضرورت « وحدت »، از منظر دیگری بال می کشید:
از نو گرائی، از پشت سر ماندن سنت های قدیمی، از ارج و اعتبار به اندیشه های مخالف، از این آزمون که خانواده چپ، نگاه نه به خود، که رو به جامعه دارد. و این جامعه، انشعابات، تجزیه ها و تکه تکه شدن های او را نه تنها درک نمی کند، که اگر دشمن باشد، خشنود و اگر دوست، حسرت می کشد. ادامه بحث های کمیسیون در این آخرین هفته ها نیز هر چه باشد در تصمیم یارانی که به هر دلیل امروزه مخالف وحدت شده اند، چیزی را تغییر نمی دهد. همانگونه که یکی دو رأی بیشتر یا کمتر در کنگره فوق العاده اگر بفرض اکثریت می آورد، در نگاه به افق آینده چپ، مرحمی نبود.
من در این عقب نشینی البته هیچ اشکالی نمی بینم. حق طبیعی هر کدام از ماست، در مسیری پیش برویم، که درست می دانیم و از آن تصمیمی بازگشت کنیم، که غلط می پنداریم. چنین پیش رفت و عقب گردی چنانچه حاوی نوگرائی و اندیشه ورز باشد، بالنده است و جامعه اهل فکر را با جخود پیش می برد. وگرنه دملی بر زخم های گذشته می گذارد و آهی بر زنده کردن «حسرت» های به فراموشی سپرده شده می نشاند.
توجه داشته باشیم که افکار و اندیشه های چپ در کشور ما هنوز زنده و آینده دار هستند. چپ داخل کشور اگر زمینه تشکل نمی تواند داشته باشد، اگر امروز صدای رسائی ندارد، اما وسعت اشاره اش آن قدر طنین انداز هست که دستگاه های فکری نظام جمهوری اسلامی را به تکاپو و واکنش بیاندازد. اگر حنای «فدائیان جهل» و «روشنفکران تروریست» رنگی داشت، نه آقای خامنه ای مجبور می شد به «خطر رشد چپ» هشدار بدهد و نه «مرکز اسناد و مطالعات انقلاب اسلامی» زحمت انتشار کتابی ۱۱۰۰ صفحه ای با نام «صخره سخت» را به خود می داد. این کتاب که در ظاهر «امنیت» جمهوری اسلامی نوشته شده است، یک قهرمان غیبی دارد که شبح جنبش فدائی ست. از هر سوی کتاب و حاشیه بندبند واژه ها، به این شبح شلیک می شود. تابوئی که اگر اسم اش را به زبان بیآورند، گوئی بزرگ و بزرگتر می شود. پس در پستو و با شیوه های ضد فرهنگی می بایست خفه اش کرد! مطالعه عمیق «صخره سخت»، این وظیفه را به ما دیکته می کند که صرف سیاست، در پرتو «شبح چپ»، کهنه دلقی ست!
حال جا دارد این حقیقت را نیز بپذیریم که بازگشت به آن آغاز، ادامه بی خیال گذشته نیست، خود یک آغاز است. آغازی که اگر با جهش همراه نباشد و اگر برای نگاه های مشتاق، تصویر رنگینی از فکر و تجربه ارائه ندهد، پیشاپیش پایانه راه را برای ما رقم زده است. فقط آنان که خویشتن را جدی نمی گیرند، صدای به ظاهر سکوت جامعه روشنفکری درون کشور و رصد کردن های دلسوزانه چپ «خاموش» را، باور نمی توانند داشته باشند.
یک چپ جدی و باورمند، بی آنکه اسیر این «پستو» شود، دل در گرو باورهای سیاسی سیالی نخواهد سپرد، که در مسیر تحولات عمیق جامعه، خود بی آنکه بداند، از آن ها خواهد گذشت.
رویکردهای سیاسی تنها در بساط آنان که دستی در کارزار تحولات اجتماعی ندارند، گلسنگ می شود. قرار گرفتن در مدار هرتحول پیش از هر چیز بازبینی در باورهای سیاسی را دیکته می کند. دگردیسی های فکری مهم تر از همه، محتوای انشعاب ها را بی مایه کرده است. انشعاب هائی که هیچ کدام شان نه داوطلبانه و فکرشده، که اکثر تحمیلی بوده اند. در تاریخچه جنبش فدائی تنها دو جریان اولیه که اعلام موجودیت فدائیان را رقم زده اند، با فراغ بال و اراده ای مشترک سازمان نوینی را پی افکنده اند. مابقی یعنی «اکثریت»، «اقلیت»، «جناح چپ»، «شانزده آذر»، «آزادی کار» و «شورایعالی» همه و همه، موجودیت شان تحمیل شده بوده است!
وحدت امروز ما پایان همه آن گذشته ها و آغاز یک اقدام داوطلبانه و مشترک در حیات سیاسی این بخش از چپ ایران خواهد بود. تأکیدمان همواره این بوده است که ره توشه ها، تفاهم بر روی یک منشور موسس را تسهیل کرده اند. اگر نه! و اصرار این باشد که دو نوع سیاست را مبنا کنیم، ایجاد داوطلبانه دو حزب چپ در این مسیر، ما را از آینده مان دور نخواهد ساخت.
تنها، از بازتولید روش های تحمیلی گذشته، نگران باید بود. نگاه نقد یکی از اعضای کمیسیون مذکور که مخالف وحدت گشته است، متاسفانه روش های زندگی دور را به چشم می آورد. نگاهی که با دمکراسی غریبه است. ایشان از موضع نه یک فرد و یک نظر که از مقام متولی سازمان و از جانب کل اعضأ سخن می گوید. با این پایوری، که یا بمانید و از «سازمان» و نظام فکری مورد تأکید ایشان، تبعیت کنید یا بروید انشعاب را سازمان بدهید. ضایعه این نگاه فقط درون زا نیست، خطر این جاست که در حکومت اگر باشد، تردید نباید کرد که نماد دیکتاتوری ست و نگاه آزاد را مطلقا برنمی تابد.
نه! ما از این کژراه عبور کرده ایم. همگی رفته های تحمیل شده، درد این راه را برملا کرده اند. ما در بدترین حالت، با دو استراتژی، دو حزب چپ، دو تشکیلات دوست، می سازیم. اضافه این که، سازمان دعوت کننده به امر وحدت چنانچه خود، از تمرکز روی مبانی وحدت، به اصرار بر«وحدت نه» تغییر مسیر دهد، فقط پرنسیب های جاری و تعهدات اعتماد برانگیز را در خویش، خدشه دار خواهد کرد. نه! حیات سیاسی گذشته ما از این نیز مبرا بوده است و مبرا خواهد ماند.

 

تاریخ انتشار : ۲۳ مرداد, ۱۳۹۴ ۴:۱۴ ب٫ظ
لینک کوتاه
مطالب بیشتر

نظرات

Comments are closed.

سخن روز

انتخابات! کدام انتخابات؟

با عنایت به این وضع و شرایط عملا موجود آنچه در ایران برگزار میشود فاقد حداقل شرایط برای شناخته شدن بعنوان یک انتخابات است. با تمام محدودیت ها و کنترل های نظام امنیتی و سیاسی انتخابی در کار نیست و دقیقا با استعاره از آقای خمینی « در این رژیم آزادی های فردی پایمال و انتخابات واقعی و مطبوعات و احزاب از میان برده شده اند.

مطالعه »
یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
آخرین مطالب

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

ما در انتخابات غیر واقعی شرکت نمی کنیم

در جمهوری اسلامی، یک شورای انتصابی حکومتی تحت نام «شورای نگهبان» لیست کاندیدا هایی از حواریون و عوامل مطیع و وابسته به حکومت را در مقابل مردم قرار می دهد و از آنان می خواهد که فقط به این افراد گزینش شده حکومتی رای بدهند. آیا به این صحنه سازی مضحک و پر فریب می توان «انتخابات» نام نهاد؟

زبان مادری؛ بخشی از آزادی بیان

کانون نویسندگان ایران ضمن گرامی‌داشت این روز، همان‌گونه که در بند سوم منشور خود آورده است: «رشد و شکوفایی زبان‌های متنوع کشور را از ارکان اعتلای فرهنگی و پیوند و تفاهم مردم ایران می‌داند…» و خواهان آزادی زبان‌های مادری در ظرفیت و ابعاد گوناگون آن‌ها به‌ویژه در «عرصه‌ی چاپ و نشر و پخش آثار» است. هم‌چنین خواستار رهایی تمام کنشگران عرصه‌ی زبان مادری از زندان و تبعید و دیگر آزارها و فشارهاست.

سرمایه داری و دموکراسی

۴۰ سال سرمایه داری نئولیبرالیستی׳ و اندیشه‌های ضد دموکراتیکِ آن جوامع را در یک بحران ژرف و جدی سیاسی ـ اقتصادی فرو برده’ و دموکراسی را با خطرات و تهدید های جدی مواجه کرده است. روشن است که دموکراسی نیازمند شرایط مساعد اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. لازمه پدید آمدن این شرایط تنها در گرو مبارزات بی امان دموکراتیک احزاب و شخصیت های مترقی، سندیکاهای کارگری و جوامع مدنی می باشد.

رفیق سید فاخر شجری از میان ما رفت

رفیق سید فاخر شجری کادر مبارز و برجسته جنبش کارگری ایران و از یاران دیرین فدایی از میان ما رفت و خانواده، نزدیکان و رفقایش را به سوگ خود نشاند. پیش از هر سخنی، فقدان این یار وفادار زحمت‌کشان را به خانواده و بازماندگان او تسلیت می‌گوییم و یاد عزیزش را گرامی می‌داریم.

یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
پيام ها

باید یکی شویم و قلب‌مان را سرود و پرچم‌مان سازیم تا بهاران خجسته به ارمغان به میهن‌مان فراز آید!

کرامت و خسرو دو جوان روشنفکر انسان‌دوست چپ بودند و غم مردم فقرزدهٔ میهن و جهان به دل داشتند. آنان شیفتۀ جنبش فداییان خلق بودند. خسرو گلسرخی در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «من یک فدایی خلق ایران هستم و شناسنامه من جز  عشق به مردم چیز دیگری نیست … شما آقایان فاشیست‌ها که فرزندان خلق ایران را بدون هیج مدرکی به قتل‌گاه میفرستید، ایمان داشته باشید که خلق محروم ایران، انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت». تاثیر ایستادگی جانانه آنان در برابر نظام حاکم و پشتیبانان جهانی آن موجی از شور و ایمان در جنبش فداییان پدید آورد

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
برنامه و اساسنامه
برنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اساسنامه
اساسنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
بولتن کارگری
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

ما در انتخابات غیر واقعی شرکت نمی کنیم

زبان مادری؛ بخشی از آزادی بیان

سرمایه داری و دموکراسی

رفیق سید فاخر شجری از میان ما رفت

انتخابات! کدام انتخابات؟