جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۶:۴۳

جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۶:۴۳

با شاعران در گرامیداشت روز زن

گنگيم زان سبب كه همي بر دهان ما
مشتي رسيده تا به سخن لب گشاده‌ايم
چون شمع، وقت گريه عبث خنده كرده‌ايم
از سوختن گداخته باز ايستاده‌ايم
هر طايرِ ضعيف شود شاهبازمان
از بس كه چون كبوتر و گنجشك ساده‌ايم

 

باز ایستاده‌ایم!

پروین اعتصامی

     زان دم که پا به شارع هستی نهاده‌ایم  

    گامی دو راه رفته و گامی سِتاده‌ایم

    بنیان آفرینش ما مرد و زن یکی است 

   در شاهراه علم چرا ما پیاده‌ایم؟

    از حقِ مردمی، ز چه رو دست ما تهی است؟

   فرزند آدمیم، نه ابلیس زاده ایم!

   ما را خدا مگر نه سر و عقل و هوش داد 

  در پشت سر فتاده چرا چون وِساده‌ایم؟

  در زیر پای خویش شدستیم پایمال 

 با دست خود حقوق خود از دست داده‌ایم

   گر بیهشان ز باده خرابند، ما ز جهل 

  ما بیهشانِ بی خبر از جام و باده‌ایم

  سیلی چرا خوریم؟ نه ناچیز پیشه‌ایم

  منّت چرا کشیم؟ نه مسکین جراده‌ایم

  تا گوش داده، طعنه‌ی پیکان شنیده‌ایم

 تا بال و پر گشوده به دام اوفتاده‌ایم

  گنگیم زان سبب که همی بر دهان ما 

 مشتی رسیده تا به سخن لب گشاده‌ایم

چون شمع، وقت گریه عبث خنده کرده‌ایم 

 از سوختن گداخته باز ایستاده‌ایم

هر طایرِ ضعیف شود شاهبازمان

از بس که چون کبوتر و گنجشک ساده‌ایم

***

 

ای زن

سیمین بهبهانی

 

ای زن چه دلفریب و چه زیبایی
 گویی گل شکفته ی دنیایی
 گل گفتمت ، ز گفته خجل ماندم 
 گل را کجاست چون تو دلارایی ؟
 گل چون تو کی ، به لطف ، سخن گوید ؟
 تنها تویی که نوگل گویایی
گر نوبهار ، غنچه و گل زاید 
 ای زن ،‌ تو نوبهار همی زایی
 چون روی نغز طفل تو ، ایا کس 
کی دیده نو بهار تماشایی؟
 ای مادر خجسته ی فرخ پی
در جمع کودکان به چه مانایی؟
آن ماه سیمگون دل افروزی
 کاندر میان عقد ثریایی
آن شمع شعله بر سر خود سوزی
بزمی به نور خویش بیارایی
 از جسم و جان و راحت خود کاهی
 تا بر کسان نشاط بیفزایی
تا جان کودکان تو آساید 
 خود لحظه یی ز رنج نیاسایی
 گفتم ز لطف و مرحمتت اما 
آراسته به لطف نه تنهایی
 در عین مهر ، مظهر پیکاری
شمشیری و نهفته به دیبایی
از خصم کینه توز ، نیندیشی
و ز تیغ سینه سوز ،‌نپروایی
از کینه و ستیزه ی پی گیرت 
دشمن ،‌ شکسته جام شکیبایی
بر دوستان خود ، سر و جان بخشی
بر دشمنان ، گناه نبخشایی
 چون چنگ نغمه ساز ، فرو خواندی
 در گوش مرد ، نغمه ی همتایی
گفتی که : جفت و یار تو ام ، اما 
نی بهر عاشقی و نه شیدایی
ما هر دو ایم رهرو یک مقصد 
بگذر ز خود پرستی و خودرایی
دستم بگیر، از سر همراهی
جورم بکش ،‌ به خاطر همپایی
زینت فزای مجمع تو ، امروز
 هر سو ،‌ زنی است شهره به دانایی
دارد طبیب راد خردمندت 
 تقوای مرمی ،‌دم عیسایی
 چونان سخن سرای هنرمندت 
طوطی ندیده کس به شکرخایی 
 استادتو ، به داتش همچون آب 
 ره جسته در ضمایر خارایی
بشکسته اند نغمه سرایانت 
بازار بلبلان ز خوش آوایی
امروز ، سر بلندی و از امروز
صد ره فزون به موسم فردایی
 این سان که در جبین تو می بینم 
 کرسی نشین خانه ی شورایی
بر سرنوشت خویش خداوندی
 در کار خویش ، آگه و دانایی
 ای زن !‌ به اتفاق ، کنون می کوش
کز تنگنای جهل برون ایی
 بند نفاق پای تو می بندد 
این بند رابکوش که بگشایی
 ننگ است در صف تو جدایی ، هان 
نام نکو ،‌به ننگ ، نیالایی
 تا خود ز خواهشم چه بیندیشی
 تا خود به پاسخم چه بفرمایی

 

***

  

  منم حوا

مهرانگیز رساپور

 بگو !

         منم آورنده‌‌ی آدم به زمین

         ( آغوشِ زاینده‌ی خود )

                                         منم حوا !

بگو !

         هوشِ روشنِ کلید

        از انسجامِ حسادتِ قفل نمی ترسد

         و عقاید فرتوت

         مرا به گمشدگی عادت نمی دهند

                                                 منم حوا !

بگو !

          ترس‌های مادر زاد

          ازقضاوت‌های عالم احتمال

           و دلیل‌های متروک

                                   در خرابه‌های شعار

           مرا به  پنهان شدن

           درزیر پوستِ تقلب

           نمى توانند مجبور کنند

                                         منم حوا !

 بگو !

       مردگانی که حرف‌هاشان

       تعبیر مضحکِ کابوس‌هاشان باشد

       به یکدیگر

                   فردا را وعده می‌دهند

      اما زندگان، همیشه در امروز می ‌زیند

                                                       منم حوا !

بگو !

        درفش‌های سربی سرزمین‌های مترقی

        درفش‌های بی خون

                                     بی حس

                                     بی صفت

          نمی توانند اندوه تکنیکی آدم آهنی ها را

          در فریب‌های کامپیوتری

          به ضجه‌های مادرانه بدل کنند

                                               منم حوا !

بگو !

         مفسر لحظه‌های زلال می‌گوید:

         جنازه‌های فاسد را

                          هیچ بشکه‌ی الکل  حیات نبخشد

        من در زهدان آب  جاری‌ام

        ای سد!

                  پیشه‌‌ی توست  توقف !

       

بگو !

         من حقوق بین المللی آغوش خود را می شناسم

         به آینه می روم  

         و شکوهِ زایندگی خود را اعتراف می کنم

                                                            منم حوا !

بگو !

         من بودم

        باز کننده‌ی پنجره‌های ادراک شما

          منم !

          کاشفِ نفس‌های فاضلانه

                                           منم حوا !

بگو !

        من بودم

        برای کشفِ زمین، راهنمای شما

        منم !

        آموزاننده‌ی لذتِ شرم و گناه

                                             منم حوا !

 

در عدالتِ زنانه‌ی من

مگر برگی نبود

                     پوشش مساوی من و شما ؟

اکنون منِ راهنما

پنهان کنم خود را ؟!

قه قاه . . . گمشدگانِ فردا  

                              منم حوا !

                                 

منم حوا

پشت سرم مرزبندی‌هاست

روبه رویم اما   

                اقیانوسی از اشک‌های شکستِ  دروغگویان

و یک پگاهِ بکرِ مجلل

همچون لحظات شاعرانه‌ی پیش از خلقت

و آهنگی که حقیقتِ تکامل ما را

در پژوهشی نورانی

                            ستایش می کند

.   .   .

مرا به آن جشن

که در اعماق تفکرت جاری است . . . دعوت کن

منم حوا ! 

 

*** 

  

شهر، شاعر، مرگ

 

لیلا فرجامی

 

آنروز

من از دریا آمده بودم

شهر

با سنگهایش

آجرهایش

آدمهای خشتی و خورشیدهای گِلین اش

شهر

با خدایش

که مردی بود

با سبابه ای طلا

 ریشی از نیشتر و سبیلی از شلاق

شهر

در حصار دندانهای تیز آسمان بود

و گنجشکهای زندانی اش را

بر نیزه های ابر گرفته بود و بارانش

شرابِ گندیده

لخته های خون،

دستهایش را بریده بودند

شهر

می رفت تا گور شود

آنروز

من از دریا آمده بودم

پیامبری نبودم که به فتوایم نجاتش دهم

یا فاحشه ای که به بوسه ای مجابش کنم

شاعر بودم

و تنها

گریه می کردم در بازوان مادران مرده اش

سینه هایم بر داغهای صلیبش بود

و نگاهم به چشم ماهیانی می رفت

که نقره هایشان را به تور می دادند

و خاکستر خاک را به تن

به چشم ماهیانی

که کور می شدند

یک به یک

در لهیب هوا

در ذغالهای نور

***

 

حنجره‌ی فریاد

ویدا فرهودی

بیش از تو نباشم گــر!همتای تو ای مَردَم
شفافم و بی خدشه، در پاکدلی فــَردم

من مام وطن دارم، آیینه صفت در بر
ایرانِ مرا بنگر! آیینه ی بی گـَـردم

هر برگ ز تاریخش، گر بازکنی بینی
درسخت ترین دوران،با خصم چه ها کردم

سودابه  شدم هرچند، گهگاه به کین خواهی
روز دگرام بینی بس گـــُرد بپروردم

گه دخت سمنگانم، سهراب به دامانم،
گه ویس و زلیخاوش، افسانه ی شبگردم

بس شعر می آوازم، تا پنجره ای سازم
اندازه ی آزادی، بیهوده کنی طـَـردم

ور دشمن زیبایی پالان کـشد ام بر سر
سـُرخند نفس هایم، منگر به رخ زردم

چون طاهره و سیمین*، شمشیر قلم در دست،
شاهین غزل تا هست، غم نیست هماوردم

همتا ی تو، نه،بیش ام، ای مرد که خاموشی
من حنجره ی فریاد، فریاد ز نامـَردم

طاهره قره العین و سیمین بهبهانی*

***

  

و منم

عاطفه گرگین
 
با هر صدایی که مرا می خواند
می خواهم رویایی شوم
برگی که بریزد
نگاهی که  شکوفه دهد
  شامی که پلک بگشاید
بر چهره جهان
 
با هر صدایی که مرا می خواند
  می خواهم
منظومه ای شناور شوم 
در کویر
 
در گستره ای چنین  زنی که منم 
 
می خوانم
 می خواهم آغاز دیگری شوم
برشانه های زمین بنشینم
کویر را  آب دهم 
 در گستره چنین زنی که منم

*** 

 

 زن

ژیلا مساعد 

بر می خیزم 
از خاکستر خویش 
از فقدان 
  از هیچ 
بر می خیزم 
از میان استخوان های معتاد 
به پوکی 
تاریکی 
بر می خیزم 
از عضلات جا بجا شده ی منفعل 
در پهنه ی جسمی بی نام 
بر می خیزم 
از خوابی ریش ریش 
تا دو باره آتش گیرم 
روشن شوم 
و بمیرم
  
زن 
    
من از رمه ی بّره گان 
جدا ماندم 
اما 
بّره نماندم 
من دریافتم 
که معصومیت 
انتخاب مرگی شرم آور ست 
و تنهایی 
جزای اگاهیست 
  
من جداماندم 
اینک نه بّره ام 
و نه گرگ 
فقط چشمانی که 
می بیند 
می بیند 
می بیند 
  
***

گزینش ویدا فرهودی

vfkar1335@gmail.com
  

بخش : شعر
تاریخ انتشار : ۱۵ اسفند, ۱۳۹۳ ۹:۰۳ ب٫ظ
لینک کوتاه
مطالب بیشتر

نظرات

Comments are closed.

سخن روز

انتخابات! کدام انتخابات؟

با عنایت به این وضع و شرایط عملا موجود آنچه در ایران برگزار میشود فاقد حداقل شرایط برای شناخته شدن بعنوان یک انتخابات است. با تمام محدودیت ها و کنترل های نظام امنیتی و سیاسی انتخابی در کار نیست و دقیقا با استعاره از آقای خمینی « در این رژیم آزادی های فردی پایمال و انتخابات واقعی و مطبوعات و احزاب از میان برده شده اند.

مطالعه »
یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
آخرین مطالب

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

ما در انتخابات غیر واقعی شرکت نمی کنیم

در جمهوری اسلامی، یک شورای انتصابی حکومتی تحت نام «شورای نگهبان» لیست کاندیدا هایی از حواریون و عوامل مطیع و وابسته به حکومت را در مقابل مردم قرار می دهد و از آنان می خواهد که فقط به این افراد گزینش شده حکومتی رای بدهند. آیا به این صحنه سازی مضحک و پر فریب می توان «انتخابات» نام نهاد؟

زبان مادری؛ بخشی از آزادی بیان

کانون نویسندگان ایران ضمن گرامی‌داشت این روز، همان‌گونه که در بند سوم منشور خود آورده است: «رشد و شکوفایی زبان‌های متنوع کشور را از ارکان اعتلای فرهنگی و پیوند و تفاهم مردم ایران می‌داند…» و خواهان آزادی زبان‌های مادری در ظرفیت و ابعاد گوناگون آن‌ها به‌ویژه در «عرصه‌ی چاپ و نشر و پخش آثار» است. هم‌چنین خواستار رهایی تمام کنشگران عرصه‌ی زبان مادری از زندان و تبعید و دیگر آزارها و فشارهاست.

سرمایه داری و دموکراسی

۴۰ سال سرمایه داری نئولیبرالیستی׳ و اندیشه‌های ضد دموکراتیکِ آن جوامع را در یک بحران ژرف و جدی سیاسی ـ اقتصادی فرو برده’ و دموکراسی را با خطرات و تهدید های جدی مواجه کرده است. روشن است که دموکراسی نیازمند شرایط مساعد اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. لازمه پدید آمدن این شرایط تنها در گرو مبارزات بی امان دموکراتیک احزاب و شخصیت های مترقی، سندیکاهای کارگری و جوامع مدنی می باشد.

رفیق سید فاخر شجری از میان ما رفت

رفیق سید فاخر شجری کادر مبارز و برجسته جنبش کارگری ایران و از یاران دیرین فدایی از میان ما رفت و خانواده، نزدیکان و رفقایش را به سوگ خود نشاند. پیش از هر سخنی، فقدان این یار وفادار زحمت‌کشان را به خانواده و بازماندگان او تسلیت می‌گوییم و یاد عزیزش را گرامی می‌داریم.

یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
پيام ها

باید یکی شویم و قلب‌مان را سرود و پرچم‌مان سازیم تا بهاران خجسته به ارمغان به میهن‌مان فراز آید!

کرامت و خسرو دو جوان روشنفکر انسان‌دوست چپ بودند و غم مردم فقرزدهٔ میهن و جهان به دل داشتند. آنان شیفتۀ جنبش فداییان خلق بودند. خسرو گلسرخی در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «من یک فدایی خلق ایران هستم و شناسنامه من جز  عشق به مردم چیز دیگری نیست … شما آقایان فاشیست‌ها که فرزندان خلق ایران را بدون هیج مدرکی به قتل‌گاه میفرستید، ایمان داشته باشید که خلق محروم ایران، انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت». تاثیر ایستادگی جانانه آنان در برابر نظام حاکم و پشتیبانان جهانی آن موجی از شور و ایمان در جنبش فداییان پدید آورد

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
برنامه و اساسنامه
برنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اساسنامه
اساسنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
بولتن کارگری
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

ما در انتخابات غیر واقعی شرکت نمی کنیم

زبان مادری؛ بخشی از آزادی بیان

سرمایه داری و دموکراسی

رفیق سید فاخر شجری از میان ما رفت

انتخابات! کدام انتخابات؟