سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۲۸ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۱۳:۱۹

دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۱۳:۱۹

گورهای جمعی اهواز توسط شهرداری “به طور کامل تخریب شدند”

مغربی در این باره گفته بود: «با تخریب گورهای جمعی در اهواز به نظر می‌رسد مقامات به طور بدخواهانه و عامدانه تلاش دارند آثار جنایت‌های گذشته‌شان را از بین ببرند و خانواده‌های قربانیان کشتار سال ۱۳۶۷ را از حقوق‌شان در زمینه حقیقت، عدالت و جبران خسارت محروم کنند.»

ماموران شهرداری اهواز گورستان اعدام‌شدگان سال ۶۷ در این شهر را “کاملا با خاک یکسان کردند.” علت این اقدام “تعریض جاده کنار قبرستان و ایجاد فضای سبز در این مکان” عنوان شده است. ماموران امنیتی در محل حضور دارند.

همانطور که پیش از این دو سازمان عفو بین‌الملل و “عدالت برای ایران” هشدار داده بودند گورستان اعدام‌شدگان شهر اهواز به طور کامل تخریب شد.

بنا به گزارشی که در سایت “عدالت برای ایران” روز چهارشنبه ۳ مرداد (۲۵ ژوئیه منتشر شده است در روزهای آخر تیرماه امسال ماموران شهرداری اهواز گورهای جمعی اعدام‌شدگان سال ۶۷ و سایر زندانیان سیاسی را در قبرستان این شهر با بیل‌های  کاملا با خاک یکسان کرده‌اند.

علت این اقدام ماموران شهرداری اهواز “ساخت بلوار و ایجاد فضای سبز” عنوان شده است. سایت “عدالت برای ایران” از راستی‌آزمایی اخبار، فیلم‌ها و عکس‌های مربوطه خبر داده است. 

در این گزارش از قول شاهدان عینی آمده است: «کل عملیات از میان بردن تمامی آثار و سنگ‌هایی که  خانواده‌ها گذاشته بودند، کمتر از ۲۴ ساعت طول کشید». 

در این گوشه از گورستان مزبور مدفن ۴۴ جسد زندانیان سیاسی زن و مرد است که در سال ۱۳۶۷ اعدام شدند.

ماگدالنا مغربی، معاون بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین الملل ماه گذشته ضمن هشدار دادن درباره تخریب این قبرستان آن را “یک تعرض آشکار به عدالت”  خوانده بود. مغربی در این باره گفته بود: «با تخریب گورهای جمعی در اهواز به نظر می‌رسد مقامات به طور بدخواهانه و عامدانه تلاش دارند آثار جنایت‌های گذشته‌شان را از بین ببرند و خانواده‌های قربانیان کشتار سال ۱۳۶۷ را از حقوق‌شان در زمینه حقیقت، عدالت و جبران خسارت محروم کنند.»

در سایت “عدالت برای ایران” از قول خانواده‌های اعدام‌شدگان ۶۷ در اهواز نقل شده است: «چندین مامور سپاه پاسداران در آبان ۶۷ آنها را به قطعه زمینی بایر در ۳ کیلومتری شرق گورستان بهشت‌آباد اهواز برده، سازه‌ای بتنی و مستطیل شکل به آنان نشان داده و گفته بودند که زندانیان اعدام‌شده در زیر آن سازه دفن شده‌اند».

سایت “عدالت برای ایران” از سوی عیسی بازیار، یکی از کسانی که در اوایل مرداد ۶۷ در زمان دفن اجساد این زندانیان، شاهد عینی بوده گزارش داده است: «اجسادی را هنگام شب درون گودال‌های تازه‌حفرشده می‌ریخته‌اند. خانواده‌ها معتقدند که مسئولان بلافاصله بعد از دفن اجساد روی آنها بتن ریخته‌اند تا آنها نتوانند زمین را بکنند و پیکر عزیزان‌شان را پیدا کنند.»

عملیات شهرداری اهواز برای انهدام این قبرستان از سال پیش آغاز شده است. در این زمان شادی صدر، مدیر سازمان عدالت برای ایران، در اعتراض به این اقدام گفته بود: « طی سالیان گذشته مقامات درد و رنج غیرقابل تحملی را به خانواده‌های قربانیان اعدام‌های فراقضایی سال ۱۳۶۷ تحمیل کرده‌اند. آن‌ها خانواده‌ها را از حق دفن محترمانه عزیزان‌شان محروم کرده و آن‌ها را مجبور کرده‌اند که برای بازدید از مزار عزیزان‌شان از میان تپه‌های زباله‌عبور کنند. حالا هم قصد کرده‌اند آرامگاه قربانیان را نابود و خاطره‌ی آن‌ها از تاریخ را محو کنند.»

اخبار منتشر شده در این باره حاکی از حضور ماموران امنیتی در محل تخریب گورهای جمعی است. 

تخریب گورهای جمعی اهواز در آستانه سی‌مین سال اعدام گسترده زندانی سیاسی در ایران صورت گرفته است.

گورستان خاوران در تهران نیز که محل تدفین هزاران زندانیان سیاسی است بارها تخریب شده است.

در تابستان سال ۱۳۶۷ بیش از ۳ هزار زندانی سیاسی که همگی حکم قطعی داشتند و در حال گذراندن احکامشان بودند با برگزاری دادگاه‌هایی فوری و نمایشی اعدام شدند.

ابراهیم رئیسی، مصطفی پورمحمدی، حسینعلی نیری و مرتضی اشراقی اعضای هیأتی بودند که از طرف آیت‌الله خمینی احکام مرگ را صادر کردند.

 

 

 

تاریخ انتشار : ۴ مرداد, ۱۳۹۷ ۱۰:۴۸ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

Statement by More Than 150 Former Political Prisoners Opposing the Resumption of War

اعلامیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نه به اعدام، نه به سرکوب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

رضا پهلوی و نقاب‌هایی که در باران گلوله فرو می‌ریزند

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

سی‌ودومین تحلیل هفته | گفتگو پیرامون بیانیه: نه به جنگ و خشونت؛ آری به صلح و آزادی | کیوان صمیمی، فرخ نگهدار