سیاست‌های جمعی برای عصر اشتراک

هیچ راه بازگشتی به فرهنگ سازمان داده شده قرن بیستم وجود ندارد. سیاست‌های شبکه‌های اجتماعی به بن‌بست رسیده‌ اند. اما شاید یک راه حل میانه وجود داشته باشد. به نظر می‌رسد در جناح چپ، این انرژی به سمت سازنده‌ تری تغییر جهت داده است: رویدادهایی مانند پیروزی زهران ممدانی *-۱ در انتخابات مقدماتی نیویورک یا افزایش عظیم عضویت در حزب چپ آلمان نشان می‌دهد که اعتراض بدون عواقب سیاسی ظاهراً دیگر مد نیست.

آیا دوران فراسیاست به پایان رسیده است؟ حداقل، این چیزی است که راس بارکان *-۲، مقاله‌نویس آمریکایی، در مقاله‌ای برای نیویورک تایمز در اوایل امسال ادعا کرد. به نظر او، سال ۲۰۲۵ پایان فعالیت سیاسی دهه ۲۰۱۰ خواهد بود، زمانی که اعتراضات کوتاه‌مدت نتوانستند به سازماندهی یا کار حزبی پایدار تبدیل شوند. از نظر بارکانRoss  Barkan  تظاهرات بزرگ علیه ترامپ پس از اولین پیروزی انتخاباتی او نمونه‌ای از فراسیاست بود: در حالی که صدها هزار نفر، اگر نگوییم میلیون‌ها نفر، به خیابان‌ها آمدند، نتوانستند شکل جدیدی از مشارکت مدنی یا ساختار حزبی جدیدی ایجاد کنند که بتواند مقاومت را حفظ کند. بارکان در ژانویه ۲۰۲۵ نوشت: «خداحافظ، مقاومت»، و پرسید: «تمام انرژی ضد ترامپ کجا رفته است؟»

به نظر می‌رسد در جناح چپ، این انرژی به سمت سازنده‌ تری تغییر جهت داده است: رویدادهایی مانند پیروزی زهران ممدانی در انتخابات مقدماتی نیویورک یا افزایش عظیم عضویت در حزب چپ آلمان نشان می‌دهد که اعتراض بدون عواقب سیاسی ظاهراً دیگر مد نیست.

اگر واقعاً چنین باشد، این یک تغییر قابل توجه نسبت به روندهای قبلی خواهد بود. گذشته از همه اینها، تعداد اعضای احزاب سیاسی و اتحادیه‌ها در طول دهه گذشته به طور پیوسته کاهش یافته است. در حالی که احزاب سیاسی زمانی از پایگاه گسترده‌ای در جامعه مدنی و اعضای بی‌شماری برخوردار بودند. بنابراین، در حالی که مشارکت نهادینه شده در سیاست به پایین‌ترین حد خود رسیده است، فعالیت در جنبه دیگری، یعنی شرکت در اعتراضات، به طرز چشمگیری افزایش یافته است.

در سراسر طیف سیاسی، اروپا بازگشتی آشفته و غیرقابل کنترل از جنبش‌های اعتراضی را تجربه کرد. البته به اشکالی که مقایسه آنها با مدل‌های قرن گذشته دشوار است. دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، زمانی که نیروهای راست و چپ رادیکال برای شکل دادن به جمهوری وایمار *-۳ تلاش می‌کردند، نقطه مقابل این وضعیت است. فعال بودن از نظر سیاسی در آن زمان به معنای مشارکت در نهادها بود: سیاست خارج از احزاب سازمان‌یافته، شوراها یا حتی گروه‌های شبه‌نظامی غیر قابل تصور بود.

سیاسی‌سازی مجدد بدون نهادینه‌سازی مجدد

همانطور که وینسنت بوینز، روزنامه‌نگار، خلاصه می‌کند، «دهه اعتراضات» دهه ۲۰۱۰ طولانی‌ترین و شدیدترین دوره اعتراض در تاریخ بشر بود. در عین حال، تعداد افرادی که در انتخابات شرکت می‌کردند به طور پیوسته افزایش یافت. به عنوان مثال، میزان مشارکت رأی‌دهندگان در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده، بیشتر از هر زمان دیگری در تاریخ ایالات متحده بود و حتی در انتخابات پارلمانی اتحادیه اروپا نیز افزایش یافت.

دلایل این امر به راحتی قابل شناسایی است: از یک سو، بحران مالی ۲۰۰۸ که پایه اقتصادی دوران پسا-سیاسی دهه ۱۹۹۰ را لرزاند، اما از سوی دیگر، امکانات جدید بسیج اینترنتی که هزینه‌های بیان و بسیج سیاسی را به شدت کاهش داد. انتخابات فدرال اخیر در آلمان این روند را نشان داده است. احزاب مبالغ هنگفتی را صرف رسانه‌های اجتماعی کردند و ساختارهای مردمی دیجیتال ایجاد کردند، در حالی که قبلاً مجبور بودند کمپین‌های محلی و ستادهای حزبی را حفظ کنند. امروزه، رسانه‌های اجتماعی مکانی برای سیاسی‌سازی برای جوانان و سالمندان است.