طرح یک قطعنامه سراسری کارگری برای افزایش دستمزدها در سال ۸۴

طرح یک قطعنامه سراسری کارگری برای افزایش دستمزدها در سال ۸۴

شرایط زندگی کنونی که به کارگران ایران تحمیل شده است را نمیشود بخور و نمیر هم بحساب آورد، فقر و گرسنگی مطلق است. دریک خانواده کارگری ایرانی زن اگر کار نداشته باشد که اکثرا ندارند، کارگر بیکار به حساب نمیآید و مخارج زندگی کل خانواده و تحصیل و درمان بچه ها هم بر عهده تنها نان آور خانه است. افزایش دستمزدها تا ۱۲۲ هزار تومان، در آستانه فصل تعیین دستمزدها تازه به نسبت خط فقر اعلام شده از طرف دولت که ۳۰۰ هزار تومان است یعنی ۱۸۰ هزار تومان پایین تر از خط فقر. و این بردگی محض است! 

حد اقل مخارج یک خانواده ۵ نفره کارگری بر اساس تورم و یک زندگی انسانی به شرح زیر است:
– کرایه یک خانه ۲ تا ۳ اطاقه متوسط، آنهم در حاشیه شهرها ماهانه حداقل ۱۰۰ هزارتومان است.(صرفنظر از ودیعه آن که کمتر از ۱ میلیون نیست). 
– خرج خوراک، حداقل با یک وعده غذای گرم و گوشت و دیگر نیازهای خوراکی مانند سبزی و میوه و لبنیات و … برای یک خانواده ۵ نفره ماهانه بالغ بر ۱۵۰ هزار تومان،
– مخارج پوشاک و بهداشت و درمان و هزینه آب و برق و تلفن و خرج تحصیل بچه ها حد اقل ماهانه ۱۰۰ هزار تومان است. اگر فرزند خانواده کارگر به دانشگاه برود این مخارج ۲ برابر میشود.
– یک خانواده کارگری مثل هر شهروند متوسط جامعه وسایل رفاهی و تفریحی میخواهد، تلویزیون و ستلایت و مبل و لباسشویی و ظرفشویی و کامپیوتر و اینترنت میخواهد، سالی یکبار برای تفریح سفر میکند، مخارج حمل و نقل و یا وسیله نقلیه میخواهد. اینها نیازهای ابتدایی اند و هیچکدام لوکس نیستند. این اقلام هم اگر به مخارج ماهانه کارگر سرشکن شوند حداقل ۱۰۰ هزار تومان میشود.
با این حساب سرانگشتی، حداقل دستمزد کارگران متناسب با نیازهای ابتدایی یک خانواده ۵ نفره و تورم برای سال ۸۴ ، بیش از سه برابر دستمزد تعیین شده که ۱۲۲ هزار تومان و خرده ای اعلام شده میباشد. و این ربطی به مزایا و کمک هزینه های اجتماعی وسابقه و سختی کار و غیره ندارد… با وجود این اگر از اول سال ۸۴ دستمزد کارگر ۳ برابر بشود به وسط سال که میرسیم به گرد پای تورم و قیمت روزافزون اجناس نمیرسد و هنوز عقب است. افزایش۳ برابری دستمزد فعلی تازه بنا به معیار دولت یکذره بالای خط فقر است. اینکه ما تلاش میکنیم که سطح زندگی کارگر به خط فقر و کمی بالا تر برسد خود یک فاجعه است.

تنها مرجع صلاحیت دار برای تعیین دستمزد پایه و افزایش آن خود کارگران و نمایندگانشان است. هیچ نهاد و ارگانی حق دخالت در این مساله را ندارد. این امری پذیرفته شده در روایط کار و سرمایه در جهان و امری بدیهی و طبیعی است. وزارت کار، شوراهای اسلامی و خانه کارگر تا کنون نشان داده و ثابت کرده اند که منافع کارگر را نمایندگی نمیکنند. 
آزادی تشکل و اعتصاب حق بی بروبرگرد کارگران است. در غیاب این آزادیها و بدون مجامع عمومی و شوراها و سندیکاها، طبقه کارگر محکوم به زندگی برده وار و خانواده های کارگری محکوم به فقر و گرسنگی مطلق شده اند. آزادی تشکل و اعتصاب یک شرط اساسی و یک ابزار تحقق افزایش دستمزد به میزان ۳ برابر دستمزد اعلام شده تا کنونی است. 

جنبش کارگری با هزار و یک مساله و معضل روبرو است. یک قانون کار بیربط به منافع کارگر نوشته شده که سند بردگی طبقه کارگر است، کار قراردادی موقت در سطح وسیعی (۸۰ درصد) گسترش یافته، طرح تعدیل و تعطیل و خصوصی سازی و اخراجهای دایمی، دستمزدهای معوقه و عدم تامین اجتماعی و بیمه بیکاری و غیره… همه اینها دردهایی است که راه حل میخواهد. بدون بدست آوردن آزادی تشکل و اعتصاب، پیروزی در این جدال دایمی با کارفرماها و حامیانشان مشکل و گاها غیرممکن است. 
در آستانه سال ۸۴ مبارزه برای افزایش دستمزدها به راس همه وظایف و مطالبات کارگری آمده است. این ام المسایل است. 
به درجه ای که مبارزه ما کارگران بر سر دستمزد پایه و خود دستمزد باشد به همان درجه زندگیمان را در نبردها و جبهه های متعدد و از این یکی به آن یکی نجات میدهیم. 

پاسخ به کارفرما و حامیانشان، اگر نمایندگان واقعی کارگران را سر میز مذاکره برای افزایش دستمزدها نپذیرند و یا به مطالبه افزایش ۳ برابری دستمزد روی خوش نشان ندهند، اعتصاب سراسری و هماهنگ میلیونها کارگر است. علاوه بر آن معلمان و پرستاران و دیگر اقشار حقوق بگیر جزو در این مبارزه که سرنوشت نان سفره همه ما در آن تعیین میشود در کنار کارگران قرار میگیرند.
وظیفه همسرنوشتی و همبستگی بین المللی طبقه کارگر حکم میکند که همه تشکلهای کارگری و اتحادیه ها و سازمان جهانی کار از افزایش دستمزد کارگران در ایران به نسبت تورم و تامین یک زندگی انسانی و تا ۳ برابر دستمزد کنونی حمایت کنند. دست کمک به سویشان دراز میکنیم.
این قطعنامه مبنای مذاکره و مبارزه ما کارگران برای افزایش دستمزدها در سال ۸۴ است و بعلاوه برای حمایت در اختیار همگان و بخصوص نهادهای بین المللی کارگری قرار میگیرد. 

۸ فروردین ۸۴ (۲۸ مارس ۲۰۰۵)