در این شماره میخوانید:
- مبارزات يکپارچه کارگران، دولت را عقب نشاند!
- تسلیت بە خانوادە آتش نشانان و هموطنان جانباختە در فاجعە آتشسوزی ساختمان "پلاسکو"
- اجماع برای تبرئە عوامل فاجعە پلاسکو
- انتخابات در کشاکش انتخاب ترامپ و مرگ رفسنجانی
- خنثیسازی سیاست حذف زنان
- خط فقر در دی ماه 95 برابر 4 میلیون و 537 هزار تومان
- فاجعە پلاسکو: دولت، شهردار و کارفرمایان مقصر اند
- نگاهی به وضع سیاسی کشور در برش کنونی
- موج جدید اخراج دانشجویان بهایی از دانشگاهها
- فوت هاشمی آغاز یک صدا شدن قدرت؟
- اعلام جنگ بە اروپا
- حق بهداشت، درمان و سلامت در اسناد بین المللی
- فن آوری اطلاعات به مثابه ابزار سلطه
- "آری، همه کودکان بازنده اول و آخر جنگ اند"

هیات سیاسی اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): تصویب این قانون نقض آشکار کنوانسیون چهارم ژنو دربارهٔ حفاظت از اشخاص غیرنظامی در زمان جنگ است؛ بهویژه ممنوعیت اقدامات تلافیجویانه و اصل بنیادین منع مجازات جمعی. سازمان ما این اقدام را قاطعانه محکوم میکند. از نظر ما، چنین قانونی نهتنها تعهدات اساسی حقوق بشردوستانه را زیر پا میگذارد، بلکه با اصل عدم تبعیض مندرج در مواد ۲ و ۲۶ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی نیز در تعارض قرار دارد.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

در زمانی که حتی در میان راستترینهای پشتیبان ترامپ فریاد اعتراض به حمله امریکا و اسرائیل به ایران برخاسته، و دست بر اتفاق در روزی که میلیونها امریکایی در مخالفت با سیاستهای ترامپ به خیابانها آمده بودند، پسر آخرین شاه ایران از ترامپ میخواهد که بجنگد تا نابودی ایران. دهان به چنین گشودن نشان از چه دارد؟

گودرز اقتداری: امروز برای توافق گام به گام و تضمین های لازم برای پیمان ترک مخاصمه، معاهده عدم تجاوز، لغو تهدیدها بهترین زمان است. “پذیرش شکست” از طرف متهاجم به کشور ما تنها یک پذیرش لفظی است و ارزش عینی ندارد، مهمتر اما تحمیل این توافق و حفظ کنترل هرمز است که به واقع شکست عملی در این مرحله از جنگ بوده و میتواند به پایان امپراطوری ایالات متحده بیانجامد، همانگونه که موفقیت مصر در حفظ کنترل کانال سوئز نقطه پایانی بر امپراطوری بریتانیا گذاشت.