سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
در این شماره میخوانید:
- بيانيه پيرامون انتخابات ٧ اسفند ماه
- ما بر انتخابات برنامه محور تاکيد داريم!
- علیه کالائی کردن آموزش
- شرکت در انتخابات مجلس خبرگان با کدام پراگماتیسم؟
- محاکمات کارگری و سکوت مدعیان نمایندگی کارگر!
- هلنیسم قدرت سیاسی در ایران
و ...
در روزهای اخیر، تهدیدهای مکرر مقامات قضایی، نظامی، امنیتی و سیاسی جمهوری اسلامی برای برخورد «با اشد مجازات» با بازداشتشدگانِ اعتراضهای اخیر، زنگ خطری جدی در مورد امنیت جانی و سرنوشت دستگیرشدگان این وقایع را به صدا درآورده است. تجربهٔ جنایات وحشیانۀ دهۀ ۶۰ و به ویژه فاجعۀ ملی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، امروز مسئولیتی سنگین بر دوش همهٔ ما میگذارد و ما در شرایط بحرانی کنونی،هشدار نسبت به وضعیت نگرانکنندۀ زندانیان سیاسی و بازداشتشدگان اعتراضهای اخیر و خطر تکرار جنایاتی آنچنانی را وظیفهٔ خود و ضرورتی اجتنابناپذیر میدانیم.
اگر قرار است اینبار سرنوشتی متفاوت رقم بخورد، باید چرخهٔ تاریخی مصادرۀ مبارزات مردم از سوی نیرویی اقتدارگر و استقرار استبدادی تازه شکسته شود. ایران امروز تنها زمانی میتواند مبارزهٔ خود را به ثمر برساند که با تکیه بر جامعهٔ مدنی مستقل، مطالبات مسالمتآمیز و مطالبهمحور خود را پی بگیرد. جامعهٔ ما هوشیارتر از آن است که با وجود خشمِ برحق ناشی از نادیدهگرفتهشدن، وعدههای بیپایه و متکی بر مداخلهٔ بیگانه را بنیان مبارزات حقطلبانهاش قرار دهد. تجربههای تلخ و خونین تاریخ معاصر ایران گواه آن است که صرفاً «نه» گفتن کافی نیست
شهناز قراگزلو: ربودن نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، در روایت رسمی دولت ترامپ نه فقط یک پیروزی قاطع، بلکه نمونهای ایدهآل از شیوهای تازه برای اعمال قدرت معرفی میشود؛ شیوهای که قرار است بارها و در نقاط مختلف جهان تکرار شود. این عملیات در کنار ترور قاسم سلیمانی در سال ۲۰۱۹ و حمله به تأسیسات هستهای ایران در سال گذشته قرار میگیرد؛ اقداماتی که وجه مشترکشان سرعت، دقت و پرهیز از جنگهای فرسایشی بوده است.
یک همگرایی ایدئولوژیک طولانیمدت بین رسانههای قدرتمند و تحت حمایت خارجی و جریانهای تأثیرگذار در درون حاکمیت و رسانه های وابسته به آنها وجود داشته است که هر دو، اهریمنسازی چپ و نسبت دادن مسئولیت مشکلات ایران به آن را مفید یافتهاند. خشم عمومی از نابرابری، فساد و بیعدالتی اقتصادی بسیار واقعی است، اما این خشم به طور کامل با حمایت از جایگزینهای سوسیالیستی یا برابریخواهانه همخوانی ندارد.
