ساعاتی پس از نیمهشب، در بامدادان سهشنبه، ۲۱ بهمن ۱۴۰۴، قلب مهربان فدایی خلق، رفیق اکرم مظفری پس از یک سال بیماری سخت و طاقتفرسا در حلقهٔ خانوادهٔ خود از طپش بازایستاد.
رفیق اکرم که در بهار ۱۳۲۶ در شهر زیبای هشجین در کمرکش دلبازی از کوههای سر به فلک کشیدهٔ آذربایجان سرفراز و در خانوادهای زحمتکش دیده بر جهان گشوده بود، در میانهٔ زمستان ۱۴۰۴ در غربت و در شهر کلن آلمان دیده از جهان فروبست.
رفیق اکرم از سال ۱۳۴۴ با هستههایی بود که بعدها جنبش فدایی از آنها شکل گرفت. او پس از انقلاب به تشکیلات سازمان چریکهای فدایی خلق ایران پیوست. در تابستان سال ۱۳۶۵ و پس از یورش حکومت به سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)، او که پیش از آن همواره مخالف خروج از میهن بود، به همراه همسر و فرزندانش وادار به مهاجرتِ اجباری بهخارج از میهن شد. در خارج از کشور نیز تا چند سال پس از مهاجرت عضو تشکیلات سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) بود.
رفیق اکرم مظفری بانویی بود آزادیخواه، سختکوش و مصمم. آنچه را که به آن باور داشت با قاطعیت پیگیری میکرد و هیچ دشواریای مانع از عزم او برای دستیابی به هدفش نبود. رفیق اکرم، تا پایان زندگیاش به آرمانهای انسانی جنبش فدایی وفادار ماند.
او به میهن خود ایران و به مردمان آن مهر میورزید. در جریان هر برآمد، خیزش و جنبش در میهن، همواره در صف همبستگی با مردم و جنبش معترض حضور داشت؛ از جریان جنبش میلیونی سبز تا جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»؛ همواره در جانب مردم و همواره در جانب زحمتکشان. قاطعانه مخالف حکومت جمهوری اسلامی و قاطعانه علیه کسانی بود که میهن ما و یکپارچگی آن را هدف مطامع سلطهطلبانهشان داشتند.
حتی پس از تشخیص ناگهانی ابتلاء به دژخیم بیماری لاعلاج خود، تا زمانی که از دست و ذهنش برمیآمد، از پیگیری فعالانهٔ تمامی رویدادهای میهن غافل نماند.
ما فداییان خلق خود را داغدار مرگ اندوهبار رفیق اکرم مظفری میدانیم و در سوگ رفیق نصرتالله اقدسی، همسر او، رفیق بیژن اقدسی، فرزند او و دیگر فرزندان، عروسها و نوههای اکرم، دیگر اعضای خانوادهٔ بزرگ او و دوستان و رفقای پرشمارش شریکایم.
نام و یاد او همواره بخشی از تاریخ سازمان ما و جنبش فداییان خلق ایران خواهد ماند!
پنجشنبه، ۲۳ بهمن ۱۴۰۴ (۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵ میلادی)
دبیرخانهٔ شورای مرکزی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
