خطاب به احزاب سیاسی چپ، سندیکاها و همه مدافعان حقوق انسان‌ها در سراسر جهان

ما این نامه را در شرایطی می‌نویسیم که تجاوز نظامی مشترک دولت‌های اسرائیل و ایالات متحده آمریکا به ایران، خطر گسترش یک جنگ ویرانگر علیه کشور ما را به‌طور جدی افزایش داده است. ما، به‌عنوان یک جریان سیاسی دموکراتیک و مدافع منافع کارگران، زحمتکشان و اقشار کم‌برخوردار جامعه، وظیفه خود می‌دانیم نسبت به پیامدهای این روند هشدار دهیم و شما را به اقدام سیاسی و اعتراضی فراخوانیم.

به نظر می‌رسد برنامه‌ریزان این تجاوز بر این تصور بودند که با یک جنگ کوتاه‌مدت می‌توانند به اهداف خود دست یابند. با این حال، روند تحولات نشان می‌دهد که این اهداف تحقق نیافته و در عوض، مسیر حوادث به‌سوی شکل‌گیری یک جنگ فرسایشی و دامنه‌دار پیش می‌رود؛ جنگی که با تخریب زیرساخت‌های اقتصادی و صنعتی کشور همراه خواهد بود و بیشترین آسیب آن متوجه مردم عادی، به‌ویژه کارگران، زحمتکشان و اقشار کم‌درآمد خواهد شد.

بر اساس برآوردهای موجود، خسارت مستقیم واردشده به صنایع کشور تا این لحظه حدود ۴ میلیارد دلار، معادل نزدیک به ۱ درصد تولید ناخالص داخلی (GDP) است. همچنین خسارت‌های غیرمستقیم ناشی از توقف یا اختلال در تولید در بخش‌هایی نظیر فولاد، الکترونیک، مخابرات و دارو حدود ۶ میلیارد دلار برآورد می‌شود که اثری در حدود ۱.۵ درصد تولید ناخالص داخلی دارد. در مجموع، خسارت‌های وارده تاکنون به حدود ۱۰ میلیارد دلار، یعنی نزدیک به ۲.۵ درصد تولید ناخالص داخلی کشور رسیده است .

در صورت تداوم این روند، این ارقام می‌تواند به‌مراتب افزایش یابد. ادامه حملات به واحدهای صنعتی می‌تواند خسارت‌ها را به حدود ۳۰ میلیارد دلار (حدود ۷ درصد GDP)  برساند؛ هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های انرژی این رقم را تا حدود ۷۰ میلیارد دلار (نزدیک به ۱۶ درصد GDP)  افزایش می‌دهد؛ و در صورت آسیب به پایانه‌های صادراتی نفت، میزان خسارت می‌تواند تا حدود ۱۵۰ میلیارد دلار (معادل حدود ۳۰ درصد تولید ناخالص داخلی) برسد.

چنین سطحی از تخریب، صرفاً به شاخص‌های کلان اقتصادی محدود نمی‌ماند، بلکه مستقیماً بر سطح زندگی مردم تأثیر می‌گذارد و می‌تواند به کاهش شدید قدرت خرید، افزایش بیکاری و تضعیف معیشت میلیون‌ها خانوار منجر شود.

در همین چارچوب، گزارش‌ها حاکی از آن است که در جریان این حملات، حتی برخی دارایی‌ها و سرمایه‌های متعلق به بازنشستگان نیز هدف قرار گرفته‌اند؛ از جمله حمله به شرکت‌های کشتی‌سازی اروندان و پرشیا هرمز در بنادر جنوبی. این اقدامات، که نشان‌دهنده هدف‌گیری زیرساخت‌ها و منابع غیرنظامی است، امنیت اقتصادی و آینده بخشی از بازنشستگان کشور را نیز با تهدید جدی مواجه کرده است.

برای ما، این ارقام صرفاً شاخص‌های اقتصادی نیستند، بلکه بازتاب زندگی انسان‌هایی‌اند که با کار و تلاش خود این دارایی‌ها را ایجاد کرده‌اند. در شرایطی که بخش بزرگی از حمل‌ونقل و تولید کشور بر دوش کارگران، رانندگان و فعالان خرد اقتصادی است، تخریب زیرساخت‌ها می‌تواند به کاهش فعالیت‌های اقتصادی، بیکاری گسترده و از دست رفتن منابع درآمدی هزاران خانواده منجر شود.

گسترش این جنگ، در عمل به معنای افزایش فشار بر کارگران، کارکنان خدماتی، بازنشستگان و دیگر زحمتکشان خواهد بود؛ کسانی که همواره بیشترین هزینه بحران‌ها را می‌پردازند. ادامه این روند می‌تواند به تشدید فقر، نآمنی اقتصادی و بی‌ثباتی اجتماعی را در پی داشته باشد.

از این‌رو، ما از شما، به‌عنوان نیروهای سیاسی، نهادهای مدنی و سازمان‌های کارگری، می‌خواهیم:

• موضعی روشن و صریح در برابر این تجاوز و خطر گسترش جنگ اتخاذ کنید.
• در برابر سیاست‌هایی که به تخریب یک کشور و آسیب به مردم آن منجر می‌شود، اعتراض کنید.
• و از تمامی ظرفیت‌های خود برای جلوگیری از ادامهٔ این روند و تشدید بحران استفاده نمایید.

ما بر این باوریم که سکوت در برابر چنین وضعیت دردناکی، با مسئولیت تاریخی و آرمان‌های انسانی و عدالت‌خواهانه ما سازگار نیست. از این‌رو، از شما می‌خواهیم که به هر طریق ممکن، در جهت مقابله با ادامه این فجایع و جلوگیری از گسترش آن بکوشید.

با احترام

گروه کار روابط بین‌الملل

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

آدرس تماس:

int.affairs@fadai.org

چاپ متن