نویسنده: جولیان هیلگرز Julian Hilgers
میلیونها نفر از جنگ داخلی سودان گریختهاند و هزاران نفر از آنها به اردوگاه پناهندگان اورا در اتیوپی رفتهاند. در آنجا آنها امنیت پیدا میکنند، اما آیندهای ندارند.
منطقه C، بلوک ۲: کمال محمود محمد سعید
کمال محمود محمد سعید دیگر به ندرت میتواند گوشت بخرد، اما امروز به اندازه کافی پسانداز کرده است تا یک کیلو کامل گوشت بخرد. مرد لاغر اندام، صندل و قفطان سفید پوشیده، زیر سقف یک کلبه چوبی کوچک ایستاده و تماشا میکند که فروشنده گوشت را وزن میکند. قیمت یک کیلو گوشت بز ۸۰۰ بیر اتیوپی است، معادل کمی بیش از ۴ یورو.
این مرد ۵۶ ساله در امتداد جادهای از شنهای قهوهای مایل به قرمز، خرید خود را به خانه جدیدش برمیگرداند: منطقه C، بلوک ۲ در اردوگاه پناهندگان اورا در اتیوپی – حدود ۴۰ کیلومتری مرز اتیوپی و سودان.
تا کمی بیش از یک سال پیش، سعید مغازه کوچک خودش را اداره میکرد. زندگیاش خوب بود. سپس جنگ به سرزمین مادریاش در منطقه اطراف دمازین در جنوب شرقی سودان نزدیکتر شد. سعید میگوید: «ما صدای تیراندازی و بمب شنیدیم. همه چیز نابود شد.» او به همراه همسر، فرزندانش و چند نفر دیگر فرار کردند. در مجموع نه نفر از آنها زنده ماندند.
سعید روی تخت چوبی نشسته است، برزنتهای سفید متمایز کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) پشت سرش قرار دارد. برزنتها چادری را که او با خانوادهاش در آن زندگی میکند، احاطه کردهاند. آنها کمی بیش از یک سال است که در اورا زندگی میکنند. نوه چهار سالهاش، کمال، در کنار او نشسته و دستانش را در دامان پدربزرگش قرار داده است. او به سختی صحبت میکند، بیتفاوت به نظر میرسد و تب دارد. سعید همچنین بیمار است و از زخم معده رنج میبرد. او فقط میتواند غذاهای خاصی را تحمل کند. اما از زمان جنگ، هیچ کس نتوانسته این را در نظر بگیرد. او میگوید: «من شبها به دلیل درد نمیتوانم بخوابم. اما اینجا هیچ مراقبت بهداشتی برای من وجود ندارد.»
او امیدوار است در یک بیمارستان بزرگ تحت درمان قرار گیرد. اما آنها پول ندارند. پناهندگان در این اردوگاه ماهانه ۴۲۰ بیر اتیوپیایی به ازای هر نفر از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد دریافت میکنند که معادل حدود ۲.۳۰ یورو است، به علاوه ۶۰۰ بیر (تقریباً ۳.۲۰ یورو) به ازای هر خانواده برای هزینههای حمل و نقل و تهیه مواد غذایی اولیه. برای سعید، این برای یک زندگی آبرومندانه کافی نیست. «اینجا همه چیز در مورد بقا است.» به هر حال، برای افرادی مانند او کار زیادی وجود ندارد. او خودش دوست دارد روزی به سودان برگردد، اما آیندهای برای فرزندان و نوههایش در وطنش نمیبیند.
از آوریل ۲۰۲۳، ارتش سودان (SAF) و نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) برای قدرت در سودان میجنگند. سازمانهای امدادی آن را بزرگترین بحران انسانی جهان مینامند. میلیونها نفر مجبور به ترک خانههای خود شدهاند. حدود ۱۴۵۰۰ نفر از آنها در اردوگاه پناهندگان اورا در اتیوپی زندگی میکنند که به سه منطقه تقسیم شده است. چادرهایی از چوب و برزنت سفید در امتداد افق امتداد یافتهاند.
وضعیت سودان چگونه است؟
از آوریل ۲۰۲۳، سودان درگیر جنگ بین ارتش سودان (SAF) به رهبری عبدالفتاح البرهان و شبهنظامیان شورشی نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) به رهبری محمد حمدان دغلو بوده است.
در دولت انتقالی که پس از کودتای ۲۰۱۹ علیه دیکتاتور البشیر تأسیس شد، هر دو ژنرال مناصب کلیدی را در دست داشتند. البرهان رئیس بالفعل دولت و دغلو معاون او شدند.
در سال ۲۰۲۱، کودتای نظامی دیگری رخ داد و دولت انتقالی منحل شد. مبارزه قدرت بین این دو ژنرال سرانجام در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ با وقوع جنگ داخلی در خارطوم، با درگیری بین SAF و RSF، تشدید شد.
از آن زمان، اعدامهای دستهجمعی با انگیزههای قومی رخ داده است، زیرساختهای غیرنظامی در سراسر کشور نابود شده است و خشونت جنسی به طور سیستماتیک به عنوان سلاح جنگی استفاده میشود. هر دو طرف به جدیترین جنایات جنگی متهم شدهاند.
سازمانهای امدادی از آن زمان کشور را ترک کردهاند، بیماریهایی مانند وبا در حال شیوع است و بیش از نیمی از جمعیت از گرسنگی رنج میبرند. کشورهایی مانند امارات متحده عربی و مصر با تأمین سلاح، آتش جنگ را شعلهورتر میکنند.
برآوردها نشان میدهد که از زمان شروع جنگ، بین ۲۶۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ نفر کشته شدهاند. طبق گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد، بیش از هشت میلیون نفر در داخل کشور آواره شدهاند. تقریباً ۳.۴ میلیون نفر به کشورهای همسایه گریختهاند.
با این وجود، در بسیاری از نقاط، اردوگاه شبیه یک شهر کوچک تقریباً معمولی است: فروشندگان میوه و سبزیجات را از دکههای چوبی میفروشند، توک توکهای آبی گرد و غبار به پا میکنند و چند کودک در جاده با استفاده از دو سنگ به عنوان دروازه، فوتبال بازی میکنند.
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد این اردوگاه را با حمایت سازمانهای امدادی دولتی و سازمانهای مردمنهاد از سراسر جهان اداره میکند. دولت اتیوپی زمین را تأمین میکند و خدمات پناهندگان و بازگشتگان (RRS) ثبت نام را انجام میدهد. با این حال، این روند در حال حاضر به حالت تعلیق درآمده است. RRS دلایل دقیق یا مدت زمان تعطیلی را فاش نکرده است. با این حال، این آژانس تخمین میزند که تا ۴۰ هزار سودانی منتظر پذیرش در آن سوی مرز هستند. اردوگاه اورا میتواند تا ۳۴ هزار پناهنده را در خود جای دهد. اما حتی اکنون، گردانندگان این اردوگاه به محدودیتهای مالی خود رسیدهاند. سازمانهای امدادی در سراسر جهان با کمبود بودجه برای کمکهای بشردوستانه دست و پنجه نرم میکنند.
ماری خوزه مورگان، رئیس دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در منطقه، میگوید: «وضعیت بحرانی است.» آب، غذا، توالت و دارو بسیار کم است. سوءتغذیه و سوءتغذیه، بهویژه در میان کودکان، گسترده است. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل و سازمانهای امدادی از اهداکنندگان جدید در سراسر جهان درخواست کمک میکنند تا وضعیت مردم را بهبود بخشند. در عین حال، آنها مدتهاست که خواستار توجه و فشار بیشتر جامعه بینالمللی بر طرفهای درگیر و حامیان آنها، مانند مصر و امارات متحده عربی، برای حداقل برقراری آتشبس در سودان هستند.
حداقل کودکان در اورا میتوانند به مدرسه بروند. این مدرسه درست در خارج از اردوگاه، در روستای اورا واقع شده است که خود حدود ۳۵۰۰ نفر جمعیت دارد. کودکان پناهنده و محلی در یک مدرسه درس میخوانند و از کلاس هفتم به بعد، حتی کلاسهای ترکیبی دارند – درسها به زبان انگلیسی است. اما در اینجا نیز مشکلات قابل توجه است: طبق گزارش سازمان امدادی Plan International، تا ۱۰۰ کودک در یک کلاس درس میخوانند و کتابهای درسی و معلمان بسیار کمی وجود دارد.
طرح بینالمللی، بخش جدیدی برای مدرسه ساخته است. سجود خلیفه در یکی از کلاسها نشسته است. او از خارطوم، پایتخت سودان، فرار کرد و تا شروع جنگ، زیستشناسی خواند. اکنون، این دختر ۲۱ ساله به یک دانشآموز کلاس اول در اورا انگلیسی درس میدهد. او به عنوان معلم، ماهی ۹۶۰ بیر، کمی بیش از پنج یورو، درآمد دارد. این یک کمکهزینه ثابت است که به طور یکسان توسط همه سازمانهای امدادی اینجا پرداخت میشود و بسیاری از مردم از میزان آن شکایت دارند. خلیفه توضیح میدهد: «من این کار را برای پول انجام نمیدهم. حقوق بسیار کم است. اما بچهها باید آموزش ببینند.» با این حال، برخی از معلمان قبلاً تسلیم شدهاند و به دنبال کار دیگری هستند. بسیاری از مردان جوان، به ویژه، به معادن طلای اتیوپی در همان نزدیکی جذب میشوند، جایی که در شرایط نامساعد به امید کسب کمی پول بیشتر، زحمت میکشند.
منطقه A، بلوک ۲: روا رمتلا
روا رمتلا Ruua Ramtella از دم در بچهها را تماشا میکند: منطقه A، بلوک ۲. این زن ۲۲ساله شنل مشکی و نقاب پوشیده است؛ او در حال حاضر نباید چادرش را ترک کند. این یک سنت است، زیرا رمتلا چند روز پس از بازدید ما از اورا ازدواج خواهد کرد. او با شوهرش در اردوگاه پناهندگان آشنا شد. او، مانند رمتلا، اهل خارطوم است. عروسی نگرانیهای جدیدی را برای رمتلا به همراه دارد. “میترسم: اگر اینجا بچهدار شوم، زندگیاش چگونه خواهد بود؟”
او به خوبی انگلیسی صحبت میکند. در خارطوم، پزشکی خواند و میخواست مانند پدرش پزشک شود. سپس جنگ از راه رسید. او به همراه والدین و دو خواهرش از پایتخت فرار کرد. رمتلا از ماشینهای سوخته و اجساد در خیابانها میگوید. صدایش بارها میلرزد. خانواده در طول فرار پدرش را از دست دادهاند. رمتلا میگوید: “نیروهای پشتیبانی سریع به بیمارستانها رفتند. آنها پزشکان را بردند و بیماران را کشتند.” او گمان میکند که پدرش نیز توسط RSF اسیر شده است. اما هیچ اثری از او نیست. خانواده برای رسیدن به اتیوپی، لباس هایشان را فروختند و از آخرین پساندازشان استفاده کردند. رامتلا میگوید: «من از کسی که زندگی خودش را داشت به کسی تبدیل شدم که همه چیزش را از دست داده است.»
از ژوئن ۲۰۲۴، او با مادر و خواهرانش در اورا زندگی میکند. او از امنیت خود خوشحال است. اما حتی برای افراد تحصیلکردهای مانند رامتلا، اینجا هیچ چشماندازی وجود ندارد. او میگوید دوست دارد به تحصیل ادامه دهد، کار کند و حواسش را از همه افکار و خاطرات وحشتناک پرت کند. «اینجا نشستن بدون کار، بدون تحصیل، زندگی نیست.» بنابراین، بدون یک جایگزین واقعی، روآ فعلاً در اورا خواهد ماند. اما او در حال نقل مکان است: به چادر شوهرش، تنها چند متر دورتر.
نویسنده: جولیان هیلگرز Julian Hilgers
منبع:fluter
https://www.fluter.de/sudan-gefluechtetencamp-ura-aethiopien
