سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
خانم وسمقی در ارتباط با انتخابات ریاست حمهوری در ایران تحلیلی داشته است.
خانم وسمقی، زین میان؛ بر این باور است که اصلاحطلبان، اگر گمان میکنند که حکومت به مشارکت آنان در اتنخابات تنداده است؛ میبایستی پیششرطهایی میداشتند. از این میان، برچیدن طرح نور. خانم وسمقی میگوید، اصلاحطلبان خودتوانسنجی نکرده و بدون داشتن پاسخی برای دست کم این پرسش که توانایی برآوردن کدام خواستهی مردم را دارند، وارد این انتخابات شدهاند.
این تحلیل، گفتار شنیدنیست.
برگرفته از اینستاگرام خانم وسمقی
در چهلمین روز بزرگداشت جانباختگان، بار دیگر بر حق دادخواهی خانوادهها، ضرورت تشکیل کمیتهای حقیقتیاب برای روشن شدن ابعاد این جنایت و پاسخگو کردن آمران و عاملان آن تأکید میکنیم. پیگیری این مطالبه، بخش جداییناپذیر برنامه و مبارزۀ سازمان ما سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)، است. ما خود را موظف میدانیم با بهرهگیری از ظرفیتهای سیاسی و حقوقی، بهصورت سازمانیافته و پیگیر برای مستندسازی این جنایات، روشن شدن همۀ ابعاد حقیقت، تحقق عدالت و جلوگیری از تکرار چنین فجایعی اقدام کنیم.
شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.
شهناز قراگزلو: نکتهٔ حساستر در همان مصاحبه این بود که کسرا ناجی اشاره کرد بسیاری از نیروهای سیاسی و مخالفان جمهوری اسلامی رهبری رضا پهلوی را نمیپذیرند و زیر چتر او قرار نمیگیرند. پاسخ رضا پهلوی این بود که کسانی که با او همراه نیستند، احزاب و سازمانهاییاند که به دموکراسی اعتقاد ندارند. این پاسخ از نظر سیاسی و اخلاقی خطرناک است، چون بهجای پذیرش تکثر طبیعی جامعه، مخالفان را با یک برچسب از دایرهٔ مشروعیت خارج میکند.
یک همگرایی ایدئولوژیک طولانیمدت بین رسانههای قدرتمند و تحت حمایت خارجی و جریانهای تأثیرگذار در درون حاکمیت و رسانه های وابسته به آنها وجود داشته است که هر دو، اهریمنسازی چپ و نسبت دادن مسئولیت مشکلات ایران به آن را مفید یافتهاند. خشم عمومی از نابرابری، فساد و بیعدالتی اقتصادی بسیار واقعی است، اما این خشم به طور کامل با حمایت از جایگزینهای سوسیالیستی یا برابریخواهانه همخوانی ندارد.
