بعدازظهر همگی بخیر. امروز من مایلم به سه مطلب بپردازم و سپس به پرسش های شما پاسخ خواهم داد.
نخست میل دارم چند کلامی راجع به وضع ایران بگویم. ایالات متحده و جامعۀ بین المللی از مشاهدۀ تهدید ها، و موارد ضرب و جرح و به زندان افکندنها طی چند روزۀ اخیر نفرت زده و خشمگین شده است. من با کمال قوت این اقدامات غیرعادلانه را محکوم می کنم و در سوک هر جان بیگناهی که از دست رفته است به مردم آمریکا می پیوندم.
من این نکته را روشن ساخته ام که ایالات متحده حق حاکمیت جمهوری اسلامی را محترم می شمارد و در امور داخلی ایران مداخله نمی کند. ولی ما همچنین باید گواه شجاعت و عزت نفس مردم ایران و گشایش شایان توجهی که در درون جامعۀ ایران درحال وقوع است باشیم. ما اعمال خشونت علیه غیرنظامیان بیگناه را در هر جایی که رخ دهد محکوم می کنیم.
مردم ایران تلاش می کنند تا بحثی در بارۀ آیندۀ خود داشته باشند. کسانی در ایران، بخصوص در دولت ایران، می کوشند تا با متهم ساختن ایالات متحده و دیگران در غرب به تحریک اعتراضات در ارتباط با انتخابات، از این بحث روی بگردانند. این اتهامات به طور واضحی بی پایه است. اینها جز تلاشی آشکار برای منحرف ساختن اذهان از آنچه که واقعاً در داخل مرزهای ایران می گذرد نیست. این ترفند فرسوده و نخ نما برای استفاده از تنشهای پیشین به منظور سپر بلا ساختن کشورهای دیگر از این پس در ایران کارساز نیست. آنچه که در ایران می گذرد به ایالات متحده یا به غرب ارتباطی ندارد، این مربوط به مردم ایران و آینده ای است که آنها – و تنها آنها – برخواهند گزید.
مردم ایران خود قادر به سخن گفتن هستند. این دقیقاً همان چیزی است که در چند روزۀ اخیر روی داده است. در سال ۲۰۰۹ هیچ مشت آهنینی آن قدر نیرومند نیست که بتواند درها را بروی جهان ببندد تا شاهد تظاهرات مسالمت آمیز برای عدالت نباشد. با وجود تلاش دولت ایران در اخراج روزنامه نگاران و منزوی ساختن خود، تصویرهای پرقدرت و سخنان دردانگیز راه خود را به مدد تلفنهای همراه و کامپیوترها به سوی ما گشودند، و بنابر این ما شاهد آنچه که مردم ایران در حال انجامش هستند بودیم.
این آن چیزی است که ما شاهدش بوده ایم. ما وقار بی پایان ده ها هزار تن از ایرانیان را در حال راه پیمایی توأم با سکوت نظاره کرده ایم. ما دیده ایم که مردم از هر سن و سالی همه چیز را به خاطر پافشاری بر این که رأیشان شمرده و صدایشان شنیده شود فدا می کنند. بالاتر از همه ما زنان دلیری را مشاهده کرده ایم که در برابر وحشیگری و تهدید ایستاده اند و ما تصویر جانگداز زنی را که در خیابان ها خون از تنش می رفت و در حال جان دادن بود دیده ایم. این یک ضایعه خشن و فوق العاده دردناک است. ما همچنین این نکته را می دانیم: کسانی که به خاطر عدالت بر پا می ایستند همواره در جانب درست و برحق تاریخ قراردارند.
همان گونه که من در قاهره اعلام داشتم، سرکوب عقاید هرگز موجب ازمیان رفتن آنها نمی شود. مردم ایران از یک حق جهانی برای گردهم آمدن و بیان آزاد برخوردارند. اگر دولت ایران خواستار جلب احترام جامعۀ بین المللی است، باید این حقوق را محترم بشمارد و به ارادۀ مردم خود گردن نهد. باید از طریق جلب رضایت و نه از راه تهدید و اجبار حکومت کند. این همان چیزی است که مردم ایران خواستارش هستند و مردم ایران در نهایت دربارۀ رفتار دولت خود قضاوت خواهند کرد.
