پیوند جنبش کارگری با دیگر جنبش­های اجتماعی گامی بلند بسوی جهانی نوین!

در دفاع از سوسیالیسم (۸۲)

پیوند جنبش کارگری با دیگر جنبش­های اجتماعی گامی بلند بسوی جهانی نوین

کارگران و زحمتکشان؛

اول ماه مه (یازده اردیبهشت)، روز جهانی کارگر را به شما کارگران و زحمتکشان و زنان و مردان آزادیخواه و عدالت طلب تبریک می­گوییم. اول ماه مه، جشن جهانی و روز همبستگی بین­المللی کارگران برای ساختن دنیایی بهتر و جهانی عاری از ستم طبقاتی و استثمار، شکنجه و زندان، تحقیر و گرسنگی، و روز مبارزه برای صلح و آزادی و عدالت اجتماعی است. اول ماه مه روز قدرت­نمایی کارگران، روز تسخیر خیابانها و روز جدال مرگ و زندگی است تا «هیچ بودگان هرچیز گردند». اول ماه مه روز نکوداشت کارگران و مبارزانی است که در طول تاریخ برای احقاق حقوق طبقه­ی کارگر مبارزه و جانشان را فدا نموده­اند.

امسال ۱۳۷مین سالگرد اول ماه مه را در شرایطی برگزار می­کنیم که جهان سرمایه ­داری همچنان در بحرانهای عمیق اقتصادی و سیاسی گرفتار است. دولت­های سرمایه ­داری برای فائق آمدن براین بحرانها دست در جیب مردم شده و با اجرای سیاستهای نئولیبرالی و کاهش خدمات رفاهی، بهداشتی، آموزشی و عمرانی، با ابتدایی­ترین خواست­های کارگران سرسختانه مخالفت می­کنند در شرایطی که از بذل و بخشش سخاوتمندانه ثروتهای عمومی به سرمایه­داران ابایی ندارند. برای غلبه بر رکود اقتصادی جنگ­های خانمانسوز را به بهای جان میلیونها انسان زحمتکش راه می­اندازند. تخاصمات بین­المللی، جنگها و قطب­بندیهای جدید، یارکشی و صف­بندی­های سیاسی تازه راه می­اندازند تا سهم بیشتری از تقسیم­بندی مجدد جهان عایدشان شود. علیرغم ضعف جنبش کارگری و سوسیالیستی در چند دهه­ی گذشته، شاهد مقاومت جهانی طبقه­ی کارگر در فرانسه و انگلستان، هند و ایران، آلمان و اسپانیا، آمریکا و کانادا، پرو و برزیل و … هستیم. اعتصاب ده­ها میلیونی کارگران هند و تظاهرات و اعتصابات گسترده و دامنه­دار در فرانسه و … تنها نمونه­هایی از مقاومت کارگران و زحمتکشان در دفاع از حقوق و دستآوردهایشان و در برابر تعدی جهان سرمایه است.

کارگران و زحمتکشان؛

حکومت جمهوری اسلامی یکی از عمیق­ترین بحرانهای خود را تجربه می­کند، بحرانی همه­جانبه در عرصه­های اقتصادی، سیاسی، امنیتی، فرهنگی، خلاقی و بین­المللی. جمهوری اسلامی نیز بسان دیگر دول سرمایه­داری بار اصلی بحران را بردوش کارگران و زحمتکشان انداخته و با اجرای برنامه­های تعدیل ساختاری تحت نام مضحک “جراحی اقتصادی”، و خصوصی­سازی گسترده اموال عمومی با نام مستعار “مولدسازی” ضمن غارت اموال عمومی، امنیت شغلی و وضعیت زندگی کارگران و زحمتکشان را به مخاطره افکنده است. آنها حمله به دست آوردهای مبارزاتی کارگران، اخراج و بیکارسازی دسته جمعی، یورش به دستمزدها و سطح معیشت توده­های مردم را پیش گرفته­اند که حاصلی جز گرانی و تورم، بیکاری و رکود، تشدید استثمار و فقیرتر شدن کارگران نداشته است. سرکوب گسترده­ی تشکل­های صنفی و احزاب سیاسی، دستگیری فعالین کارگری و سیاسی، همگی از ناتوانی رژیم در حل این بحران حکایت می­کند. مردم ایران بر این باورند که بحران حاکم راه حل اقتصادی ندارد بلکه راه حل آن سیاسی است و با حیات سیاسی رژیم گره خورده است.

کارگران ایران جشن اول ماه مه را امسال در شرایطی برگزار می­کند که آمارهای رسمی حاکی از تورم  ۴۶ درصدی است، ضمن اینکه مواد غذایی و هزینه مسکن که بیشترین سهم را در سبد هزینه­ی خانوارهای کارگری دارند با افزایش ۷۰ و ۶۰ درصدی مواجه بوده است. در چنین شرایطی که سبد هزینە‌های خانوار از ۲۰ میلیون تومان هم فراتر رفته، شورای عالی کار تنها با افزایش ۲۷ درصد به حقوق کارگاران موافقت نمود. ره آورد چنین رویکردی تشدید فشارهای اقتصادی به کارگران و اقشار پایینی است که با افزایش فشارهای اقتصادی از دیماه ۹۶ اعتراضات زحمتکشان و اعتصابات کارگری روندی صعودی یافته و در سال گذشته  شاهد هزاران اعتصاب کارگری در واحدهای اقتصادی بوده­ایم. اعتصاباتی صنفی به سرعت سیاسی می­شوند. این روند حکومت را به وحشت انداخته تا سرکوبها را تشدید نماید، ولی گریزی نیست، چرا که بحران موجود نه از طریق اقتصادی بلکه از طریق سیاسی و با گذر از جمهوری اسلامی حل خواهد شد. با این همه خواست افزایش حقوق متناسب با تورم و بالاتر از خط فقر، امنیت شغلی، آزادی حق برپائی تشکل­های مستقل کارگری، و آزادی فعالین کارگری بازداشت شده و مدافعان کارگری، فوری­ترین خواست جنبش کارگری و عامل اتحاد و گسترش اعتراضات و اعتصابات کارگری است.

امسال در آستانه اول ماه مه و از اول اردیبهشت، کارگران و کارمندان شرکت­های نفت، گاز و پتروشیمی در واحدهای مختلف اعتصاباتی با عنوان «کمپین ۱۴۰۲» را آغاز کرده‌اند که هر روز تعداد بیشتری از کارگران شرکتهای پیمانکاری به آن می پیوندند. هزاران نفر از کارگران پروژه­ای در بیش از هشتاد شرکت پیمانی فعال در حوزه نفت، گاز و پتروشیمی، مس، فولاد، معادن در استان­های خوزستان، فارس، کهکلویه، بوشهر و کرمان به اعتصاب پیوسته­اند. این اعتصابات ادامه­دار، که هر روز دامنه و ابعاد گسترده­تری پیدا می­کند با پیوستن هرچه بیشتر بخش­های مختلف کارگری به آن، قدرت کارگران را افزوده و امید برای پیروزی را در صفوف آنها افزایش می­دهد. امری که حکومت اسلامی را به هراس انداخته است. کارگران پروژه­ای شرکت نفت هوشمندانه با انتشار بیانیه ای تحت عنوان «با قدرت وارد اعتصاب شویم» خواستار لغو مصوبه شورایعالی کار در تعیین حداقل دستمزد برای سال ۱۴۰۲، افزایش دستمزد مطابق با تورم و “پیشنهاد افزایش حقوق ۷۹ درصدی حقوق کارگران”، تصویب شرایط کاری بیست روز کار، ده روز استراحت در پروژه­های نفتی شده­اند. کارگران اعتصابی به حق تأکید کرده­اند که کف دستمزد در مناطق نفتی نباید از ۲۰ میلیون تومان کمتر باشد.

کارگران و زحمتکشان؛

همزمان با رشد جنبش کارگری و افزایش اعتصابات کارگری، امسال در شرایطی به استقبال روز جهانی کارگر می­رویم که ماههاست جنبش «زن، زندگی، آزادی» حیات سیاسی و اجتماعی کشورمان را تحت تأثیر قرارداده و حاکمیت را بطور جدی به چالش کشیده است، بگونه­ای که پس از هفت ماه هنوز موفق به مهار آن نشده است. اضافه شدن این جنبش به دیگر اعتراضات اجتماعی چون دادخواهان فاجعه ملی ۶۷، جانباختگان اعتراضات دیماه ۹۶ ، آبان ۹۸ ، خانواده­های دادخواه هواپیمای ساقط شده اکراینی و … عرصه را بر رژیم حاکم تنگ­تر کرده است. بحران حاکم و تأثیر ضربات خرد کننده­ی جنبش «زن، زندگی، آزادی» حکومت را در نامتعادل­ترین وضعیتش قرارداده و فرصتی طلایی و نادر برای پیوند جنبش­های مطالباتی طبقه کارگر، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، رانندگان، بیکاران، دادخواهان، دانشجویان و زنان و ملیت­های تحت ستم فراهم ساخته تا با اتحاد و اقدام مشترک نسبت به تغییر وضع موجود و عبور از جمهوری اسلامی اقدام کنند. در این میان انتشار منشور ۱۲ مادەای ۲۰ نهاد مدنی و صنفی بعنوان سندی پایه برای گفتگو و اقدام مشترک، که با استقبال وسیع فعالین، سازمان‌ها و احزاب سیاسی چپ و کارگری روبرو شده است. نشانه بارزی از ارتقاء مبارزات صنفی کارگران به سطح مبارزات سیاسی است و در عین حال تلاشی از جانب طبقه­ی کارگر و زحمتکشان جامعه برای رسیدن به جایگاه اجتماعی درخور می­باشد. جنبش کارگری متحد و فراگیر با رهبری و خرد جمعی و دمکراتیک با سازماندهی جنبش اعتصابی گسترده می­تواند محور اعتراضات و تحولات اجتماعی کشورمان در آینده باشد و نه تنها مانع انحراف و سرقت انقلاب مردم کشورمان خواهد بود، بلکه در تعمیق و رادیکال­تر شدن آن سهم بسزایی ایفاء خواهد نمود. با ظهور رهبران کارگری از دل جنبش­های چند سال اخیر امید تحقق این هدف هر روز پررنگ­تر و واقعی­تر می­شود.

جمعی از فدائیان خلق ایران

۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲

چاپ متن