جنگ همه را می‌کُشد!

جنگ، همه را به نوعی می‌کشد؛

چه آن کسی را که به جبهه می‌رود و چه آن کسی را که در خانه‌اش نشسته و  به بیرون نگاه نمی‌کند.

جنگ همه را می‌کشد، در جبهه، در کوچه، در خانه، از درون و از بیرون.

جنگ می‌کشد و مرگ را برای همه، در طول و در عرض، منتشر می‌کند:

از بالا به پایین، وقتی که موشک‌ها می‌بارند

و از پایین به بالا، وقتی کشتگان برمی‌خیزند و با زخم‌هاشان در خاطرات‌مان راه می‌روند ـ

جنگ همه را می‌کشد، و با کلمات‌مان و فریادهامان به صدا می‌آید.

حتی وقتی از جنگ چیزی نگوییم و دم فروبندیم،

زخمی‌ها و کشتگان در سایه‌های پشت واژه‌ها می‌ایستند و به مخاطبان و نامخاطبان نگاه می‌کنند

و آن کس که سکوت می‌کند نیز، اگر سطح سکوتش را بشکنیم، خواهیم دید که قربانیان از کلماتِ بی صدای او به ما خیره‌ شده‌اند.

جنگ همه را می‌کشد

و آن جنگ‌افروزان و قدرتمندانی که فرمان می‌رانند و در جنگ کشته نمی‌شوند،

آنان از پیش مرده‌اند

و مرگ را از قلب‌های مرده‌شان

به سمت شهرها، خانه‌ها و قلب‌های آدم‌های زنده منتشر می‌کنند.

 متن و عکس برگرفته از صفحه فیس‌بوک شخصی نویسنده

چاپ متن