
وضعیت دیروز و امروز جمهوری اسلامی، امتداد همان وضعیت بیست و هشت سال پیش است. امتداد همان شرایطی است که حکومت با کشتار بزرگ در دهه ۶۰ به وجود آورد. حکومت در جریان اعتراضات سال ۸۸ فاجعه کهریزک را آفرید و امروز زندانیان عقیدتی اهل سنت را دسته جمعی اعدام می کند.

“سیاست چیزی نیست جز هراس از انتخابات بعدی”. این تعریف بسیار مطایبه آمیزی است از سیاست در جامعه های دموکرات، حزب مدار و خاصه دولتهای حقوقی. منظور از هراس از انتخابات بعدی هم، هراس احزاب و نیروهای سیاسی مستقر در جامعۀ سیاسی کشور مفروض است. ایران هنوز فاقد هرسه قید گفته شده برای این تعریف است. هم از این روست که این تعریف برای ایران اعتبار ناقص یا حتی معیوبی دارد. در ایران [و کشورهای نظیر]، سیاست، علاوه بر هراس نیروهای سیاسی از انتخابات بعدی، با انواع دیگری از هراسها و هراس افکنی ها همراه است.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.