سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۲۹ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۰۷:۴۶

سه شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۰۷:۴۶

۸ مارس روز جهانی زن و مبارزه زنان برای برابری، صلح و آزادی

در ايران، روز جهانی زن توسط گروه های چپ معرفی شد. بنابه روایتی روز زن برای اولین بار در شهر رشت در استان گیلان در زمان رژیم پهلوی، زمانی که زنان برای دست یابی به حق رای در انتخابات مبارزه می کردند، عنوان گردید.

گردآورنده: مریم فریور

۸ مارس روز جهانی زن سمبل مبارزات زنان علیه بیعدالتی اجتماعی، تبعیض و نابرابری است.
۸ مارس یادآور سرکوب اعتراضات صدها زن کارگر در شهر نیویورک آمریکا است. در سال ۱۸۵۷ در چنین روزی پلیس به تجمع زنان کارگری که برای ۸ ساعت کار در روز، افزایش دستمزد و بهبود شرایط کاری، دست به تظاهرات زده بودند، حمله ور شد. مبارزه آنها به شدت سرکوب شد ولی جنبش زنان از حرکت بازنایستاد و پیش رفت.
لازم به یادآوری است که مبارزه زنان کارگر شهر نیویورک اولین مبارزه زنان برای دست یابی به جامعه ای عادلانه و انسانی نبوده است، پیش از آن هم زنان به اشکال گوناگون در راه مبارزه برای کسب مطالبات خود گام برمی داشتند. برای نمونه در انقلاب فرانسه “درشهر پاریس” زنان برای کسب برابری، آزادی، داشتن حق رای در انتخابات و تشکیل کانونها و انجمن های خود دست به راهپیمایی زدند.
۳سال بعد از رویداد تاریخی ۸ مارس ۱۸۵۷، زنان کارگر با ایجاد اتحادیه های کارگری بار دیگر خواهان بهبود شرایط کاری شدند. بیش از ۵۰ سال بعد از این تاریخ در سال ۱۹۰۸، زنان کارگر کارخانه سوزن سازی نه تنها برای دست یابی به خواسته های فوق بلکه برای کسب حق رای در انتخابات و همچنین بر علیه قوانین ضدکارگری در رابطه با کارگران خردسال دست به اعتراض زدند. 
پس از این وقایع، در سال ۱۹۱۰ در شهر کپنهاگ در کنفرانس زنان سوسیالیست با شرکت ۱۰۰ زن از ۱۷‌کشور، بنا به پیشنهاد کلارا زتکین، سوسیالیست آلمانی، ۸ مارس به عنوان روز جهانی زن شناخته شد، در این کنفرانس زنان سوسیالیست تصمیم گرفتند که مراسم هشتم مارس را با هدف مبارزه برای حقوق زنان، بهبود شرایط اجتماعی و برقراری صلح برگزار نمایند. بدنبال این تصمیم، مراسم روز جهانی زن برای اولین بار در ۱۹ مارس ۱۹۱۱ به رهبری سوسیالیست ها در کشورهای اتریش، آلمان، سویس و دانمارک برگزار شد. کلارا زتکین، سوسیالیست آلمانی نقش اصلی را در سازماندهی این مراسم داشت. آلکساندرا کولونتای زن انقلابی روسی نیز از یاری دهندگان در سازماندهی برنامه این مراسم بود. در این راهپیمایی که بیش از یک میلیون زن و مرد شرکت داشتند، خواسته هایی در رابطه با داشتن حق رای در انتخابات، حق اشتغال و استفاده از دوره های آموزشی برای زنان و از بین بردن تبعیض در محل کار مطرح شد.
در روسیه، اولین مراسم روز جهانی زن در آخرین یکشنبه ماه فوریه ۱۹۱۳با شعارهایی به طرفداری از صلح و برعلیه جنگ، برگزار شد. یکسال بعد در اروپا این مراسم با همین مضمون برگزار گردید. در ۱۹۱۵ زنان در برن در سویس با شعارهایی علیه جنگ مراسم روز جهانی زن را برگزار نمودند. در ۸ مارس ۱۹۱۷ زنان در پترزبورگ با شعار نان و صلح مجددا دست به راهپیمایی زدند که به درگیری میان نیروهای دولتی و مردم انجامید. چهار روز بعد از این مراسم ۸ مارس، تزار مجبور شد که جواز حضور زنان در انتخابات را صادر نماید.
در شوروی پس از سرنگونی تزار، به پیشنهاد آلکساندر کولونتای که سمت وزیر در اولین دولت شورایی را داشت، ۸ مارس روز تعطیل رسمی در کشور اعلام شد. هنوز هم ۸ مارس در کشورهای شوروی سابق تعطیل رسمی است و به عنوان روز مادر نیز شناخته شده است.
در آمریکا اولین مراسم روز زن بنا به ادعای حزب سوسیالیست آمریکا، ۲۸ فوریه ۱۹۰۹ بوده است و از آن به بعد تا ۱۹۱۳ مراسم روز زن در آخرین یکشنبه ماه مارس برگزار می شده است.
در ایران، روز جهانی زن توسط گروه های چپ معرفی شد. بنابه روایتی روز زن برای اولین بار در شهر رشت در استان گیلان در زمان رژیم پهلوی، زمانی که زنان برای دست یابی به حق رای در انتخابات مبارزه می کردند، عنوان گردید.
مراسم ۸ مارس ۱۹۷۹ در ایران در فاصله تثبیت حکومت جمهوری اسلامی، با شرکت هزاران زن برگزار گردید. زنان در این مراسم، با طرح شعارهایی علیه قوانین زن ستیز جمهوری اسلامی اعتراض خود را به این قوانین نشان دادند.
از آن زمان تا کنون زنان در ایران مجاز به برگزاری علنی و رسمی روز جهانی زن نبوده اند. رژیم جمهوری اسلامی نیز مانند رژیم شاهنشاهی تلاش کرده است روز دیگری را به جای روز جهانی زن تحمیل کند تا زنان ایرانی را از مبارزات مشترک جهانی دور نگه دارد.
برگزاری ۸ مارس در اشکال گوناگون و در نقاط مختلف دنیا نشان داده است که جنبش زنان حاصل مبارزات مستقل آنان است. زنانی که برای حقوقشان مبارزه کرده اند بخوبی دریافته اند که جنبش آنان تنها در استقلالش از دولت و سایر مراکز قدرت داخلی و جهانی است که می تواند نقش واقعی خود را در مبارزه برای کسب برابری، صلح و بهبود شرایط کار و گسترش دموکراسی ایفا نماید.
زنان به درستی به ضرورت وحدت از طریق تشکیل گردهم آیی ها، کنفرانس ها و توافق نظر بر روی اهداف و مصوبات پی برده اند. همچنین به خوبی دریافته اند که این مصوبات می توانند پشتوانه ای برای مبارزه آنها در راه دست یابی به اهدافشان باشد. در ادامه همین مصوبات و اتفاق نظرها بود که ۸ مارس به عنوان روز جهانی زن انتخاب شد.
برگرفته از: www.un.org/events/women/iwd 

بخش : زنان
تاریخ انتشار : ۱۰ اسفند, ۱۳۸۳ ۲:۴۰ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

بررسی وضعیت اسف‌بار زندانیان زن در ایران

وکلای تسخیری به ابزار تسریع اعدام معترضان تبدیل شده‌اند

اعتراف قوه قضاییه به اعدام دست‌کم ۳۹ زندانی سیاسی تنها در ۷۸ روز

Statement by More Than 150 Former Political Prisoners Opposing the Resumption of War

اعلامیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نه به اعدام، نه به سرکوب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!