
۱۶ آذر ۱۳۳۲، کمتر از ۴ ماه پس از کودتای ننگین ۲۸ مرداد، که طی آن به طراحی حکومت ایالات متحدهٔ آمریکا و همدستی حکومت انگلیس و همکاری نیروهای مرتجع داخلی و عوامل و مزدوران آنان دولت مردمی محمد مصدق سرنگون و محمدرضاشاه پهلوی بر اریکهٔ قدرت بازگردانده شد، نیروهای سرکوبگر انتظامی و امنیتی نظام کودتا اعتراض دانشجویان دانشگاه تهران را به خاک و خون کشیدند.

این پاییز هم دارد تمام می شود. کنار سفرهای و جشنی کوچک یا بزرگ با انار و هندوانه و آجیل شب یلدا، یا همراه با برگهای پاییزی ریخته بر زمین که به دست باد جارو میشوند. از این پاییز هم چیزی نمانده الا روزی و ساعتی که زود میگذرد. کاش دریابیمش این اوقات را که بهار و تابستان و پاییز و زمستانش از پی هم بی توقفی روانند و هی تکرار میشوند تا چیزی را شاید دریابیم! کاش بیشتر کنار هم باشیم. کاش سفره مردم سرزمینمان پر باشد از عشق و برکت و یلدایمان مبارک و متبرک گردد به آگاهی لحظهها.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.