سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
فریاد ... هزاران آه
کودکان جهان فرودست
همهمه کودکانه شما
پشت دیواهای بلند و بسته
بدون در... بدون در
کودک کار … کودک کار
کودک رنجهای نابکار
کودک آرزوهای ممنوع
کودک امید های پر سراب
کودک دشتهای تب دار
لبهای خشک و بسته
چشمهای باز
وافق دور و خاکستری…چوبه های دار
کودک حیرت و ماتم
کودک خوشه های حسرت…خوشه های غم
کودک دستهای سرد
کودک تجاوز و تحقیر
و زیر آوار سیاه رنج و خط فقر
آه …
کودک فروشی
دست و پا و چشم
کلیه و کبد… قلب وقلب و قلب
فریاد … هزاران آه
کودکان جهان فرودست
همهمه کودکانه شما
پشت دیواهای بلند و بسته
بدون در… بدون در
تهران ۱۳۷۶
در تداوم پایبندی به این وظیفهٔ انسانی و میهنی، هیئت سیاسی – اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) از برگزاری تظاهراتی که با نام «همبستگی جمهوری خواهان در حمایت از مبارزات مردم ایران» از ساعت ۱۴:۰۰ روز یکشنبه، ۵ بهمن ۱۴۰۴ (۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶ میلادی) در شهر کلن آلمان برگزار میشود پشتیبانی کرده و شرکت هرچه گستردهتر در تظاهرات جمهوریخواهان مردمی و میهندوست را در خدمت دستیابی به آیندهای روشن برای مردم و سرزمین ایران میداند.
شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.
فینانشال تایمز: این اعتراضات به سرعت به جنبشی بسیار گستردهتر علیه خود رژیم تبدیل شد و شعارهای «مرگ بر خامنهای» و «مرگ بر دیکتاتور» در شهرهای مختلف کشور طنینانداز شد. شاهد دیگری در غرب تهران به فایننشال تایمز گفت که حدود دوازده مرد تنومند، «شبیه کماندوها» را دیده است که لباسهای سیاه مشابهی پوشیده بودند و در منطقه میدویدند و از مردم میخواستند خانههای خود را ترک کنند و به اعتراضات بپیوندند. او گفت: «آنها قطعاً سازماندهی شده بودند، اما من نمیدانم چه کسی پشت آنها بود.»
یک همگرایی ایدئولوژیک طولانیمدت بین رسانههای قدرتمند و تحت حمایت خارجی و جریانهای تأثیرگذار در درون حاکمیت و رسانه های وابسته به آنها وجود داشته است که هر دو، اهریمنسازی چپ و نسبت دادن مسئولیت مشکلات ایران به آن را مفید یافتهاند. خشم عمومی از نابرابری، فساد و بیعدالتی اقتصادی بسیار واقعی است، اما این خشم به طور کامل با حمایت از جایگزینهای سوسیالیستی یا برابریخواهانه همخوانی ندارد.
