در آستانە روز جهانی کارگر، دستگاە سرکوب تلاش کرد تا با تهدید و بازداشت فعالان کارگری مانع برگزاری آزادانە مراسم روز جهانی کارگر شود.
در همین ارتباط دادگاه انقلاب دزفول طی حکمی علی نجاتی عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را به همراه اشرف رحیم خانی و زینب کشوری، فعال در بخش زنان و عزت جعفری، شاپور رشنو، علی محمد جهانگیری و شاکری را به اتهام ساختگی تبلیغ علیه نظام احضار کرد، و شیت امانی یکی از رهبران اتحادیە آزاد کارگران نیز توسط نیروهای امنیتی احضار و مورد بازجویی قرار گرفت.
اتهام”تبلیغ علیە نظام” بهانەای است کە دستگاە سرکوب هموارە از آن برای بازداشت و مجازات کارگران و سایر آزادی خواهان استفادە می کند.
طێ دو هفتە گذشتە، موجی از تهدید علیە فعالان کارگری توسط نیروهای امنیتی بە راە افتاد و ماموران امنیتی بە برخی از فعالان کارگری و دست اندرکاران تدارک برگزاری روز جهانی کارگر گفتە شد کە حق برگزاری مراسم روز کارگر را ندارند. بە برخی دیگر نیز گفتند، در کشور هفتە کارگر داریم و هر کس کە می خواهد می تواند در مراسم هفتە کارگر کە توسط خانە کارگر برگزار می شود شرکت کند! گفتنی است، کە در هفتە بە اصطلاح کارگر کە توسط تشکل های دولتی برگزار می شود، رهبران این تشکل ها معمولا اکثر روزهای هفتە را بە دید و بازدید، از قبر خمینی، ملاقات با خامنەای، دیدار با وزیر کار و مسئولان دولتی و مراسمی از این دست می گذرانند. و بارها اتفاق افتادە کە بە دلیل نگرانی ازحضور غیر خودی ها یا بە این تشکل نیز اجازە راهپیمایی دادە نشدە و یا رهبران این تشکل کە هموارە از سیاست های دولت ها و حکومت دفاع کردەاند و خودشان بخشی از نظام هستند از ورود کارگرانی کە کارت شرکت در مراسم را نداشتەاند جلوگیری کردەاند.
در روز کارگر سال گذشتە دولت مجوز راهپیمایی تنها برای خانە کارگر صادر کرد. اما نیروهای انتظامی بە مراسمی کە توسط سندیکای واحد و در چند شهر دیگر به صورت مستقل برگزار شده بود، یورش بردند و کوشیدند، مانع ادامە مراسم شوند. امسال نیز با وجود ابلاغ حکم جدید وزیر کار مبنی بر رعایت حق تشکل، توسط مدیرکل سازمان های کارگری و کارفرمایی در هفتە گذشتە، معهذا با وجود تهدیدهای ماموران امنیتی بە غیر از خانە کارگر بە تشکل دیگری رسما اجازە برگزاری راه پیمایی در روز کارگر دادە نشد و با تشکل های مستقلی که در این روز خواستار برگزاری این مراسم بودند، با برخورد امنیتی پاسخ دادند، در همین ارتباط اخبار منتشر شده حکایت از آن دارد که اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، در روز جهانی کارگر، از ساعت سیزده در پایانه آزادی حضور یافتند و با حمل بنر با مضمون اتحاد، همبستگی و دادخواهی، هم چنین راه پیمایی در سطح پایانه این روز را گرامی داشتند. در این روز پکیج های شکلات و خودکار تبلیغاتی خود را نیز در میان کارگران توزیع کردند. و روزنامه “مستقل” که درروز یازده اردیبهشت بخش زیادی از صفحه یک و دو خود را به بررسی مشکلات و مطالبات کارگران شرکت واحد اختصاص داده و هم چنین بیانیه سندیکا را نیز چاپ کرده بود در سطح وسیع در بین رانندگان و کارگران در پایانه آزادی، چهار راه نواب و چهار راه ولیعصر توزیع شد.
در پایانه آزادی ماموران انتظامی و امنیتی بسیار تلاش کردند که مانع از راه پیمایی دسته جمعی کارگران گردند. و در انتهای مراسم به دلیل برخورد نامناسب ماموران با کارگران و اقدام شان برای ضبط پکیج شکلات و خودکار تبلیغاتی که همراه اعضا سندیکا بود، همچنین فیلم برداری ماموران از کارگران حاضر در مراسم برای دقایقی برگزاری مراسم با تنش همراه گشت که با درایت کارگران این درگیری کنترل شد و پس از آن ساعت چهارده مراسم در پایانه آزادی خاتمه یافت.
در همین ارتباط اتحادیه آزاد کارگران ایران که برنامه تجمع در مقابل مجلس را سازمان داده بود، اعلام کرد:” در این تجمع که از ساعت ده صبح و با هماهنگی اتحادیه آزاد کارگران ایران برگزار شد، نیروهای انتظامی مستقر در محل با اعلام این که مجلس تعطیل است، اعلام کردند: اجازه بر پائی مراسم را نخواهند داد، اما کارگران شرکت کننده در مراسم با باز کردن بنرهایی در رابطه با گرامی داشت روز جهانی کارگر و تصاویر اسماعیل عبدی و بهنام ابراهیم زاده اقدام به آغاز مراسم کردند، که با عکس العمل ماموران برای جمع کردن بنرها و پلاکاردها مواجه شدند. در ادامه این کشمکش و در حالی که کارگران بیشتری به تجمع می پیوستند، نیروهای انتظامی مجبور به پذیرش قرائت قطعنامه از سوی تجمع کنندگان و سپس پایان مراسم شدند.
بدنبال این توافق که با کشمکش طولانی و ایستادگی کارگران تجمع کننده صورت گرفت، قطعنامه تشکل های مستقل کارگری توسط شاپور احسانی راد و ناهید خداجو قرائت شد و مراسم با کف زدن و دادن شعارهای زنده باد اول ماه مه، روز کارگر روز ماست – خیابان از آن ماست، در مقابل مجلس پایان گرفت و کارگران شرکت کننده در حالی که در محاصره نیروهای انتظامی بودند اقدام به راهپیمائی به سوی مترو بهارستان و سر دادن شعار کردند و در پایان بار دیگر با ایستادن در مقابل مترو و سر دادن شعارهای مختلف به مراسم خود پایان دادند. اما پس از ورود به مترو، و در حالی که بسیاری از کارگران محل را ترک کرده بودند عده ای از آنان از طریق یکی از عابران متوجه شدند که در مقابل درب مترو درگیری پیش آمده است. بدنبال این وضعیت، این عده به سمت درب مترو حرکت کرده و متوجه شدند ماموران امنیتی اقدام به بازداشت واله زمانی و انتقال وی به کیوسک نیروهای انتظامی مجلس کرده اند. این کارگران در محل کیوسک نسبت به بازداشت واله اعتراض کردند، اما اعتراض آنان به جائی نرسید و نهایتا واله زمانی به دادسرای پارک شهر منتقل شد. در این مراسم حضور نیروهای امنیتی و انتظامی چشم گیر بود و آنان در طول مراسم بارها اقدام به گرفتن گوشی های موبایل تجمع کنندگان کردند و اجازه فیلمبرداری و عکاسی به آنان ندادند”.
هر چند سرکوب نیروهای امنیتی در برخورد با تحرکات مستقل کارگری کاهش نیافته است، اما سازمان گران مبارزات کارگران با تمام محدودیت های موجود هم چنان از هر فرصتی برای احقاق حق کارگران بهره برده و مبارزه خود را پیگیر تر از گذشته ادامه می دهند.
اهمیت کارگران خصوصا در انتخابات پیش رو آن قدر گسترده است که، تعدادی از کاندیداهای ریاست جمهوری کە خودشان جزء مسببان اصلی بیکاری، فقر و بی عدالتی و میلیاردهای کشور هستند، در مناظرە های انتخاباتی کە این روزها برگزار می شود، برای بیکاران و فقرا اشک تمساح می ریزند و مدعی هستند گویا بخاطر ایجاد اشتغال و مبارزە با فقر کاندیدای ریاست جمهوری شدەاند و از مردم می خواهند کە بە آنها رای بدهند تا بتوانند این معضل ها را از میان بردارند.
بخشی از وعدەهایی کە کاندیداهای ریاست جمهوری می دهند، از آن جملە وعدە ایجاد اشتغال، مسکن و بهبود شرایط معیشتی و… در واقع موضوعاتی هستند کە تشکل های کارگری نیز بە خاطر طلب و طرح آن ها تحت پیگرد قرار گرفتە و می گیرند. تداوم سرکوب کارگران و تلاش مقامات حکومتی برای جلوگیری از برگزاری مستقل و آزاد، مراسم روز جهانی کارگر در اوج تبلیغات انتخاباتی، در تضاد با وعدەهای انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری قرار داشت و به همین جهت کارگران آگاە فریب این ترفندها را نمی خورند و دقیقا بە همین خاطر است کە تداوم سرکوب فعالان کارگری پس از انتخابات فرمایشی ریاست جمهوری نیز هم چنان ادامە خواهد یافت و تنها خود کارگران هستند کە قادر خواهند بود با هم بستگی و سازمان دادن مبارزات خود، این توازون اهریمنی صاحبان سرمایە و دولت شان را بە سود خود و جامعە تغییر دهند. در آن صورت است کە انتخابات آزاد برگزار خواهد شد و شرکت در آن معنی و نتیجە خواهد داشت و همە کسانی کە از کاندیدا شدن محروم شدەاند، خواهند توانست، در انتخابات شرکت کنند.
دولت های سرمایە داری در ایران بە عبث تصور می کنند کە گویا می توانند با بگیر و ببند فعالان کارگری، عزم و ارادە کارگران آگاە برای پیگیری مطالبات شان را در هم بشکند و روابط میان کار و سرمایە را بە دورانی کە کارگر محروم از هر حق و حقوقی بود، برگردانند.
