روز۲۵ نوامبر، روز بین المللی مبارزه با خشونت است. روزی که باعث می شود حداقل یک بار در سال جهانیان به زنان و ظلم هایی که به آنان می رود توجه کنند، اما این روز چگونه به وجود آمد؟
برای اولین بار در اولین گردهمایی زنان آمریکای لاتین و جزایر دریای کاراییب که در بوگوتا، کلمبیا، در روزهای ۱۸ تا ۲۱ ژوییه ۱۹۸۱، تشکیل شد، روز ۲۵ نوامبر به عنوان روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان اعلام شد. تاریخ ۲۵ نوامبر به یادبود خاطره ۳ خواهر اهل جمهوری دومینیکن، خواهران میرابال انتخاب شد. قتل این ۳ زن در سال ۱۹۶۰ در دوران حکومت دیکتاتوری رافایل تروییلو صورت گرفت. اعلام این روز به عنوان روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان به عنوان احترام به این سه خواهر و همچنین اذعان به وجود خشونت جنسیتی در جهان است.
اعمال خشنونت علیه زنان داستان طولانی و غم انگیزی دارد. خشونت خانگی، تجاوز، خرید و فروش زنان و دختران، تن فروشی اجباری، خشونت های ناشی از جنگ، بردگی جنسی، بارداری اجباری، کشتار نوزادان دختر، انتخاب جنسیت نوزادان، و خشونت سیاسی نمونه هایی از اعمال خشونت هستند.
آمارها نشان می دهد ۹۰ درصد کودکانی که در خانواده هایی زندگی می کنند که در آنها ضرب و شتم وجود دارد، به کتک خوردن مادرشان آگاهی دارند.۸۰ درصد بزهکاران در حیطه سرشار از خشونت بزرگ شده اند. پسرانی که در شرایط خشونت بار خانوادگی بزرگ می شوند، ۷۰ درصد بیشتر از بقیهگرایش کتک زدن به زنانی که با آنان زندگی می کنند را دارا هستند.کودکانی که در شرایط خشونت بار زندگی می کنند ۳۰۰ درصد بیشتر از افراد معمولی الکلی یا معتاد می شوند. این آمارهای تکان دهنده حاکی از تاثیرات خشونت و بازتولید خشونت در جامعه است. خشونت جنسیتی نیز یکی دیگر از شیوه های اعمال خشونت علیه زنان است. خشونت جنسیتی در دو حالت بر زنان اعمال می شود: یکی اجبار به ایجاد رابطه و تجاوز و دیگر برخورد دوگانه با دو جنس زن و مرد و یکی را بر دیگری ترجیح دادن.
در حاکمیت جمهوری اسلامی از طرفی در طی سی و سه سال، شاهد اشکال متفاوت خشونت از جانب نیروهای حکومتی بوده ایم دستگیری و تحت فشار قرار دادن فعالان جنبش زنان وفعالان زن نهاد های مدنی و حقوق بشری، شکنجه و آزار روحی و جسمی، تجاوز به زنان و دختران توسط نیروهای دولتی در زندانها و قتل زنان در زندان ها با نام خودکشی و …کارنامه سیاه حکومتی است که در کشور ما حکمرانی می کند. حکومتی که برگه های سیاه کارنامه اش نشان دهنده نقض آشکار حقوق بشر بویژه حقوق زنان است. تاریخ زنان در جهان و کشور ما همیشه نشان از این داشته که حکومت های دیکتاتوری با اعمال فشار از طریق اوباش و یا نظامیان و شبه نظامیان، بخصوص بر زنان سعی در کنترل تمام جامعه دارند. دستگیری و اعمال فشار بر وکلای زن و وکلایی که وکالت پرونده های مربوط به زنان را قبول می کنند، نمونه ای از اعمال خشونت دولتی و سازمان یافته حکومت است.
از طرف دیگر حکومت مردسالار با تشویق قانونی و به نمایش گذاشتن خشونت حکومتی علیه زنان، باعث رواج بیشتر خشونت علیه زنان در حوزه های خصوصی و عمومی شده است. اشکال مختلف خشونت علیه زنان از کتک زدن، تجاوز جنسی، زنای با محارم، قتل های ناموسی و … همگی زائیده جامعه مردسالار و حاکمیت جمهوری اسلامی است.
ضمن محکوم کردن هر گونه تبعیض، نابرابری و خشونت علیه زنان خواهان آن باید شد که قانون حقوق برابر زنان و مردان را تضمین کند، و لازمه آن را جدایی کامل قوانین از اصول احکام مذهبی و انطباق آن با اسناد بین المللی بویژه اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بین المللی حقوق مدنی سیاسی، میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و همچنین کنوانسیون رفع انواع تبعیض علیه زنان می باشد.
این روز را با یاد تمامی زنانی که در جهان و در ایران جان خود را در راه مبارزه حق طلبانه علیه دیکتاتوری، و استبداد، خشونت و خشونتگران از دست داده اند گرامی می داریم، و در کنار فعالان جنبش زنان کشورمان برای از بین بردن هر نوعی از خشونت علیه زنان، مبارزه می کنیم.
