سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۲۷ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۱۹:۰۴

یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۱۹:۰۴

دردانه موسیقی مقامی در بستر بیماری/ راوی نغمه‌ “نوایی نوایی” نای تکلم ندارد

به گزارش خبرنگار مهر، غلامعلي پورعطائي نوازنده دوتار و استاد موسیقی مقامی شرقی کشور این روزها در بستر بیماری است و دیگر صدای خوش"نوائی نوائی" اش به گوش نمی‌رسد.
غلامعلی پورعطائی معلم، استاد آواز محلي و نوازنده دوتار است که در شهريورماه سال 1326 در روستاي محمود آباد عليا از توابع تربت جام ديده به جهان گشود.

مشهد – خبرگزاری مهر: غلامعلی پورعطائی دردانه هنر موسیقی مقامی کشور و صاحب نغمه نکیسایی “نوایی نوایی” این روزها در بستر بیماری است و حتی قدرت تکلم ندارد.

به گزارش خبرنگار مهر، غلامعلی پورعطائی نوازنده دوتار و استاد موسیقی مقامی شرقی کشور این روزها در بستر بیماری است و دیگر صدای خوش”نوائی نوائی” اش به گوش نمی‌رسد.

غلامعلی پورعطائی معلم، استاد آواز محلی و نوازنده دوتار است که در شهریورماه سال ۱۳۲۶ در روستای محمود آباد علیا از توابع تربت جام دیده به جهان گشود.

وی از همان دوران کودکی نوازندگی دوتار را در محضر پدر آموخت و سپس از حضور اساتیدی چون الله رسان عثمانی، عبدالحمید ایوبجان، منصور باطوری و قادر روزمحمد بهره جست.

این استاد موسیقی مقامی کشور همچنین از  محضر اساتیدی چون  یاسین مریدار،  ایوب بوژگانی و نورمحمد درپور بهره و  آهنگ‌ها و مقام ها را به طور کامل آموخت.

اجرای برنامه در سفارت انگلستان

وی در مهرماه سال ۱۳۴۴ به همراه گروه استاد کیانی‌پور جهت اجرای برنامه به جشنواره استانی دعوت شد و در سال ۱۳۴۶ در سفارت انگلستان به اجرای برنامه پرداخت و در همین سفر بود که تلویزیون از او برای اجرای برنامه دعوت کرد و آهنگ معروف “نوائی نوائی” را اجرا کرد و این شروع فعالیت هنری و حرفه ای این استاد بزرگ موسیقی کشور بود.

 

پورعطائی از آن سال به بعد در جشنواره های متعددی شرکت و مقام های چشمگیری کسب کرد.

وی همچنین در فیلم‌های متعددی چون فاخته، کوچ، سیر و سفر، زمزمه، مدد به درماندگان، مصائب عاشق فقیر، فصل پنجم، غبار نور و قطعه ناتمام شرکت داشته است.

دریافت گواهینامه هنری در رشته خوانندگی

غلامعلی پورعطائی در سال ۱۳۵۵ موفق به دریافت گواهینامه هنری در رشته خوانندگی از وزارت فرهنگ و هنر شد و اولین کسی بود که در سال ۱۳۶۷ غزلیات شاعر بلند آوازه بیدل دهلوی را اجرا و توسط حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی دو کاست به نام‌های “رنج هستی” و “برای خاطرم غم آفریدند” را ضبط و تکثیر کرد.

وی در بسیاری از کشورهای دنیا و فستیوال های جهانی شرکت و افتخارات بزرگی نیز به دست آورده است.

اما این استاد و دردانه هنر موسیقی مقامی کشور اکنون در بستر بیماری است و دو تار نوازی که روزی نغمه‌های نکیسایی‌اش آتش به جان عاشقان می‌زد اکنون نای حرف زدن ندارد.

عفونت شدید ریه عامل اصلی بیماری استاد پورعطائی

زینب پورعطائی دختر استاد در مورد وضعیت ایشان به خبرنگار مهر می‌گوید: استاد دو سه ماهی است که بیمار هستند و اولین بار در تاریخ ۱۴ شهریور به دلیل درد شدید به بیمارستان امام رضا(ع) مراجعه کردند و در تاریخ ۱۶ شهریور ماه به دلیل عفونت شدید ریه در بیمارستان بستری شدند.

وی ابراز می‌کند: علاوه‌بر عفونت شدید ریه ایشان به سنگ صفرا هم مبتلا و کبدشان هم مشکوک به بیماری است.

 

پورعطائی ادامه می‌دهد: گردن پدر هم به خاطر پوکی استخوان شکسته، مهره‌های کمرشان آسیب‌دیده و دردی بر دردهای این استاد عاشق موسیقی افزوده است.

وی عنوان می‌کند: اما به هر حال حال و روز پدر خوب است، صحبت می‌کنند اما به دلیل مصرف داروهای مسکن برای دردشان در طوی روز خواب هستند ولی هوشیاری خود را دارند.

پورعطائی با بیان اینکه در پیگیری از کادر پزشکی حرفی از ترخیص ایشان نیست، گفت: پزشکان می‌گویند بعد از بهبودی عفونت ریه و سنگ صفرا در صورت داشتن قدرت بدنی باید گردنشان عمل شود.

برای بهبودی استاد دعا کنید

دختر استاد موسیقی مقامی کشور و صاحب نوای ماندگار “نوائی نوائی” از مردم به خاطر لطفی که نسبت به استاد دارند تشکر کرده و عنوان می کند: از همه مردم می خواهم برای بهبودی ایشان دعا کنند تا دوباره به میان مردم برگشته و برایشان بنوازند.

 

وی ابراز می‌کند: ما به عنوان خانواده خیلی کمتر از مردم ایشان را دیده ایم چرا که ایشان عمرشان را برای مردم و در راه موسیقی سنتی گذاشته‌اند.

دختر استاد پورعطائی می‌گوید: امیدوارم روزی پدر بهبودی کامل خود را به دست آورده و دوباره صدای شیوای خود و تارشان در مجامع طنین انداز شود.

سعید سرابی مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی هم استاد پورعطایی را مورد علاقه همه جامعه هنری و فرهنگی کشور دانسته و می‌گوید: ایشان گوهر دردانه موسیقی کشور هستند و ما  امیدواریم هرچه سریع‌تر حالشان بهبود یافته و شاهد هنرنمایی اشان در آینده باشیم.

حمید طباطبائی معاون هنری ارشاد خراسان رضوی هم که تاکنون سه بار از این هنرمند بلند آوزاه کشورمان در بیمارستان امام رضا(ع) عیادت کرده است به خبرنگار مهر می گوید: از نزدیک با کادر پزشکی مسئول سلامتی ایشان صحبت کرده و جویای وضعیت ایشان هستیم و هر کمکی که از دستمان بر بیاید برای بهبودی ایشان انجام می دهیم.

وی ابراز می‌کند: در این چند باری که به عیادتشان رفته‌ایم نشانه‌ای از بهبودی در احوالشان دیده نشده و از همه مردم عاشق هنر می‌خواهیم برای بهبودیشان دعا کنند.

جایگاه والای استاد پور عطائی در هنر ایران زمین

طباطبائی درباره این استاد موسیقی کشور عنوان می‌کند: استاد پورعطائی جایگاهی والا در هنر ایران زمین دارند و همه هنرمندان و هنر دوستان با نام و آوازه این استاد والا مقام آشنا هستند و با توجه به اینکه ایشان در سطح دیگر کشور ها هم اجراهای به یاد ماندنی‌ای داشته‌اند در آن کشورها هم در عرصه هنر و موسیقی چهره‌ای نام آشنا، شاخص و قابل تمجید  هستند.

وی با بیان اینکه استاد پورعطائی ازچهره‌های ماندگار هنر کشور هستند، می‌افزاید: اساتید کمی در حوزه موسیقی مقامی و سنتی فعالیت دارند ولی استاد پورعطائی آنقدر عارفانه و عاشقانه به آن پرداخته‌اند که عمر خود را در راه اشاعه آن گذاشته و خیلی خوب و شایسته موسیقی مقامی را در کشورو برای نسل های اینده روایت کرده اند.

امیدواریم استاد پورعطائی زودتر بهبود یابند و بار دیگر نوای “نوائی نوائی، الهی برافتد نشان جدائی…” ایشان شنیده شود.

—————————

گزارش: ملیحه زرین پور

 

تاریخ انتشار : ۶ مهر, ۱۳۹۳ ۳:۴۱ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

رضا پهلوی و نقاب‌هایی که در باران گلوله فرو می‌ریزند

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

سی‌ودومین تحلیل هفته | گفتگو پیرامون بیانیه: نه به جنگ و خشونت؛ آری به صلح و آزادی | کیوان صمیمی، فرخ نگهدار

یاسمین فهیمی رئیس اتحادیه‌های کارگری آلمان، شرکت‌ها را به اعتصابات گسترده تهدید کرد.

حذف نسل جوان؛ سرمایه‌هایی که به دار آویخته می‌شوند