رفیق غلام میرزایی، یار دیرین و باوفای فدایی بعد از تحمل ناملایمات و درد ناشی از بیماری از میان ما رفت.
رفیق غلام در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران گردید و از همان زمان به عنوان یک کادر سازمانده و سمپات فداییان فعالیت خود را در عرصه صنفی، سیاسی و دانشجویی پیش برد.
رفیق قبل از انقلاب به اتهام ارتباط با فداییان به زندان افتاد و انواع شکنجه ها توسط شکنجه گران ساواک به رهبری ثابتی جلاد بر او وارد شد. ولی رفیق غلام بر آرمانش استوار ماند و پس از آزادی از زندان در انقلاب بهمن، در لرستان به سازماندهی اعضا و سمپات های فدایی به عنوان یک مسئول متعهد پرداخت و شاخه فداییان اکثریت را رهبری کرد.،
رفیق غلام در یورش رژیم به سازمان در سال ۶۴ دوباره دستگیر و به شکنجه گاه لاجوردی در بند افتاد. او از اعدام های دسته جمعی ۱۳۶۷ جان سالم بدر برد و پس از آزادی در کنار خانواده و رفقایش. همیشه بر آرمانش استوار ماند تا آنکه بیماری سخت، این رفیق مهربان و باخصلت و صمیمی را پس از رنج های سخت از پای در آورد.
«….و جان نازکش در خلوص حقیقت به شماره افتاد و از همیشه ی تاریخ دلتنگ تر و خسته تر رفت و در این چرخه حیرت، در سرگشتگی و بی دلی، دویدن و نرسیدن چونان آهی ناتمام پیچیده در هزار توی جانمان……دریغ…. انبوهی از ناتمام ها او را هم ربود»
یاد عزیز رفیق غلام همچو کوه های لرستانش همیشه ماندگار است.
تسلیت به خانواده محترم رفیق غلام
