روز جهانی حقوق بشر فرا می رسد و به این مناسبت فعالان حقوق بشر و احتمالا هر گروه و جمعیتی به فراخور زاویه دید خود بیانیه هایی در رابطه نقض حقوق بشر صادر خواهند کرد. متاسفانه برخی از این بیانیه ها صرفا بیان
کننده مواضع گروهی و جناحی برخی طیفهای سیاسی اند، مشابه بیانیه ایی که اخیراً در زندان صادرشده است. در بیانیه مذکور گویا تمامی موارد نقض حقوق بشر، مصائب و رنجهای مردم محدود به دوره زمانی بعد از خردادماه ۱۳۸۸ است و بس. تاسف بارتر این که برخی دوستان آن سوی آبها نیز، نقض حقوق بشر درایران را تنها به چندنفر از همکاران و همفکران خود محدود ساخته اند و این تمایز و تبعیض در دفاع از حقوق بشر بی شک خود نقض حقوق بشر است. بدون تردید این گونه بیانیه ها و گزارشها به هیچ وجه نمی توانند گویای رنجهای عظیمی باشند که مردمان ایرانی، اقوام ساکن در ایران، زنان، جوانان، روشنفکران، کارگران و گروه های آسیب پذیر در طی سالیان متمادی متحمل گردیده اند. هیچ کس نمی تواند انکار کند که تمامی مردمان ایران طی سه دهه گذشته به نوعی حقوق و آزادی شان را از دست داده اند و یا دچار رنج و آزار و شکنجه و حبس شده اند و یا بازماندگانی از قربانیان اعدامها، ترورها و کشتارهای جمعی و غیرجمعی اند و اگرچه شاید دیر شده، با این حال ضمن ابراز همدردی با آنها، تاسف و تاثر عمیق خود را برای تمامی رنجهایی که طی این سال ها کشیده اند بیان می دارم.
به باور من اعدام و ترور و سنگسار اگر قرار است محکوم شود، باید بدون استثناء برای همه مردمان ایرانی اعم از زن و مرد، مذهبی و غیرمذهبی، مسلمان و غیرمسلمان، شیعه و سنی، کارگر و غیرکارگر، روشنفکر و عامی، فارس و ترک، کرد و عرب، بلوچ و ترکمن، لر و گیلک و مازنی و هر انسان دیگری محکوم گردد. هم چنین حبس و زندانی اگر برای زندانی سیاسی رفرم خواه، توجیه ناپذیر است آن نیز باید برای کرد و ترک و بلوچ و عرب حق طلب مساوات خواه و خودمختاری طلب هم غیرموجه قلمداد شود.
بنابراین برای دفاع از حقوق بشر باید زاویه دید را تا حدامکان گسترش داد و دراین رابطه نباید به هیچ گونه تبعیض و تمایزی قائل بود و مردم را نباید به خودی و غیرخودی تقسیم کرد. اما فقط نداشتن حقوق سیاسی و مدنی و آزادی درد امروز مردم ایران نیست، بلکه رنجها، مصائب و مشکلات به مراتب حادتری چون بحران و گرانی کمرشکن ناشی از تحریمهای اقتصادی و سیاستهای مغایر با منافع و مصالح مردم زمینه های نقض گسترده تر حقوق اقتصادی، شغلی، مادی، معیشتی، اجتماعی، فرهنگی، امنیت انسانی مردم ایران نیز را فراهم نموده و اینها موضوعاتی اند که نه تنها حقوق و آزادیهای مدنی و سیاسی بلکه حقوق اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی تمامی مردم ایران را در معرض نقض گسترده و فاحش حقوق بشر قرار داده است.
بنابراین من به عنوان یک کوشنده حقوق بشر در خصوص موضوع پاراگراف اخیرالذکر از دولت و حکومت ایران درخواست می نمایم ضمن پذیرش معیارها و استانداردهای بین المللی حقوق بشر با اتخاذ تدابیر جدی و ضروری برای حل معضلات و مشکلات حقوق بشر بطور همه جانبه اقدام فوری به عمل آورند.
تهران/زندان اوین ۱۳ آذرماه ۱۳۹۱
