دلتنگی

من دلم گرفته است..

                         از هیاهوی بیهوده‏ی نافرجام اشباح غریب

از این شب درازنای ظلمت

به یاد آر، بازار سوداگران بردگان.

                            به تاراج رفته در شهرهای غربت

از دیدن (انسان‏های در زخم دویده رنج)،

              از دور باطل، در زمان

                        بر تارک خود نشانده.

سرود خوشه‏ی‏ آتشی خاموش.

            دیگر زین پس، به پیشم می‏آیی

زخم‏های مرا مشمار

       که بی‏شمار خواهی یافت.

                              دل آزردگی‏های همیشگی

                 تلاطم طوفانیست در درونم

دلتنگی‏های شبانه،

                            توهم حکمی ناخواسته

رهایی‏ام نیست

             دل بی قرارم، رهیده از تاراج سوداگران

   از دور باطل در زمان،

از زخم های بی‏شمار.

                  بی تابم، بی تاب

                           ای امید به انتظار آمده از آفاق.

حضورت پناهگاهی است

                            مامن بی تابی‏هایم،

تسلی بخش دلتنگی‏ها، بغض شکسته در گلویم

                    تکیه گاهم از هستی توست.

چکامه‏ی همیشگی آهنگین تو،

                            لبریز می کند جانم را از آرامش

در کنارت، رها می‏شوم،

                            آزاد..

                                هم چون قاصدکی

در فاصله زمین و آسمان

                سر می‏کشم، به هر جا…

سرود خوشه آتشین.

                  اکنون سرشار…

                     از عطر باغ تو ام

                                   ترنم روشن زندگی.

بیش از هر زمان،

                    به تو نیازمندم

ای،

         اولین و آخرین من.

                                                  رحمان.