آقای اسانلو در تیر ماه سال ۱۳۸۶ توسط ماموران امنیتی در تهران بازداشت و در دادگاه به اتهامهای امنیتی محکوم به پنج سال زندان شد.
وی در تابستان سال گذشته، در شرایطی که در زندان رجایی شهر کرج بود، به همان اتهامهای امنیتی به یک سال زندان دیگر محکوم شد.
آقای اسانلو در این مدت، از بیماریهای متعددی، مانند قلب، چشم و کمر، رنج میبرده است و بنا به تشخیص پزشکان، سه رگ قلب او مسدود شده است و نیاز به مداوای طولانی و در شرایط به دور از استرس دارد.
آزادی موقت او پس از فشارهای اتحادیههای بین المللی کارگری و سازمانهای جهانی حقوق بشری و انتقادهای تشکلهای کارگری در ایران، به ویژه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، در سالیان اخیر صورت گرفت.
مهدی کوهستانینژاد، مشاور کنفدراسیون بین المللی اتحادیههای کارگری و عضو کنگره کار کانادا، به رادیو فردا میگوید: واقعیت این است که در پنج سال گذشته، در کنار سازمانها و اتحادیههای بین المللی، پافشاری فعالین، اعضا و هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران یکی از دلایل عمده آزادی آقای اسانلو بوده است.
دیوید کاکرافت، دبیر کل فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل، نیز در گفتوگو با رادیو فردا، با ابراز خوشحالی خود و تمامی اعضای این اتحادیه بین المللی کارگری از آزادی منصور اسانلو روز پنجشنبه را به عنوان یک روز تاریخی برای مردم ایران توصیف میکند.
وی میگوید: البته هنوز شرایط آزادی موقت منصور برای ما هنوز روشن نیست، زیرا معلوم نیست که بدون قید و شرط آزاد شده است یا نه. اما به هر حال، او تحت برخی محدودیتها قرار دارد.
آزادی منصور اسانلو، در شرایطی صورت گرفت که جمهوری اسلامی ایران سال گذشته به سازمان بین المللی کار، آی ال او، قول داده بود که او را در مدت چند روز آزاد خواهد کرد، اما این قول فقط یک سال بعد تحقق پیدا کرد.
در این زمینه، مهدی کوهستانینژاد، مشاور کنفدراسیون بین المللی اتحادیههای کارگری و عضو کنگره کار کانادا، با اشاره به اینکه پرونده شکایتهای اتحادیههای بین المللی کارگری از برخورد جمهوری اسلامی ایران با فعالین و تشکلهای کارگری در شش سال گذشته بر روی میز مسئولان سازمان بین المللی کار در ژنو قرار داشته است، میگوید: پرونده سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در این مدت همیشه بررسی شده است.
وی به این پرسش که آیا در روزهای اخیر تماسی میان نمایندگان جمهوری اسلامی ایران و سازمان بین المللی کار در مورد منصور اسانلو مذاکره صورت گرفته بود، پاسخ مثبت میدهد.
در این میان، دبیر کل فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل با اعلام اینکه منصور اسانلو هرگز نباید زندانی میشد، میافزاید: ما انتظار عفو او را نداریم، زیرا او کاری نکرده است که مقامهای ایرانی بخواهند او را عفو کنند و در عین حال، اعلام چنین موضوعی به آن معناست که گویا کار خلاف قانونی انجام داده است.
وی با تاکید بر لزوم اعلام آزادی فوری، قطعی و بیقید و شرط منصور اسانلو میگوید: تنها کاری که او انجام داده، حمایت از تلاش کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران برای برخورداری از زندگی بهتر است. این موضوع ارتباطی با سیاست و جمهوری اسلامی ایران ندارد. منصور فقط کاری را انجام داده است که تمام کارگران در جهان انجام میدهند.
آقای کاکرافت اشاره میکند که فعالان و رهبران کارگری در ایران باید بتوانند وظایف سندیکایی خود را انجام دهند و با اشاره به زندانی بودن ابراهیم مددی و رضا شهابی، از دیگر مسئولان سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، اضافه میکند: ما به کمپین خود برای آزادی این دو فعال کارگری ادامه خواهیم داد. دلیلی وجود ندارد که آنها در زندان باشند. آقایان مددی و شهابی مانند منصور اسانلو به وظایف سندیکایی خود عمل کردهاند و ما بر این عقیدهایم که آنها باید آزاد شوند.
ابراهیم مددی، نایب رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، همانند آقای اسانلو در تابستان سال ۱۳۸۶ و رضا شهابی، عضو هیئت مدیره این تکشل کارگری در خرداد سال گذشته بازداشت شدند.
