همشهری

برای محمد جواد خردمند، آن یار ماندگار

  تو بمان همشهری!

خوب می دانم مرگت نیست

خود تو هردم با ما می گفتی

که مرا هرگز نقطه ی پایانی نیست

تو همیشه می گفتی بالبخند:

خوبم، می مانم.

غم مدارید که با این تن رنجور ونزار

که همه می دانید تا نقطه ی پایانش راهی نیست

دیر می مانم نزد شما

همه شب جامهاتان را پرخواهم کرد

از میِ مانای عشق به آدمها

تا هستم و هستید شما

و تو دردلهامان می مانی،

این را من می دانم

  تو که با لبخندت می گفتی:

گرچه من خواهم رفت

مرگ تن، اما پایان انسان نیست؛

انسان می ماند در دلها، با نیک و بدش

مهر و کین اش یکسره در دلها غوغا خواهد کرد

و صدایش خواهد ماند

تا فراسوی مرز هستی

 وتو می مانی در دلهامان، با لبخندت، با جامت، با نغمه ی عشقت،

می دانم این را،

می دانم می آیی هرشب

با جامی از باده ی نوشینِ عشق به آدمها می آیی

و صدامان می کنی ازآن سویِ مرزّ شب،

و به نوشانوش یلدامان می خوانی،

تا صبح روشن ِ فردای امید

 جاودان می مانی در دلهامان، همشهری

همه شب می آیی، می خندی، می خوانی نغمه ی جانبخش امید

تا رسد صبح سپید.

علی رضا جباری ( آذرنگ )

۱۱/۶/۹۴ ( ۲۰۱۵/۹/۲ )