به درستی گفته اند “یک ماجرا نه آغازی دارد و نه پایانی. ما خودسرانه نقطه ای از سیر آن را بر می گزینیم و از آن نقطه به گذشته و آیندۀ آن می نگریم.”
این گفتۀ حکیمانه وصف دقیقی از آخرین روز از ماه فوریۀ ۲۰۱۸، به عنوان نقطه ای است که می توان از آن نقطه به گذشته و آیندۀ یک دور دیگر از تنش بین جمهوری اسلامی و “جهان غرب” و در این ارتباط به کیفیت رویکرد جمهوری اسلامی به این دور تنش نگریست.
در این روز است که روشن شد شرکتهای نفتی از عرضۀ سوخت به هواپیمای وزیر خارجۀ جمهوری اسلامی خودداری کرده بوده اند و بالاخره ارتش آلمان سوخت این هواپیما را برای بازگشت به ایران تأمین کرده است.
در این روز است که کشورهای آلمان، امریکا، بریتانیا و فرانسه در بیانیه ای مشترک جمهوری اسلامی را به عدم رعایت قطعنامۀ شورای امنیت در مورد تحریم تسلیحاتی نیروهای درگیر در جنگ داخلی یمن متهم کردند و نسبت به گسترش بحران هشدار دادند.
در این روز آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، گزارش مقدماتی خود را در بارۀ وضع حقوق بشر در جمهوری اسلامی به شورای حقوق بشر داد؛ گزارشی که وجوه انتقادآمیز آن از جمهوری اسلامی به مراتب پرشمارتر و سنگینتر از یکی-دو جهت نستباً مثبت آن بود.
در این روز چندین دیپلمات، از جمله وزیر امورخارجۀ سوئد، جلسۀ سخنرانی وزیر دادگستری جمهوری اسلامی در اجلاس شورای حقوق بشر را به اعتراض ترک کردند.
اگر بخواهیم خودسرانه نقطه ای از دور جدیدی از تنش بین ایران و غرب، و نه ایران و امریکا، را برگزینیم، روز ۲۸ فوریه ۲۰۱۸ روز مناسبی است.
