انتخابات پیشروی هلند در شرایطی برگزار میشود که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری با چالشهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی روبروست. شکاف طبقاتی در حال گسترش است، خدمات اجتماعی رو به کاهشاند و فضای عمومی کشور بهتدریج در حال قطبی شدن است. در چنین فضایی، جهتگیری سیاسی جامعه میتواند تأثیری تعیینکننده بر آیندهی عدالت، همبستگی و دموکراسی در هلند بگذارد.
در سالهای اخیر، رشد جریانهای راستگرای تندرو، بهویژه حزب آزادی به رهبری خیرت ویلدرز، تهدیدی جدی برای ساختار اجتماعی و فرهنگی کشور ایجاد کرده است. حزب ویلدرز عملاً یک حزب تکنفره است که در آن هیچ نظام دموکراتیکی وجود ندارد. تصمیمها صرفاً از سوی رهبر اتخاذ میشود و اعضا تنها نقش تأییدکننده دارند. چنین حزبی با گفتمان ضداسلامی و ضداقلیتی خود نه تنها کمکی به حل مشکلات جامعه نمیکند، بلکه با دامن زدن به ترس و نفرت، امنیت روانی و همبستگی اجتماعی را تضعیف مینماید.
از سوی دیگر، حزب لیبرال (VVD) به رهبری خانم یوشل گوئز، که در چندین دولت اخیر نقش محوری داشته، عملاً سیاستهایی را دنبال کرده که به گسترش فقر، تضعیف نظام تأمین اجتماعی و افزایش فشار اقتصادی بر طبقات پایین و متوسط انجامیده است. این حزب طی سالهای زمامداری خود نتوانسته عدالت اقتصادی را تقویت کند و در عوض، فاصلهی طبقاتی را افزایش داده است.
سیاست خارجی دولتهای اخیر نیز به نگرانیها افزوده است. حمایت آشکار از سیاستهای فردی چون بنیامین نتانیاهو، که از سوی بسیاری از نهادهای بینالمللی به جنایات جنگی و نقض حقوق بشر متهم شده، نه تنها وجههی اخلاقی و انسانی هلند را زیر سؤال میبرد، بلکه جامعهی داخلی را نیز در مسیر قطبیسازی و انشقاق قرار میدهد.
در چنین شرایطی، حمایت از احزاب مترقی مانند حزب کارگر (PvdA) و حزب سبزها (GroenLinks) اهمیتی حیاتی یافته است. این دو حزب، با وجود همهی نقدهایی که ممکن است به عملکردشان در گذشته وارد باشد، همچنان مدافع عدالت اجتماعی، برابری، حفاظت از محیط زیست و احترام به تنوع فرهنگی هستند.
حتی اگر در برخی زمینهها – بهویژه در حوزه عدالت اقتصادی – برخی از ما به حزب سوسیالیست (SP) نیز نگاهی مثبت داریم، اما واقعیت امروز این است که خطر گسترش جریانهای راستگرای افراطی و اسلامستیز، تهدیدی جدیتر و فوریتر است. از این رو، در یک نگاه راهبردی، حمایت از ائتلاف کارگر و سبزها، اقدامی مسئولانه و ضروری برای حفظ دستاوردهای دموکراتیک و اجتماعی کشور محسوب میشود.
برای ما، شهروندانی با پیشینههای مهاجرتی و فرهنگی متنوع، آیندهی هلند تنها زمانی امنتر و عادلانهتر خواهد بود که سیاستهای مبتنی بر برابری، احترام و گفتوگو بر سیاستهای مبتنی بر ترس و طرد غلبه یابد.
امروز انتخاب ما فراتر از یک ترجیح حزبی است؛ این انتخاب میان دو مسیر است:
یا جامعهای دموکراتیک، عادلانه و انسانیتر،
یا جامعهای قطبی، ناعادلانه و بیاعتماد.
رأی به ائتلاف کارگر و سبزها (PvdA/GroenLinks) رأی به آیندهای انسانیتر، عادلانهتر و متحدتر است.
2 Comments
اگر نویسنده محترم این متن کوتاه ومختصرومفیدرابه زبان هلندی ترجمه میکرد ودر یکی از نشریات هلندی حتی درسطحمحلیمنتشر مینمود ،به مراتب مفیدتربود
درمورد سیستم سیاسی هلند، یک نکته بسیار مهم که در انتخابات باید مد نظر داشت اینست که ۸۵ تا ۹۰ درصد برنامه های احزاب سیاسی از چپ چپ تا راست راست مشابه و قابل انطباق با هم هستند. بهمین دلیل هم میتوانند برای تشکیل کابینه ائتلافی به توافق برسند. دعوای اصلی بر سر آن ۱۰ تا ۱۵ درصد تفاوت است. به همین دلیل نباید انتظار تغییرات بنیادی در صورت پیروزی احزاب چپ کنونی در انتخابات را داشت. دو حزب نامبرده در این مقاله، نه تنها از تمام جنایات امپریالیستها در افغانستان، عراق، یمن و ایران حمایت کردند بلکه تا مدتها در مقابل جنایات اسرائیل در غزه هم دم بر نیاوردند. آنها همچنین به افزایش بودجه نظامی از ۲ به ۳/۵ درصد رای مثبت داده اند. افزایش سن بازنشستگی به ۶۷ و سپس ۶۸ سال و بسیاری از تمهیدات ضد مردمی از پشتیبانی قاطع این احزاب برخوردار بوده است.
وضعیت حزب اس پی، از این هم فاجعه بارتر است. آنها از بکار بردن کلمه سوسیالیست بشدت پرهیز میکنند و حتی از آن به وحشت میافتند. آنها برای رقابت با ویلدرز شعارهای پوپولیستی او را تکرار میکنند.