
حملهٔ مستقیم به یک دبستان، نه تنها جنایتی جنگی و جنایتی علیه بشریت و علیه کودکان است، بلکه خیانت به بشریت و خدشهای بزرگ بر کرامت انسانیست؛ خشونتی که قلب هر انسان آزادهای را میشکند و تباهی جنگ و تجاوز نظامی را به یاد میآورد. جنگ در ذات خود، جنایتی غیرانسانی و هستیکش است، موشکی که شلیک میشود و بمبی که فرو میریزد، حقیقتی روشن نمیکند و آیندهای نمیسازد؛ تنها آتش میکارد و ویرانی درو میکند.

چاک شومر، سناتور ارشد دموکرات، گفته است که دونالد ترامپ «عقبنشینی کرده» و اکنون «بهدنبال راهی برای فرار از لفاظیهای تند خود درباره نابودی کامل ایران» است. و اکنون، در داخل آمریکا صداهایی بلند شده که «آتشبس کافی نیست» و ترامپ باید به کنگره توضیح دهد چرا کشور را تا آستانه جنگ با ایران پیش برده است. در داخل ایران نیز این امید وجود دارد که حاکمان جمهوری اسلامی از این بحران درس گرفته باشند و به خواست و نیازهای مردم ایران توجه نشان دهند. به مردم بازگردند. یک پرسش باقی است: پادوی اعظم نتانیاهو چه خواهد کرد؟

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.