
حملهٔ مستقیم به یک دبستان، نه تنها جنایتی جنگی و جنایتی علیه بشریت و علیه کودکان است، بلکه خیانت به بشریت و خدشهای بزرگ بر کرامت انسانیست؛ خشونتی که قلب هر انسان آزادهای را میشکند و تباهی جنگ و تجاوز نظامی را به یاد میآورد. جنگ در ذات خود، جنایتی غیرانسانی و هستیکش است، موشکی که شلیک میشود و بمبی که فرو میریزد، حقیقتی روشن نمیکند و آیندهای نمیسازد؛ تنها آتش میکارد و ویرانی درو میکند.

در بارۀ کاخ سفیدی میگوییم که علیرغم پیشنهاد مشترک ایران و عمان در مذاکرات، چند ساعت پس از اعلام چشمپوشی ایران از ذخیره کردن اورانیوم و آمادگی ایران برای گفتگوی منطقهای در مورد زرادخانه موشکی ایران، با نقض فاحش حقوق بینالملل، جنگ را آغاز کرد. با دولتی مواجهیم که موشک تاماهاک بر مدرسه میناب انداخت و ناو غیرمسلح ایران را بیش از هزار کیلومتر دور از منطقه جنگی با دو اژدر پیاپی هدف قرار داد و پرسنلی را به قتل رساند که از مانور مشترکی با خود آمریکاییها برمیگشتند.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.