سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۳۱ مرداد, ۱۴۰۵ ۱۲:۲۲

شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۲:۲۲

گرامشی، هژمونی بدیل و ائتلاف‌های اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های جامعهٔ مدنی در مالزی

کمال اطهاری: این مقاله را از این‌رو ترجمه کرده‌ام که از نظر تئوریک، مکمل یا در واقع متممی ضروری برای مقالهٔ «اسلام به‌مثابهٔ ایدئولوژی دولت: پژوهشی براساس مفهوم قدرت، فرهنگ و ایدئولوژی نزد گرامشی» است. نویسندگان، که هر دو پژوهشگر و مدرس در دانشگاه‌های انگلستان هستند، به نکته‌ای اساسی در نظریهٔ گرامشی توجه کرده‌اند که در بسیاری از خوانش‌های دیگر مغفول مانده است.
Getting your Trinity Audio player ready...

نویسندگان:  لیلیان مایلز و ریچارد کراچر

ترجمهٔ کمال اطهاری 

مقدمه و معرفی مقاله: شهناز قراگزلو

در سال‌های اخیر، بحث دربارهٔ نقش جامعهٔ مدنی و طبقهٔ کارگر در گذار به دموکراسی دوباره در مرکز توجه قرار گرفته است. تجربهٔ کشورهایی مانند مالزی نشان می‌دهد که بدون پیوند پایدار میان نیروهای کارگری و سازمان‌های مدنی، هیچ پروژهٔ سیاسیِ بدیلی نمی‌تواند از سطح اعتراضات مقطعی فراتر رود. مقالهٔ «گرامشی، هژمونی بدیل و ائتلاف‌های اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های جامعهٔ مدنی در مالزی» نوشتهٔ لیلیان مایلز و ریچارد کراچر با ترجمهٔ کمال اطهاری، با تکیه بر اندیشهٔ گرامشی، نمونه‌ای روشن از این واقعیت را پیش روی ما می‌گذارد و نشان می‌دهد که چرا این پیوند برای هر تحول دموکراتیک ضروری است.

نویسندگان در این مقاله تحولات سیاسی مالزی پس از انتخابات ۲۰۰۸ را در چارچوب نظریهٔ گرامشی بازخوانی می‌کنند و می‌پرسند آیا جامعهٔ مدنی و اتحادیه‌های کارگری توانسته‌اند زمینه‌ای برای شکل‌گیری «هژمونی بدیل» فراهم کنند یا نه. آن‌ها با نقد خوانش‌های رایج از گرامشی، تأکید می‌کنند که حذف طبقهٔ کارگر و اتحادیه‌ها از تحلیل، تصویر نادرستی از ظرفیت تغییر سیاسی ارائه می‌دهد؛ زیرا در منطق گرامشی، هیچ هژمونی بدیلی بدون حضور نیروی کار و سازمان‌یابی آن شکل نمی‌گیرد.

مقاله نشان می‌دهد که دولت مالزی طی دهه‌ها با اتکا به ایدئولوژی «توسعهٔ ملی» و «ارزش‌های آسیایی»، نوعی هژمونی اقناعی ایجاد کرده که در آن رشد اقتصادی و ثبات سیاسی بر حقوق کارگری و آزادی‌های مدنی تقدم یافته است. در چنین ساختاری، اتحادیه‌های کارگری تضعیف شده‌اند و نقش آن‌ها در سیاست‌ورزی جمعی محدود مانده است. در مقابل، سازمان‌های جامعهٔ مدنی توانسته‌اند فضای عمومی را گسترش دهند، اما پیوند میان این دو حوزه همچنان شکننده و ناپایدار است.

نویسندگان با اتکا به مصاحبه‌های میدانی نشان می‌دهند که همکاری میان اتحادیه‌ها و سازمان‌های مدنی اغلب مقطعی و واکنشی است و بیشتر در مخالفت با دولت شکل می‌گیرد تا بر پایهٔ یک چشم‌انداز مشترک. از این‌رو، ادعای شکل‌گیری هژمونی بدیل در مالزی، دست‌کم در وضعیت کنونی، بیش از حد خوش‌بینانه ارزیابی می‌شود.

برای مطالعهٔ متن کامل مقاله، به لینک زیر مراجعه کنید:

گرامشی، هژمونی بدیل…

مشخصات مقاله در ماخذ اصلی:

Miles, L., & Croucher, R. (2013). Gramsci, Counter-hegemony and  Labour Union-Civil Society Organisation Coalitions in Malaysia. Journal  of Contemporary Asia, ۴۳(۳), ۴۱۳–۴۲۷.

 

کانال تلگرامی کمال اطهاری:

https://t.me/athari_alborz

تاریخ انتشار : ۱۳ خرداد, ۱۴۰۵ ۱۰:۱۴ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

«طرح مقابله با نفوذ»؛ توطئه‌ای سازمان‌یافته برای سرکوب جنبش دموکراسی‌خواهی

هیئت سیاسی-اجرایی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت): سازمان ما تصویب کلیات این طرح را «فاجعه‌ای دیگر در نظام حقوقی کشور» دانسته و ضمن مخالفت با آن، تصویب این طرح را ادامه و تشدید رویکردی می‌داند که در «قانون تشدید مجازات جاسوسی» نیز دنبال شده است؛ قانونی که در یک سال گذشته مبنای صدور احکام سنگین و اجرای احکام اعدام در شماری از پرونده‌ها قرار گرفته است.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

حقوق بشر گزینشی نیست؛ از مردم خودتان شروع کنید

شهناز قراگزلو: قوه قضائیه جمهوری اسلامی نمی‌تواند از یک سو خود را مدافع حقوق بشر معرفی کند و از سوی دیگر، در داخل کشور حقوق بنیادین شهروندان را نادیده بگیرد. اگر دفاع از حقوق بشر یک وظیفه انسانی و اخلاقی است، همان‌گونه که سخنگوی قوه قضائیه درباره مستندسازی جنایات میناب می‌گوید، این وظیفه پیش از هر چیز باید در برابر حقوق شهروندان ایران نیز به رسمیت شناخته شود.

مطالعه »

یک ایران، یک ملت و یک ترازنامه…

گودرز اقتداری: نوشته‌ای در فضای مجازی منتشر شده است که با این مطلع آغاز میشود: «ما یک ایران نداریم. دو ایران داریم! یک ایرانِ جهان سومی که از کشورهای منطقه عقب افتاده است، نه برق دارد، نه آب دارد، نه صنعت قابل توجهی دارد، نه زیر ساخت قابل اتکایی دارد و علاوه بر آن همه نخبگان‌اش نیز در حال فرار از کشور هستند و این ایران رو به قهقرا در حرکت است. یک ایرانِ دیگر هم وجود دارد که ۹۵ درصد جمعیت آن باسواد است و در بین ۲۰ کشور اول جهان در تولید علم قرار دارد و در تربیت متخصص از پزشکی گرفته تا مهندسی علوم روز جهان همچون نانو، رباتیک، ژنتیک، هسته‌ای و … سرآمد کشورهای منطقه است» یادداشت زیر در پاسخ به آن برداشت نوشته شده است.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

حقوق بشر گزینشی نیست؛ از مردم خودتان شروع کنید

گزارش ماهانه؛ نگاهی اجمالی به وضعیت حقوق بشر – تیر ماه ۱۴۰۵

انقلاب ۱۳۵۷؛ خیزش میلیونی مردم ایران بود، نه حرکت چند گروه کوچک

بیانیه مجامع اسلامی ایرانیان- در محکومیت کودتای ننگین ۲۸ مرداد ۱۳۳۲

سه کودتای « ارزان » و « آسان » در تاریخ معاصر ایران !!!

سقوط تاریخی مصرف مواد غذایی در ایران