۱۷ نفر از کارگران معدن طلای اق دره که حق و حقوق خود را از کارفر مای معدن مطالبه کرده بودند به شلاق محکوم شده و حکم شلاق در باره آنان اجرا شد.
این اولین بار در تاریخ نیست که کارگران و زحمتکشان در ایران برای احقاق حقوق خود به شلاق، که یکی از وحشیانه ترین مجازات های ضد انسانی است، محکوم می شوند. کارگران و زحمتکشانی که در سخت ترین شرائط برای گذران زندگی خود و خانواده هایشان کار میکنند، جسمشان، در آلوده ترین شرایط کاری به سرعت فرسوده می شود و محیط زندگی خود و خانواده هایشان به دلیل عدم رعایت موارد زیست محیطی درخطر جدی است. (در این کارخانه جهت استحصال و فرآوری طلا روزانه ۴ تن سیانور ، ۶ تن انواع مواد سمی دیگر روانه منطقه و طبیعت تکاب می شود)
آنان بارها به شیوه های مختلف اعتراض خود را به شرایط غیرانسانی که در آن به تناوب کار می کنند و بیکار می شوند ابراز داشته اند. از تحصن و تجمع و اعتصاب گرفته تا نوشتن و ارسال نامه به مقامات مسوول.
این کارگران به چه چیزهایی اعتراض داشته اند؟
آنان به حقوق نگرفته، اخراج های بی دلیل، نداشتن بیمه بیکاری، استحصال بیش از حد، غیرقانونی و غیر اصولی معدن و همچنین آلودگی شدید محیط زیستشان بارها و بارها اعتراض کرده اند.
اما گوش شنوای مسوولان فقط برای صاحبان سرمایه باز است و پیگیرانه شکایت صاحبان معدن را پیگیری می کنند تا مبادا اندکی از سود سرشارشان کاسته شود. اما چشم و گوش آنان بر جنایتی که هر روزه بر این کارگران و خانواده هایشان می شود، همیشه بسته بوده است.
معادن طلائی که سود های سرشاری نصیب دولت و صاحبان معدن میکند، گویا برای اطفای حرص سیری ناپذیر این سرمایه داران کافی نیست، بلکه باید حتی دستمزد بخور و نمیر کارگران را هم دزدید تا بر آز سیری ناپذیر خو د مرهم بگذارند و از خشم به بن بست رسیدن همه برنامه های خود و افشای شیوه های غیرانسانی سودجویی شان، کارگران را به شلاق ببندند تا شاید راه استثمار و بهره کشی را بازتر کنند.
غافل از آنکه این اعمال نشان از به آخر رسیدن خط ستم و استثمار است
کانون مدافعان حقوق کارگر
خرداد ۱۳۹۵
