
حملهٔ مستقیم به یک دبستان، نه تنها جنایتی جنگی و جنایتی علیه بشریت و علیه کودکان است، بلکه خیانت به بشریت و خدشهای بزرگ بر کرامت انسانیست؛ خشونتی که قلب هر انسان آزادهای را میشکند و تباهی جنگ و تجاوز نظامی را به یاد میآورد. جنگ در ذات خود، جنایتی غیرانسانی و هستیکش است، موشکی که شلیک میشود و بمبی که فرو میریزد، حقیقتی روشن نمیکند و آیندهای نمیسازد؛ تنها آتش میکارد و ویرانی درو میکند.

بهار خانوم، به یاد همۀ ما بیاور که این سرزمین نه زیر چکمهها و بمبهای بیگانه و قدرتمداران هستی بر بادهده از پا خواهد نشست و نه در آتش کینه و خشم خواهد سوخت. عطر شکوفههایت را همهجا بپراکن؛ این سرزمین داغدیده اما استوار را با عطر نرگسهای شیرازت لبریز کن و پایان زمستان را به یادمان بیاور؛ به یاد همۀ ما بیاور که مردمان سرزمینمان سوگوار اما استوار ایستادهاند تا بر بیهودگی مرگ گواهی بدهند؛ آنان امسال خونیندلتر از همیشه، با چشمانی اشکبار، اما امیدوار و بیدار ایستادهاند تا آتش زندگی را در هر گوشهای از این خاک روشن نگه دارند.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.