
برخلاف ادعاهای جمهوری اسلامی، علت گسترش اعتراضات کارگری و اعتصابات نه “تحریک” این یا آن فعال کارگری و نه دخالت این یا آن قدرت خارجی و یا گروه های سیاسی اپوزیسیون است، بلکه حاصل عملکرد جمهوری اسلامی است. در نتیجه عملکرد فاجعه بار حکومت، وضعیت معیشتی مردم روز به روز بدتر شده و سطح زندگی و قدرت خرید عموم، بویژه تهیدستان و کارگران و مزدبگیران به شکل بی سابقه ای سقوط کرده است. این ها عواملی است که کارگران، معلمان، کامیون داران، دانشجویان، زنان و بازنشستگان را به اعتراض وادار کرده است.

در کشوری کە حاکمانش همیشە در پی صدور انقلابش هستند، و روز تا شب، و شب تا روز از وظیفە تسری دادن پیامشان بە عالم می گویند، همە چیز خیلی راحت سیاسی می شود. از ورزش گرفتە، تا کامیون، تا استادیوم ورزشی و… تا آب!
در کشوری کە حاکمانش تصور می کنند امت یکپارچەای ساختەاند در جهت اهداف و اغراض سیاسی خودشان (ولو اینکە با چماق و ترس و ارهاب و پول)، اما بەناگاە در پشت سر، چنان گسل هائی در همین امت مشاهدە می کنند کە راهی نمی ماند بە جز نسبت دادن آن بە دشمنان خارجی و بە بدخواهان انقلاب!

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.