امیرانتظام: سپاس از تلاش هموطنان برای کاندیداتوری جایزۀ «ساخاروف»

دوستان عزیز

در شرایطی به انشاء این یادداشت میپردازم که به تازگی بیست و ششمین عمل جراحی خود را پشت سر نهادهام و هم اکنون مشغول معالجات بعد از عمل هستم و برای انجام دو عمل دیگر با پزشکانم در تبادل نظر میباشم. سرنوشت زندانی سیاسی در ایران، یا اعدام به صورت متداول آن است و یا اعدام به صورت تدریجی از طریق تحمیل انواع شکنجههای جسمی و روحی.

من ۳۱ سال است که از دیدار فرزندان دلبندم محروم هستم. کدام جایزه و پاداش مادی و معنوی میتواند بخشی از این اندوه بزرگ و دلتنگی مرا تسکین دهد. فقط عشق به ایران و ایرانی است که مرا سرپا نگه داشته است. من به عنوان یک ایرانی به وطن و هموطنانم عشق میورزم و این عشق بزرگ خود را هرگز با رنگ و جنس متعلقات دینی، سیاسی و اقتصادی آلوده نخواهم کرد. هر ایرانی که به آزادی و شکوه و سرافرازی ایران و ایرانی عشق میورزد در قلب و جان من جای دارد. من به همه هموطنانم احترام میگذارم و هیچ تبعیضی بین آنها را برنمیتابم.

دوستان عزیز! با تمام توان خود برای ارتقاء نام ایران و ایرانی بطور خستگی ناپذیر بکوشید و مبارزه کنید! امیرانتظامها میآیند و میروند، این ایران است که در همیشه تاریخ پایدار و سرافراز ایستاده و خواهد ایستاد. من ابتکار عمل شما را از آن جهت که به نام ایران و برای ایران صورت گرفته است، تحسین میکنم و از این که مرا بهانهی این حرکت ملی قرار دادهاید به خود میبالم. دست فرزندان عاشق ایران را به گرمی میفشارم. خوشحالی من از آن رو در اوج است که در اقدام دوستان، شاهد مرزبندیهای سنتی جریانهای سیاسی نیستیم و این شروع مرحله جدید در همکاری میان گروههای نواندیش با احترام به تنوع دیدگاهها و برنامههای یکدیگر است.

من در حد توان و فهم خود تلاش کردهام که سهم خود در مبارزه برای رهایی و سربلندی ایران را بپردازم. برای کاهش هزینه فعالیتهای مدنی و سیاسی، باید با انتخاب شعارها و راهکارهای مناسب و تداوم و پافشاری در میدان عمل، تمامی لایههای تشکیل[دهنده] جامعه را برای مشارکت فعال در جنبش، تشویق و ترغیب نمود.

از دوستان عزیزم میخواهم بر تلاشهای خود در جهت رفع موانع نظری و عملیِ «چه باید کرد؟» بیافزایند. آرزوی بزرگ من تشکیل کنگره ملی ایرانیان میباشد. امیدوار هستم که فرزندان سختکوش و هوشمند ایران این آرزوی ملی مرا جامهی عمل بپوشانند.

در مبارزه علیه نقض گسترده و سازمان یافته حقوق بشر در ایران، همه باید در یک صف قرار بگیریم و از هر فرصتی در هر جای جهان برای ارتقا و استحکام جنبش مدنی – اجتماعی مردم ایران استفاده کنیم.

برای دستیابی به حق تعیین سرنوشت با بهرهگیری از همه ظرفیتها و امکانات میبایستی متکی به تلاش و توان خود باشیم. من آینده را بسیار روشن میبینم. امیدوارم این سعادت را داشته باشم که دستان گرم شما را به زودی در ایران عزیز بفشارم.

عباس امیرانتظام

۷ مهر ماه ۱۳۸۹ تهران