سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
روز جمعه ششم دسامبر (۱۵ آذر) در نشستی با سه تن از فعالین پیشین جنبش دانشجویی در دورههای مختلف، به تحلیل و بررسی تجربهی سه نسل جنبش دانشجویی میپردازیم.
سخنرانان: مهدی فتاپور، علیاکبر موسوی خویینی ها، مهدی امینی زاده
زمان: جمعه ششم دسامبر از ساعت ۲۰:۳۰ الی ۲۳:۳۰ به وقت اروپای مرکزی
مشخصات اطاق: IrAn FadAiyAn aksariyat
Paltalk Rooms-Chat Rooms- Middle East-Iran
حملهٔ مستقیم به یک دبستان، نه تنها جنایتی جنگی و جنایتی علیه بشریت و علیه کودکان است، بلکه خیانت به بشریت و خدشهای بزرگ بر کرامت انسانیست؛ خشونتی که قلب هر انسان آزادهای را میشکند و تباهی جنگ و تجاوز نظامی را به یاد میآورد. جنگ در ذات خود، جنایتی غیرانسانی و هستیکش است، موشکی که شلیک میشود و بمبی که فرو میریزد، حقیقتی روشن نمیکند و آیندهای نمیسازد؛ تنها آتش میکارد و ویرانی درو میکند.
شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.
سهراب مبشری: در این روزهای سرنوشتساز، مهمترین نیاز ما امید و جسارت است. امید را با همبستگی مییابیم. جهانی طرفدار ماست؛ از پاکستان تا آمریکا، از اسپانیا تا بحرین، مردم در کنار ایرانند.
جسارت را از تاریخ خود بیاموزیم. نترسیم از این که احساس خود را فریاد بزنیم.
اگر از امید بگوییم، پژواک خواهیم گرفت. این نیاز وجود دارد که به هم امید بدهیم، دست هم را بگیریم. نگاه کنیم ببینیم مردم ایران چگونه هر بمبی که میافتد برای نجات انسانها به محل انفجار میشتابند. این فیلمها را ببینیم. اینها را در رسانههای دشمن نشان نمیدهند.
به کسانی که یأس میپراکنند و امید شما را واهی مینامند، وقعی ننهید.
گودرز اقتداری: دانیل لامبرت یک دیپلمات سابق در سازمان ملل در این مورد چنین نوشته است: ” فرماندهان زیردریاییهای نازی اغلب قایقهای نجات، آب، غذا و مسیرهای ناوبری برای فرود آمدن به بازماندگان کشتیهایی که به آنها برخورد میکردند، میدادند. ایالات متحده بدون هیچ هشداری، امروز بیش از ۱۵۰ ملوان را کشت و سپس با سرعت فرار کرد. به معنای واقعی کلمه بدتر از نازیها و یک جنایت جنگی ظالمانه.”
