امید و جسارت

روی سخن من با کسانی نیست که در این جنگ آرزوی پیروزی آمریکا و اسراییل را دارند. روی سخنم با کسانی است که از هر ضربه نظامی که آمریکا و اسراییل می‌خورند، شادمان می‌شوند.

اگر چنین است، چرا باید این احساس را در خود سرکوب کنیم؟ اگر چنین احساسی داریم، این ندای وجدان ماست؛ وجدان عدالتخواهی که لازمه انسان بودن و انسان ماندن است. از چه می‌ترسیم که این احساس خود را فریاد نمی‌زنیم؟ از این که منزوی شویم؟ از این که لمپن‌های پهلوی ما را در خیابان مورد تعرض قرار دهند؟

به عقل خود مراجعه کنیم. بی‌بی‌سی و اینترنشنال را خاموش کنیم و لحظه‌ای بیاندیشیم. چرا به ما جمعیت انبوهی را نشان نمی‌دهند که امروز در خیابان‌های ایران فریاد می‌زنند: نه سازش، نه تسلیم، نبرد با آمریکا؟ چرا اصلاً و ابداً اشاره‌ای نمی‌کنند؟ چرا مثلاً نمی‌گویند اینها ادعاهای تلویزیون ایران است و ما نمی‌توانیم راستی‌آزمایی کنیم؟ چون راستی‌آزمایی کرده‌اند و چون راست است.

نشان نمی‌دهند، چون می‌خواهند امید را در ما بکشند. می‌خواهند در همین عرصه فرعی نبرد دست‌ها را بالا بریم، سر به زیر افکنیم و به جای قاتل، مقتول را محکوم کنیم. می‌خواهند بگوییم و بنویسیم که ای‌کاش کسی پادرمیانی کند و آتش‌بسی شود. چه کسی پادرمیانی کند؟ ترامپ و نتانیاهو که برای اروپایی‌های زبون تره خرد نمی‌کنند. می‌خواهیم به ترامپ التماس کنیم؟

در این روزهای سرنوشت‌ساز، مهم‌ترین نیاز ما امید و جسارت است. امید را با همبستگی می‌یابیم. جهانی طرفدار ماست؛ از پاکستان تا آمریکا، از اسپانیا تا بحرین، مردم در کنار ایرانند.

جسارت را از تاریخ خود بیاموزیم. نترسیم از این که احساس خود را فریاد بزنیم.

اگر از امید بگوییم، پژواک خواهیم گرفت. این نیاز وجود دارد که به هم امید بدهیم، دست هم را بگیریم. نگاه کنیم ببینیم کسانی هم هستند که حتی سابقه پادشاهی‌خواهی دارند، اما در احساس حمایت از مظلوم با ما همراهند. نگاه کنیم ببینیم مردم ایران چگونه هر بمبی که می‌افتد برای نجات انسان‌ها به محل انفجار می‌شتابند. این فیلم‌ها را ببینیم. اینها را در رسانه‌های دشمن نشان نمی‌دهند.

به کسانی که یأس می‌پراکنند و امید شما را واهی می‌نامند، وقعی ننهید. ماشین جنگی آمریکا به گل نشسته است. عربده‌های وزیر جنگش از روی استیصال است. موشک‌های نقطه‌زنشان دارد تمام می‌شود. موشک‌های رهگیرشان دارد تمام می‌شود. چرا عربستان هنوز جرات نکرده وارد جنگ شود؟ از ترس است. چرا وزیر دفاع آلمان گفته این کشور طرف جنگ نیست و نخواهد شد؟ مطمئن باشید اگر آمریکا و اسراییل در شرف پیروزی بودند، صف طویلی از شرکا پیدا می‌کردند.

از هر مقام آمریکایی که می‌پرسند هدف جنگشان چیست، جوابی ندارند. نمی‌دانند چه بگویند. اینها علائم شکست است.

حتی غزه که تقریباً کامل ویران شد و حداقل ده درصد جمعیتش را کشتند، به زانو درنیامد. ایران از غزه بسیار نیرومندتر است. ایران را نمی‌توانند غزه کنند. اگر می‌توانستند، در همان جنگ ۱۲ روزه می‌کردند.

سرافکنده خواهند شد کسانی که امروز در کنار برده‌داران بایستند. ایستادن در برابر برده‌داران سرافکندگی ندارد. دست هم را بفشاریم و بگوییم در کنار مردم ایستاده‌ایم

چاپ متن