تقدیر از جنبش زنان و جنبش دانشجویی ایران در ایتالیا

درشهر “پوجی بونزی” (poggibonsi ) ایتالیا همه ساله مراسم یادبودی در ۲۰ مارس برای ۱۹ پارتیزان جوان شهر که درسال ۱۹۴۴ به دست فاشیستها به خاطر دفاع از کشورشان به شهادت رسیده اند برگزار می گردد در این مراسم هر ساله با یاد آوری خاطرات و تجارب تلخ وشیرین آن روز یاد پارتیزانهای جوان را گرامی می دارند.

در مراسم امسال این سال گشت ، جنبش مردمی ایران بعد از انتخابات و تاکید بر جنبش زنان و جنبش دانشجویی مو شهردار پوجی بونزی خانم “لوچیا کوککری” بعد از تقدیر از ۱۹ شهید پارتیزان از آزادی و از اینکه آن را مدیون جانفشانی پارتیزانها هستند سخن گفت و تاکید کرد که در هر شرایطی می بایست پاسدار آزادی بود .

شهردار پوجی بونزی سپس از مبارزه مسالمت آمیز مردم ایران برای رسیدن به آزادی و دموکراسی سخن گفت و در حمایت از جنبش مردمی ایران لوح یادبود پارتیزانها را به مصطفی خسروی از کمیته دانشخویان تحکیم وحدت که چند ماهیست که در ایتالیا زندگی می کند اهدا کرد. مصطفی خسروی بعد از تشکر ابراز امیدواری کرد که روزی نه چندان دور در ایران هم گرامی داشت شهدا رابتوان در آزادی بر گزارکرد.

بخش دیگر مراسم در شهرداری پوجی بونزی به بزرگ داشت زنان پارتیزان اختصاص داشت ، که پابه پای مردان در این راه جان باخته اند. این مراسم به تجلیل از دوزن شجاع این سالها” منصوره شجاعی” از چهرهای شناخته شده کنشگران زن درایران و” نیلده یوتی “اولین رئیس مجلس ایتالیا اختصاص یافت .

“لئون کارلوستیملی “نویسنده کتاب” دلیل احساسات تصویری از نیلده یوتی” صحبت کرد.

“لئونیده یوتی “که به نیلده یوتی مشهور است یکی از فمینیستهای مهم ایتالیا در ۱۰ آپریل ۱۹۲۰ در رجو امیلیا در یک خانواده کاتولیک بدنیا آمد و تحصیلاتش را در دانشگاه کاتولیک میلان به اتمام رساند و برای مدتی تدریس کرد و خیلی زود به آنتی فاشیستها پیوست و تدریس را رها کرد و گروه حمایت از زنان را در مقابله با فاشیسم بوجود آورد درسال ۱۹۴۶وارد پارلمان ایتالیا می شودو نوامبر ۱۹۹۹ چند روز قبل از مرگش به دلیل مریضی طولانی مدت با در خواست خودش از از نمایندگی استعفا میدهد.

نیلده یوتی در ۱۹۷۹اولین زن رئس مجلس ایتالیا میشود و تا ۱۹۹۲ سه بار این مقام را حفظ می کند.

در بزرگداشت منصوره شجاعی خانم لئورا ماتئی استاد انستیتو تاریخ مقاومت در شهر “سی نا” از تلاش های منصوره برای حقوق زنان ایران ؛برای برابری و نوشته های او در زمینه های فرهنگی و اجتماعی سخن گفت و از اینکه در این فرصت می توانند مسائل زنان ایران را باز گو کنند ابراز خرسندی کرد ودر پایان افزود که مسائل همه زنان در هر گوشه دنیا به هم مربوط می شودو بسیار مایل هست که در این زمینه هر کمکی را می توانند انجام بدهند.

صبری نجفی از فعالان حقوق زنان که برای صحبت در مورد منصوره و جنبش زنان ایران به این مراسم دعوت شده بوداز جنبش زنان ازسی سال گذشته تا امروز,از کمپین یک میلیون امضا,از زنان فعال در بند,از مادران عزادار و از منصوره شجاعی و فعالیتهای سالیان درازش در مسائل زنان صحبت کرد.

از مرکز فرهنگی زنان و کتابخانه صدیقه دولت آبادی که منصوره از موسسین آن است، از فعالیت های او در کمپین یک میلیون امضا،از موزه زنان ایران واز کتابخانه های سیار در مناطق دور ایران واز سایت مدرسه فمینیستی که در کنار نوشین احمدی راه اندازی کردند و با وجود همه فیلتر شدن ها اخبار و مطالب زنان را می نویسند، برای حاضرین سخن گفت.

وی با اشاره به تضییع حقوق شهروندی زنان از ممنوع الخروجی او گفت و از اینکه از ۲۹ دسامبر ۲۰۱۰ برای دومین بار برای یک ماه در زندان بوده است و امروز با وثیقه ۲۵۰ میلیون تومانی آزاد است.

وی گفت که منصوره و دیگر زنان شجاع ایران افتخار بزرگی نه تنها برای ایرانیان و زنان ایران که برای همه زنان دنیا می باشند.

در پایان مراسم ، متن کوتاهی از منصوره شچاعی خطاب به شهردار و زنان آزادیخواه پوجی بونزی خوانده شد .

دربخش هایی از این مطلب چنین اشاره شده بود :

“سال ۱۳۸۸ با امید و شوری وصف ناپذیر در میان گروه های مختلف اجتماعی و سیاسی آغاز شد. همراهی پررنگ مردم خسته از فشارهاو تنگناهابا امید دستیابی به آرامش و امنیت و رفاه در کنار نیروهای فعال و شناخته شده، تکثر و آرایشی جدید درمیان گروه های اجتماعی ایجاد کرد تا آنجا که ” جنبش سبز” به مثابه نوعی “سونامی ” سرمایه اجتماعی در جامعه سرازیر شد که حضور موثر و پررنگ گروه های زنان به ویژه در ائتلاف ” همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات” بخش عمده این سرمایه اجتماعی را تشکیل میداد.

اما دریغ که زنان ایرانی ، که به دلیل فعالیت های نظری وعملی خویش در ائتلاف های سال های اخیر به ویژه در کمپین یک میلیون امضا و کمپین های دیگر موثرترین گروه در ایجاد حرکت های مدنی و اعتراضی بودند، از همان فردای انتخابات آماج حمله های خشونت بار شدند. یکی جان داد و دیگری روانه سلول های اوین و زندان های دیگر شد، یکی از کار و شغل اش اخراج شد و دیگری ممنوع خروج شد، یکی به اجبار بار سفر بست و دیگری سرگردان و به ناچار پنهان ، از خانه و کاشانه دورشد یکی ماند ودیگری به دلگرمی او مصمم ادامه داد…”

در پایان این مطلب منصوره شجاعی ضمن تبریک نوروز باستانی ، آرزوی به پایان رسیدن زمستان های سخت و طاقت فرسای جهان خشونت را در گرمای آغوش پرمهر برابری خواهی جهانی کرد.