|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
هممیهنان،
کودتا، حذفِ آگاهانهٔ حق است؛ کنار زدنِ نمایندگان ارادهٔ عمومی بهدست اقلیتی تمامیتخواه، و مصادرهٔ حاکمیت ملت.
آنچه در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ رخ داد، سلبِ بنیادیترین حق یک ملت بود: حق حاکمیت بیواسطه بر سرنوشت خویش و میهنِ خویش، بدون شریک و قیم.
اسناد منتشرشدهٔ سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) بار دیگر آشکار کرده است که این رویداد، صرفاً یک جابهجایی قدرت نبود؛ پروژهای برنامهریزیشده با مداخلهٔ خارجی، عملیات پنهان، و بهرهبرداری از آشوبهای ساختگی بود تا مسیر تاریخ ایران را منحرف کند. حتی برای سناریوهای پس از شکست کودتا نیز طرحهایی برای بیثباتسازی، جنگ چریکی و مداخلهٔ مستقیم پیشبینی شده بود.
دولت ملی دکتر محمد مصدق با ملیکردن صنعت نفت، اراده کرد اختیار یکی از حیاتیترین منابع کشور را از چنگ منافع بیگانه خارج کند و آن را به صاحبان حقیقیاش، مردم ایران، بازگرداند. همین ایستادگی، منافع قدرتهایی را که سالها از این ثروت بهره میبردند به چالش کشید و موجی از فشارها و مداخلات را برانگیخت.
۲۸ مرداد فقط سقوط یک دولت نبود؛ ضربهای عمیق به اصل حاکمیت ملی بود. تجربهای که نشان داد تضعیف استقلال، دروازهٔ دخالت بیگانه و بازگشت استبداد را میگشاید. تاریخ با صراحت میگوید: نه اتکا به قدرتهای خارجی راه رهایی است، و نه پذیرش استبداد داخلی.
هشدار به هممیهنان:
ملتی که از حق تصمیمگیری دربارهٔ سرنوشت خود فاصله بگیرد، ناگزیر ثروت، آزادی و منزلت خویش را نیز از کف خواهد داد. پرسش روشن است: چرا ملتی با این همه منابع و ظرفیت، باید در تنگنا بماند؟ چرا باید سرنوشت جمعی به ارادهٔ فرد یا گروهی محدود فروکاسته شود؟
وقتی اختیار از مردم سلب شود، مردم از آیندهٔ خویش حذف میشوند. حال آنکه قدرت واقعی هر ملت، در آگاهی، اراده و حق حاکمیت اوست.
جمعبندی ما روشن و قاطع است:
راه رهایی، از بازشناسی حق آغاز میشود؛ از «نه» گفتن به هر شکل از سلطه، چه بیرونی، چه درونی، و از بازگرداندن کامل حق حاکمیت به ملت.
هیچ ملتی بدون استیفای این حق، به آزادی، رفاه و عزت پایدار دست نخواهد یافت.
