سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۲۸ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۲۰:۴۵

دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۲۰:۴۵

در بابِ اتکاء به توانایی‌ها و ظرفیت‌های فراوان داخلی

بنابراین وقتی آقای خامنه ای و شرکاء بطور مستمر مشغول ایجاد تفرقه و پراکندن تخم بدبینی بین مردمان کشورمان هستند، به قسمی که در سایه ی مجاهدات ایشان زندگی و عرصه برای فعالیت قلدران و زورگویان بیش از پیش گشوده شده، سخنان عیدانه ی رهبر ج.ا. در بابِ اتکاء به توانایی‌ها و ظرفیت‌های فراوان داخلی چیزی جز ریشخندی مضحک و پاشیدن نمک به زخم مردمان کشورمان نیست.

در دیدار عیدانه ی مسئولان کشور با آقای خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی(ج.ا.)، ایشان از جمله اظهار داشته است؛ «… باید در اجرای سیاست‌های اقتصاد مقاومتی به توانایی‌ها و ظرفیت‌های فراوان داخلی اتکا کرد… به آمریکایی‌ها نمی‌توان اعتماد کرد و به غیر از آمریکایی‌ها، برخی کشورهای دیگر غربی نیز همین‌گونه هستند…(۱)»

 

واقعیات موجود نشان می دهد که در تمامی سالهای چهار دهه ی گذشته مبنا و  هسته ی مرکزی سیاستهای ج.ا. بر پایه ی جملاتی شبیه به آنجه فوقاً از آقای خامنه ای نقل کردم، ریخته شده است. آیا این مبنا و هسته ی مرکزی در سیاستهای ج.ا. برآورنده ی نیازهای کشور است، یا که قصد از ادای این جملات فقط ارائه ی ریختِ توخالیِ ضد آمریکائیست؟

 

بی هیچ تردیدی اتکا به فرآورده ها و تولیدات داخلی نهایتِ آرزوی همه و تک تک ایرانیان میهن دوست است، اما آیا ج.ا. که وقت و بی وقت این آرزو را در شیپورهایش می دمد، شرایط و تمهیدات رسیدن به این “اتکاء” را فراهم آورده است؟

 

اگر به صافیهایی که ج.ا. در راهِ ورود آحاد جامعه به مؤسسات تولیدی، آموزشی و… نهاده توجه کنیم، در تمامی این صافیها شرط اسلامی بودنِ (بخوان وفاداری به ولی مطلق فقیه) فرد متقاضی قبل از شرطِ تبحر و علاقه ی فرد به کارش قرار گرفته است. و بر مبنای وجودِ چنین صافیهای مضحک و مخربی است که؛ ج.ا. قادر به پیشگیری از نابودی بیشتر منابع آبی کشور و تخریب بیشتر محیط زیست در کشور نیست. موجبات رکود و افتِ سطح علمی در مراکز آموزشی کشور فراهم آمده است. و فرار مغزها از کشور به امری بدیهی مبدل شده است. و…

بنابراین مهمترین عاملی که در تمامی سالهای چهار دهه ی اخیر سبب شده تا کشورمان نتواند به سطح قابل قبولی از اتکاء به تولیدات داخلی برسد، ریشه در تناقضات موجود در شیوه ی تفکر رهبران ج.ا. دارد، که کشورمان را از اتکاء به همه ی «… توانایی‌ها و ظرفیت‌های فراوان داخلی…» خود محروم ساخته است.

 

آقای خامنه ای و حواریونش معتقدند که؛ «… به آمریکایی‌ها نمی‌توان اعتماد کرد و به غیر از آمریکایی‌ها، برخی کشورهای دیگر غربی نیز همین‌گونه هستند…»

اما ایشان فراموش می کنند، که سیاست خارجی یک کشور را نمیتوان بر اساس قهر و عدم رابطه با این یا آن کشور بنا کرد، و یا اصولاً در سیاست خارجی جاری بین کشورها نمیتوان از مقوله ای به نام “اعتماد” سخن به میان آورد. آمریکا یا هر کشور دیگری در جهان سیاست خارجی خود را بر مبنای برآورده ساختن منافع ملی خودش اتخاذ و به پیش می برد.

 

اینکه آمریکا و غالب کشورهای اروپای غربی توانسته اند، سیاست خارجی مطبوع خویش را در غالب موارد پیش برده و به نتایج مطلوب خود برسند، قبل از هر علتِ دیگری بواسطه ی این بوده است، که ایشان مردمان خود را بر اساس قاعده ای به نام دین تفکیک نمی کنند، لذا همواره میتوانند به همه ی “توانایی‌ها و ظرفیت‌های فراوان داخلی” خود اعتنا، اعتماد و دسترسی داشته و نتیجتاً در حل مسائل و مشکلات موفق تر باشند.

 

بنابراین وقتی آقای خامنه ای و شرکاء بطور مستمر مشغول ایجاد تفرقه و پراکندن تخم بدبینی بین مردمان کشورمان هستند، به قسمی که در سایه ی مجاهدات ایشان زندگی و عرصه برای فعالیت قلدران و زورگویان بیش از پیش گشوده شده، سخنان عیدانه ی رهبر ج.ا. در بابِ اتکاء به توانایی‌ها و ظرفیت‌های فراوان داخلی چیزی جز ریشخندی مضحک و پاشیدن نمک به زخم مردمان کشورمان نیست.

 

بیستم فروردین ماه ۱۳۹۵

البرز

 

تاریخ انتشار : ۲۰ فروردین, ۱۳۹۵ ۹:۴۰ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

Statement by More Than 150 Former Political Prisoners Opposing the Resumption of War

اعلامیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نه به اعدام، نه به سرکوب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

رضا پهلوی و نقاب‌هایی که در باران گلوله فرو می‌ریزند

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

سی‌ودومین تحلیل هفته | گفتگو پیرامون بیانیه: نه به جنگ و خشونت؛ آری به صلح و آزادی | کیوان صمیمی، فرخ نگهدار