همه احزاب و سازمانهای اپوزیسیون با وجود تفاوتهای بسیار باید بتوانند بر سر پلاتفرمی دمکراتیک اتفاق نظر نمایند. تجربه نشان می دهد تنها راه رسیدن به استقلال، آزادی، دمکراسی و عدالت اجتماعی، سرنگونی حاکمیت جمهوری اسلامی توسط مردم ایران با پیروی از شورای رهبری مشخص و برنامه ای شفاف است. پس از سی سال مبارزه پرفراز و نشیب با رژیم جمهوری اسلامی، شرایط به گونه ای شده است که اکثریت مردم دلیر ایران حاضر به ادامه زندگی مصیبت بار در زیر حاکمیت استبدادی و ضدبشری جمهوری اسلامی نمی باشند.
با توجه به این که رژیم اسلامی ماهیتاً جنایتکار و سرکوبگر است، می توان گفت بخشی از هزینه ای را که تاکنون مبارزین پرداخت نموده اند، حاصل استراتژی یا تاکتیکهای اشتباهی بوده است که در عرصه سیاسی برگزیده اند، اتخاذ سیاست امید بستن به جناحهای درون حکومتی به جای گسترش تشکلات دمکراتیک و توده ای از جانب تعدادی از نیروهای اپوزیسیون و یا پیش بردن مبارزات قهرآمیز جدا از توده های مردم و یا دل بستن به دخالتهای بیگانه از جانب بخشی دیگر این فرصت را برای حاکمیت فراهم کرد تا بتواند به تشدید روند سرکوب و چپاول ملت ایران ادامه دهد.
اکنون وظیفه همه نیروهای دمکرات است تا در این شرایط حساس به یاری مبارزات مردم شتافته و نقش موثری در روند آن ایفا نمایند. پیروزی قیام انقلابی مردم ایران تنها در گرو تشدید مبارزات فراگیر و رهبری سازمانیافته آن می باشد، سرنگونی حاکمیت استبدادی نیازمند داشتن جبهه ای دمکراتیک و شورای رهبری منتخب آن است.
همه احزاب و سازمانهای اپوزیسیون با وجود تفاوتهای بسیار باید بتوانند بر سر پلاتفرمی دمکراتیک اتفاق نظر نمایند، و سیاستهای خود را در تقابل با رژیم اسلامی همسو کنند. تجربه نشان می دهد تنها راه رسیدن به استقلال، آزادی، دمکراسی و عدالت اجتماعی، سرنگونی حاکمیت جمهوری اسلامی توسط مردم ایران با پیروی از شورای رهبری مشخص و برنامه ای شفاف است.
در مبارزات دمکراتیک مردم ایران نیروهای مختلفی همچون کمونیستها، سوسیالستها، سوسیال دمکراتها، لیبرال دمکراتها، ملی گرایان، جمهوری خواهان دمکرات، … حضور داشته و هر کدام بر اساس منافع طبقاتی خود در این پیکار شرکت کرده اند. سازمانهای چپ باید هر چه سریعتر با کمک این نیروهای دمکرات به تشکیل جبهه متحد دمکراتیک همت گمارند و شورای رهبری برآمده از آن را در عرصه مبارزه حمایت کنند.
برای پیروزی انقلاب دمکراتیک نیازمند جبهه متحد دمکراتیک و برای رسیدن به سوسیالیسم نیازمند جبهه متحد چپ و حزب طبقه کارگر می باشیم. تنها پس از سرنگونی جمهوری اسلامی و برقراری جمهوری دمکراتیک امکان رسیدن به سوسیالیسم امکان پذیر خواهد بود. نیروهای چپ با تمام تلاشی که در دورانهای حکومتهای سرکوبگر شاه و شیخ انجام داده اند متاسفانه نتوانستند جبهه ای متحد و فراگیر علیه استبداد سازمان دهند.
جنبش چپ همچون قبل در نبود چنین جبهه هایی به هنگام قیامهای مردمی سردرگم و کم تاثیر خواهد بود،عدم تاثیرگذاری به موقع جنبش چپ در تحولات سیاسی می تواند مبارزات مردم را به انحراف و شکست بکشاند، کاری که تاکنون بطور عملی از آن غافل بوده ایم و نتایج فاجعه باری را نصیبمان کرد.
پس هوشیار باشیم:
اصلاح طلبان حکومتی با طرح رفورم در چهارچوب نظام اسلامی، اصولگرایان حکومتی با کودتای سیاه، لیبرالهای وطنی با انقلاب رنگی و سرمایه داری جهانی با ارتش ناتو در کمین این قیام نشسته اند، یقیناً اگر امروز نتوانیم پیشگام این مبارزات باشیم فردا اولین قربانیان آن خواهیم بود.
انقلاب بهمن و دلایل شکست آن گرانبارترین تجربه ما در شرایط کنونی است، تجربه را تجربه کردن خطاست!
پیش بسوی تشکیل جبهه متحد دمکراتیک
پیش بسوی تشکیل جبهه متحد چپ
پیش بسوی تشکیل حزب طبقه کارگر ایران
