در نخستین ساعات روز شنبه، ۱۴ آوریل، نیروهای هوائی امریکا، بریتانیا و فرانسه به وعدۀ خلاف حقوق بین المللی ترامپ، دایر بر “تنبیه بشار اسد به خاطر استفاده از سلاحهای شیمیائی” عمل کردند و چندین مرکز را در خاک سوریه آماج متجاوز از صد موشک قرار دادند. در روزهای پیشتر از این اقدام، ترامپ این “انتظار” و هراس را برانگیخته بود که با شدت عمل بسیار سنگین تری اقدام خواهد کرد و حتی روسیه را نیز مصون ندانسته بود که آماج موشکهای “زیبای” خود قرار دهد. در عین حال لقلقۀ کلام ترامپ به این گمان میدان داده بود که او جسارت عمل ندارد و از حرف فراتر نخواهد رفت.
پس از انجام عملیات:
– ترامپ، که زیباشناسی جنایتکارانه اش از اطلاق زیبائی به بمب و موشک فراتر نمی رود، عملیات را کامل، که بهتر از آن ممکن نبود توصیف کرد و به این ترتیب، به عنوان کسی که پای حرف اش است، تظاهر به پیروزی کرد.
– پوتین احتیاط مشهود امریکا در انتخاب اهداف موشک باران را دستمایۀ زبانی سخت در محکومیت این اقدام کرد و این واقعیت را که اهداف موشک بارانها چنان انتخاب شده بودند که لطمه ای متوجه روسها نشود، قرینه ای برای اعلام پیروزی خود قرار داد.
– بشار اسد که لابد انتظار عملیات سنگین تری را داشت، حضور “قرین آرامش” خود در دفتر کارش را ویدئوئی کرد و نشان داد که “هیچ طوری نشده است” و به این ترتیب لاف پیروزی زد.
– ماکرون، که به نظر می رسد سودای احیای تصویر فرانسه به عنوان بازیگر عرصه های بزرگ را دارد، از مشارکت در یک “بازی بزرگ” احساس پیروزی کرد.
– ترزا می، که اگر تجسمی از افول و ناچاری لازم آید، می توان به او متوسل شد، از موشک پرانی بی افتخاری که به فرمان او انجام شده بود، سکوئی برای عروج دست و پا کرد.
– و خامنه ای در قامت “سردار میدانهای سرپوشیدۀ ایمن” حس حقارت ضدغربی خود را با جنایتکار خواندن ترامپ و ماکرون و می تشفی داد.
همه پیروز اند. و بازندگان اصلی: مردم سوریه
