حق کار، مسکن، سلامت و برخورداری از کرامت انسانی، بر مبنای عدالت اجتماعی، از حقوق انسانها است.
اول ماه مه یادآور اعتراض و اعتصاب کارگران در شهر شیکاگو در آمریکا و درخواست آنها برای تعدیل ساعت کار روزانه به هشت ساعت بود. این اعتراضها که به درگیری و کشتهشدن تعدادی از کارگران و پلیس منجر شد، بعدها به نمادی از مبارزه مدنی کارگران برای احقاق حقوق تبدیل شد.
مبارزات کارگران و زحمتکشان در عرصههای مختلف، از صنعتی تا کشاورزی، همواره یکی از محرکهای اصلی در جنبشهای مدنی حقطلبانه و عدالتخواهانه در جهان بوده است. در ایران، در چند دهه اخیر، اعتصاب کارگران صنعت نفت و دیگر صنایع توانست نقش عمدهای را در تحولات سیاسی-اجتماعی رقم بزند که برجستهترین آن در انقلاب ۱۳۵۷ رخ داد.
در ایران امروز، تجاوز جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل و بمباران بسیاری از صنایع و زیرساختها، از پتروشیمی و فولاد تا داروسازی و سیمان و… موجب بیکاری نزدیک به ۴ میلیون نفر شده است. افزون بر این خرابیها، لازم است یادآور شد قطعی اینترنت بسیاری را که با استفاده از آن کسبوکاری از طریق فضای مجازی راه انداخته بودند، بیکار و نگران زندگی کرده است.
از سوی دیگر، تحریمهای ظالمانه و غیرحقوقی که از سوی نظام سلطه علیه ایران اعمال میشود، نه حاکمیت، بلکه زندگی مردم و جامعه، بهویژه قشر آسیبپذیراز جمله کارگران، را تحت تأثیر قرار داده است. امروز دغدغه عمده، تأمین معیشت و خوراک است.
در چند دهه اخیر، نظام سلطه و بیگانگانی که ایران مردمسالار را نه میخواهند و نه تحمل میکنند، چندین بار با دخالتهای بیجا در تغییر مسیر حرکتها و جنبشهای حقطلبانه مسالمتآمیز کارگران،دانشجویان و معلمان و دیگر اقشار آسیبپذیر جامعه، مانع از تحول مطلوب از دیکتاتوری به مردمسالاری درایران شدند. علیرغم شکست در تجربه، هنوز بر این باورند و میکوشند تا از طریق وارد آوردن فشار و خفقان اقتصادی، جنبش مدنی-اجتماعی و حرکتی را دامن بزنند تا با تحریک بیگانگان و دخالت عوامل آنها، به شورش و خشونت و «سرنگونی حاکمیت» و در نتیجه استقرار نظام مطلوب آنها بیانجامد.
تجربه در ایران نشان میدهد هرگاه کشور با تهدیدی جدی در مرزها و علیه تمامیت ارضی و حیات ملی مواجه نبوده، فضای بیشتری برای طرح مطالبات و شکلگیری جنبشهای اجتماعی فراهم شده است. در مقابل، زمانی که خطر خارجی پدید آمده، اولویت جامعه به سمت حفظ همبستگی ملی برای مقابله با آن تهدید رفته است؛ وضعیتی که در بسیاری موارد، حاکمیتهای استبدادی از آن برای تشدید سرکوب و محدود کردن بیشتر حقوق و آزادیها بهره بردهاند.
پایبندی به استقلال و آزادی، دو اصل تفکیکناپذیر و ناگزیر برای برقراری حاکمیت ملی و برخورداری از زندگی با کرامت انسانی است و مبارزه و مقاومت همزمان در برابر سلطهگران بیرونی و درونی را ایجاب میکند.
مبارزه پیگیر ایرانیان در نزدیک به یکصد و پنجاه سال اخیر برای استقلال و آزادی و استقرار حاکمیت ملی، همواره از این قاعده پیروی کرده است.
استقلال – آزادی – عدالت اجتماعی
پاینده ایران
