دیگر شکی نیست که مسئله مطبوعات یکی از محوری ترین و مهمترین مسائل جامعه ماست که نزدیک به یک قرن هنوزهم پاسخ نگرفته است.باید که این زخم کهنه را با اتحاد و مبارزه خود وبا اتکاء به توان میلیونها مردم ستمدیده و کارگر و زحمتکش درمان کنیم. جنبش رو به رشد ایران شاهد این مدعاست.
ما از کارزار محکوم کردن خشونت علیه روزنامه نگاران و فعالین کارگری حمایت می کنیم. گردانندگان نظام برای ارعاب و سرکوب به اشکال گوناگون به خشونت عریان و پنهان دست می یازند، تا امتیازات خود را با چنگ و دندان حفظ کنند. رژیم هر آنجائیکه نمی تواند با تکیه بر ایده های کهنه و سنتی، شور و طغیان اهل قلم را برای کسب آزادی مانع شود به زور متوسل می شود و برای حفظ قدرت دست به خشونت درجامعه می زند.
امروز دیگر صدای هر مخالفی در سینه خفه می شود، اعتراض به هر وضعیتی، مخالفت با قانون و اختلال در نظام جمهوری اسلامی قلمداد می شود، در همین راستا زندان های رژیم ننگین اسلامی پر است از انسانهای آزاده ای که برای احقاق حق خود به بند کشیده شده اند.
در این شرایط ظالمانه که رژیم هر صدای آزادی خواهانه و برابری طلبانه را در گلو خفه می کند، روزنامه نگاران ،فعالین کارگری و سیاسی دستگیر شده و در زندان های جمهوری اسلامی، مورد آزار و اذیت قرار می گیرند.
به همین منظور و در حمایت از روزنامه نگاران دستگیر شده و همینطور فعالین کارگری ، در روز شنبه ۲ فوریه ۲۰۱۳ برابر با ۱۴ بهمن ۱۳۹۱، در شهر استاوانگر واقع در نروژ، آکسیونی توسط تنی چند از ایرانیان برگزار شد تا صدای روزنامه نگاران و فعالین کارگری را به گوش جهانیان برساند.
