حقوق زن حقوق بشر خوانده می شودو رعایت حقوق زنان ازشاخصه های توسعه کشورها به شمار میرود.
بعداز مدتی بالا – پایین رفتن از پله های ساختمان سه طبقه دادگاه انقلاب کرج تازه به این نتیجه رسیدم که باید چادر مشکی سرم باشد، با عجله خودم را به خانه رساندم، بعد از سر کردن چادراینبار باایست بازرسی دادگاه مواجه شدم افرادزیادی در صف ایستاده بودندوهر یک پس از بیان دلیل مراجعه شان یکی یکی داخل ساختمان دادگاه می شدند تا نوبت به من رسید – تقریبامتوجه شدم که اکثرابرای مواد مخدر و قاچاق، دعواهای خیابانی،سرقت آمده اند، چندنفری هم سراغ دادگاه خانواده را می گرفتند – در میان مراجعین زنان و کودکان دست فروشی که برای تهیه لقمه ای نان به اتهام سدمعبر بادستبندآورده می شدند نظرم رابه خودجلب می کردند و بازهم علامت سوال بزرگی درذهنم تداعی می گشت که اگر دست فروشی نکنند چه کنند ؟ …
مامور ایست بازرسی پس از بررسی کارت شناسایی ام پرسید که قصدرفتن به دادگاه خانواده را داری ؟!! توضیح دادم که صبح زود با یورش ماموران امنیتی همسرم و وسایل شخصی زندگیم از خانه ربوده شدندوپس از گذشت سه روزهیچ اطلاعی از او ندارم، بدون آنکه پاسخی دهد مکثی کردوخواست به گوشه ای روم ومنتظر بمانم، همچنان مردم در رفت وآمد بودندافراد گوناگون واردمی شدندومن در گوشه ای نظاره گر بودم، حوصله ام سر رفت و پس از کلی جر و بحث وارد دادگاه شدم، ازاتاق رایانه به بایگانی ، …. ریاست شعب …. بازپرسی به اتاق دادستان و ….. بالاخره موفق شدم دادستان را ببینم و مشکلم را بیان کنم، گفتم که اطلاعی ازمکان و نحوه نگهداری همسرم ندارم و با آن خشونتی که موقع دستگیریش نشان دادند حتی نمی دانم که الان زنده است یا مرده؟ دادستان محترم در کمال متانت و خونسردی فرمودند:برای جستجوی اجساد باید به پزشکی قانونی وسردخانه ها سربزنی نه اینکه وقت دادستانی را بگیری …. با خودم فکر کردم مگر نه این است که امثال همسر من رفته اند تا زندگی را شوری بخشند و جامعه را از مردگی نجات دهند.
احساس مسئولیت و بی خبری از وضعیت همسرم آزارم می دادو گرنه از همان ابتدا می دانستم که کسی پاسخگو نخواهد بود، در همان وضعیت بهت و حیرت از پاسخ دادستان، مراجعین دیگر پاسخ گرفته و راهنمایی شده و از اتاق دادستان خارج می شدنداما من به دلیل سیاسی بودن همسرم و اینکه بلد نبودم چادر اجباری را خوب جمع و جور کنم – بدون چادر هم البته پوششم کاملا مناسب بود – مستحق تحمل توپ و تشر مسئولین و بعضا هم نگاههای …….آنان بودم.
متوجه شدم که در رویه قضایی ما ارزش و منزلت یک سارق یا فروشنده مواد از امثال همسرم که برای تعالی جامعه سعی در نشان دادن زشتیهای جامعه در راستای ارتقا ان دارند به مراتب بیشتر است.
با یک بار مراجعه به دادگاه ها می توان به وضوح نقض حقوق افراد و نیز تبعیض جنسیتی را مشاهده کرد، به هر بخش از دادگاه که مراجعه می کردم در جوابم سوالهای نامربوطی از من پرسیده می شد که فقط مایه تاسف و اشمئزاز است: چند سال داری ؟!!! نامزدی یا ازدواج کردی ؟!! بچه داری ؟!! حجابت که بد نیست، ایست بازرسی اجبار کرد چادر سر کنی ؟!! خانه ات کجاست؟ با کی زندگی می کنی؟ !! آزار دهنده تر از همه اینها همه هم نگاههای سنگین و هرزه ای بود که سراپایت را ورانداز می کرد و تصویر قربانی بودن در ذهنت پر رنگ تر میشدواینجا بود که معنی واقعی ترور جنسیتی را درک و لمس می کردم، آیا در جامعه ی ما نشان و دورنمایی از رشدو پیشرفت حقوق بشر( حقوق زن ) به چشم می خورد؟ نمی دانم اگر جای من با همسرم عوض میشداو هم مخاطب سوالهای بالا قرار می گرفت؟ مسلما نه چون او یک مرد است.
