انجمن اسلامى دانشجویان دانشگاه صنعتى امیرکبیر(پلى تکنیک تهران) بیانیه اى در خصوص حضور هفته گذشته محمود احمدى نژاد در این دانشگاه، اعتراضات دانشجویان به این حرکت و مسائل پیش آمده پس از این حرکت صادر کرد. متن این بیانیه به شرح زیر است:
۱۶ آذر هر سال از سالیانى پیش و به همت فعالان سابق انجمن اسلامى دانشجویان امیرکبیر و به یاد مبارزات آزادیخواهانه دانشجویان در سنگر دانشگاه به نام روز دانشجو مزین شده است و هر سال بهانه اى است تا دانشجویان ایرانى نداى آزادیخواهى و روشن اندیشى خود را در برابر تحجر و واپس گرایى و آزادى ستیزى سر دهند.
اما بى گمان روز دانشجو و روزهاى پس از آن در سال ۸۵ در تاریخ جنیش دانشجویى ایران ثبت خواهد شد و خاطره آن در یادها خواهد ماند. سالى که در آن بسیارى از شهروندان ایرانى داغ غیرخودى بودن را بر پیشانى خود احساس کردند و بسیارى از دانشجویان، زنان، فعالین کارگرى، وکلا، روزنامه نگاران و سایر فعالان مدنى روزها و ماه ها را در پس پشت میله هاى زندان گذراندند.
در این میان دانشجویان همچون همیشه بیش از همه آماج تیر بلا بودند و تیغ تیز کینه مستبدین، عریان و مستقیم، به رویشان کشیده شد. شب نهادان، سرمست از پیروزى هاى پوشالى و سوار بر مرکب وعده هاى توخالى در حالى به قلع و قمع فرزندان ایران زمین پرداختند که در عرصه خارجى سخن از دفاع از حقوق شهروندان دیگر کشورها مى گفتند و براى آنان فریاد وامظلوما سر مى دادند.
انجمن اسلامى دانشجویان دانشگاه امیرکبیر(پلى تکنیک تهران) به عنوان نهادى برآمده از خواست دانشجویان که در سالیان اخیر همواره نماینده خواست دانشجویان در دفاع از آزادى و حقوق بشر بوده و فعالین آن زیر بار فشار اقتدارگرایان و مصلحت سنجى هاى دروغین مدعیان اصلاح نرفته اند، در صف نخست انتقام جویى سرکوبگران قرار گرفت. حجم کینه توزى اقتدارگرایان از این نهاد مدنى به حدى بود که نه تنها فعالان فعلى و سابق آن هر یک به نحوى بارکش این بار نفرت و تباهى شدند که حتى ساختمان آن نیز که سالیان دراز محل رجوع دانشجویان بود، شبانه با بولدوزر به ویرانه اى تبدیل شد. تا بلکه شعله جاوید آزادى خواهى دانشجویان پلى تکنیک به خاموشى گراید و شب نهادان را آرامشى افتد از این سکون و سکوت.
در این شرایط و در بحبوحه صدور احکام تعلیق و اخراج و ممنوع الورود شدن به دانشگاه ها و ستاره باران شدن فعالان دانشجویى به تلافى فعالیت هایشان در دفاع از دموکراسى، آزادى و حقوق بشر، بار دیگر جنبش دانشجویى ایران ققنوس وار از میان خاکستر تیره سرکوب و ابرهاى عبوس مهرورزى پروبال گشود.
تجمع بزرگ دانشجویى دفتر تحکیم وحدت در دانشگاه تهران و متعاقب آن تجمع دانشجویى دوم در دانشگاه پلى تکنیک نشانه پویایى دوباره جنبش دانشجویى و آمادگى جامعه دانشگاهى ایران براى دفاع از خواسته هاى آزادى خواهانه اش است. در چنین شرایطى رییس دولتى که برآمده از خواست صاحبان اصلى قدرت در ساختار حاکم است و مشخصه اصلى خود و دولتش بله قربان گویى در برار ایشان محسوب مى شود و در همین راستا در یک سال گذشته تمام تلاش خود را براى بریدن نفس منتقدین و به ویژه ساکن کردن دانشگاهها کرده است بر آن شد تا با حضور در دانشگاه پلى تکنیک و ترتیب دادن دیدار مجعول صمیمانه با جمعى مطیع و منقاد که همگى با هماهنگى کامل و از دانشگاههاى امام صادق، امام حسین، حوزه هاى علمیه و… به پلى تکنیک آورده شده بودند، هم تیر خلاص بر پیکر انجمن امیرکبیر و کلیت جنبش دانشجویى ایران وارد آورد و هم دست مریزادى به چکمه پوشان و قلم به مزدانى که عامل مستقیم اوامر سرکوبگران بوده اند، بگوید.
اما پلى تکنیک بار دیگر پرچمدار نهضت مقاومت مدنى دانشگاه در مقابل فاشیسم و لمپنیسم گردید و اجازه نداد که حریم دانشگاه لگدکوب حضور نظامیان شود. فرو ریختن ابهت پوشالین و متکى بر پایه هایى از جنس دروغ و ترس و سرکوب تفکر سرکوبگرانه حاکم، بزرگ ترین نتیجه اعتراضات فرزندان ایران در دانشگاه ها بود و از این جهت شایسته تقدیر و تحلیل فراوان است. اما نمى توان بر یکى دیگر از نتایچ این اقدام که رسوا شدن چندباره مدعیان دروغین اصلاح طلبى در برابر سنگ محک آزادیخواهى و پاى بندى به شعارهایشان است، اشاره اى نکرد.
کسانى که زمانى نه چندان دور و براى جلب آرا دانشجویان دم از جبهه دموکراسى و حقوق بشر مى زدند و از آن مضحکتر شعار جبهه ضدفاشیسم سر مى دادند اکنون حتى بیش و پیش از اقتدارگرایان براى محکوم کردن اعتراضات مدنى دانشجویان سر و دست مى شکنند و پیش قراول حمله به دانشجویان شده اند. سرانشان دم از احترام به رییس دولت مى زنند و بدین گونه از او دلجویى مى کند تا بلکه سهمى هر چند ناچیز و درخور وسعشان در ساختار حاکم پاداش بگیرند و عناصر دست چندمشان هم به تاسى، به خود جرات مى دهند تا سرحد جرم خواندن اعتراضات دانشجویان پیش بروند، تا از این طریق دلربایى از حاکمیت اقتداگرا را به اوج خود برساند. به سردمداران این گروه ها توصیه مى کنیم پیش از دعوت دانشجویان به مدنیت و حفظ احترام مخالف، آن هم در شرایطى که دانشگاهیان در برابر سرکوب و خشونت دولت مهرورز تنها تجمع، تحصن و اعتراض مدنى پیشه کرده اند، ابتدا نیم نگاهى به سابقه خودشان در زمینه خشونت و احترام به مخالف از ۲۸ سال پیش تاکنون بیندازند و سپس به نصیحت کردن دانشجویان بپردازند.
وانگهى اگر مدعیان اصلاح و صلاح توان و جسارت نقد اقتدارگرایى را ندارند و یا صلاح کار خود را آن مى دانند که دانگى از خوان قدرت بر گیرند و بانگى بر نیاورند، بهتر است به کار دروغ پرورى مشغول باشند و در برابر موضوعى که مشروعیتى براى رهنمود دادن در آن ندارد سکوت پیشه کنند و این پیام را به گوش جان نوش کند که: مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان.
در پایان به عاملین استبداد در دانشگاه که در برابر فشارهاى نهادهاى امنیتى اقدام به قلع و قمع فعالان دانشجویى پلى تکنیک و حاکم کردن فضاى امنیتى بر دانشگاه نموده اند اعلام مى کنیم، به آنچه در فضاى دانشجویى پلى تکنیک براى اربابانتان رقم خورد به دیده عبرت بنگرید و ضمن متوقف کردن تلاش هاى بیهوده براى به سکوت کشاندن دانشجویان با کنار رفتن از مسندى که هیچ شایستگى براى تکیه زدن بر آن ندارید بیش از این نامتان را در تاریخ این دانشگاه ملازم نفرت دانشجویان و اساتید نگردانید.
۱۶ آذر هر سال از سالیانى پیش و به همت فعالان سابق انجمن اسلامى دانشجویان امیرکبیر و به یاد مبارزات آزادیخواهانه دانشجویان در سنگر دانشگاه به نام روز دانشجو مزین شده است و هر سال بهانه اى است تا دانشجویان ایرانى نداى آزادیخواهى و روشن اندیشى خود را در برابر تحجر و واپس گرایى و آزادى ستیزى سر دهند.
اما بى گمان روز دانشجو و روزهاى پس از آن در سال ۸۵ در تاریخ جنیش دانشجویى ایران ثبت خواهد شد و خاطره آن در یادها خواهد ماند. سالى که در آن بسیارى از شهروندان ایرانى داغ غیرخودى بودن را بر پیشانى خود احساس کردند و بسیارى از دانشجویان، زنان، فعالین کارگرى، وکلا، روزنامه نگاران و سایر فعالان مدنى روزها و ماه ها را در پس پشت میله هاى زندان گذراندند.
در این میان دانشجویان همچون همیشه بیش از همه آماج تیر بلا بودند و تیغ تیز کینه مستبدین، عریان و مستقیم، به رویشان کشیده شد. شب نهادان، سرمست از پیروزى هاى پوشالى و سوار بر مرکب وعده هاى توخالى در حالى به قلع و قمع فرزندان ایران زمین پرداختند که در عرصه خارجى سخن از دفاع از حقوق شهروندان دیگر کشورها مى گفتند و براى آنان فریاد وامظلوما سر مى دادند.
انجمن اسلامى دانشجویان دانشگاه امیرکبیر(پلى تکنیک تهران) به عنوان نهادى برآمده از خواست دانشجویان که در سالیان اخیر همواره نماینده خواست دانشجویان در دفاع از آزادى و حقوق بشر بوده و فعالین آن زیر بار فشار اقتدارگرایان و مصلحت سنجى هاى دروغین مدعیان اصلاح نرفته اند، در صف نخست انتقام جویى سرکوبگران قرار گرفت. حجم کینه توزى اقتدارگرایان از این نهاد مدنى به حدى بود که نه تنها فعالان فعلى و سابق آن هر یک به نحوى بارکش این بار نفرت و تباهى شدند که حتى ساختمان آن نیز که سالیان دراز محل رجوع دانشجویان بود، شبانه با بولدوزر به ویرانه اى تبدیل شد. تا بلکه شعله جاوید آزادى خواهى دانشجویان پلى تکنیک به خاموشى گراید و شب نهادان را آرامشى افتد از این سکون و سکوت.
در این شرایط و در بحبوحه صدور احکام تعلیق و اخراج و ممنوع الورود شدن به دانشگاه ها و ستاره باران شدن فعالان دانشجویى به تلافى فعالیت هایشان در دفاع از دموکراسى، آزادى و حقوق بشر، بار دیگر جنبش دانشجویى ایران ققنوس وار از میان خاکستر تیره سرکوب و ابرهاى عبوس مهرورزى پروبال گشود.
تجمع بزرگ دانشجویى دفتر تحکیم وحدت در دانشگاه تهران و متعاقب آن تجمع دانشجویى دوم در دانشگاه پلى تکنیک نشانه پویایى دوباره جنبش دانشجویى و آمادگى جامعه دانشگاهى ایران براى دفاع از خواسته هاى آزادى خواهانه اش است. در چنین شرایطى رییس دولتى که برآمده از خواست صاحبان اصلى قدرت در ساختار حاکم است و مشخصه اصلى خود و دولتش بله قربان گویى در برار ایشان محسوب مى شود و در همین راستا در یک سال گذشته تمام تلاش خود را براى بریدن نفس منتقدین و به ویژه ساکن کردن دانشگاهها کرده است بر آن شد تا با حضور در دانشگاه پلى تکنیک و ترتیب دادن دیدار مجعول صمیمانه با جمعى مطیع و منقاد که همگى با هماهنگى کامل و از دانشگاههاى امام صادق، امام حسین، حوزه هاى علمیه و… به پلى تکنیک آورده شده بودند، هم تیر خلاص بر پیکر انجمن امیرکبیر و کلیت جنبش دانشجویى ایران وارد آورد و هم دست مریزادى به چکمه پوشان و قلم به مزدانى که عامل مستقیم اوامر سرکوبگران بوده اند، بگوید.
اما پلى تکنیک بار دیگر پرچمدار نهضت مقاومت مدنى دانشگاه در مقابل فاشیسم و لمپنیسم گردید و اجازه نداد که حریم دانشگاه لگدکوب حضور نظامیان شود. فرو ریختن ابهت پوشالین و متکى بر پایه هایى از جنس دروغ و ترس و سرکوب تفکر سرکوبگرانه حاکم، بزرگ ترین نتیجه اعتراضات فرزندان ایران در دانشگاه ها بود و از این جهت شایسته تقدیر و تحلیل فراوان است. اما نمى توان بر یکى دیگر از نتایچ این اقدام که رسوا شدن چندباره مدعیان دروغین اصلاح طلبى در برابر سنگ محک آزادیخواهى و پاى بندى به شعارهایشان است، اشاره اى نکرد.
کسانى که زمانى نه چندان دور و براى جلب آرا دانشجویان دم از جبهه دموکراسى و حقوق بشر مى زدند و از آن مضحکتر شعار جبهه ضدفاشیسم سر مى دادند اکنون حتى بیش و پیش از اقتدارگرایان براى محکوم کردن اعتراضات مدنى دانشجویان سر و دست مى شکنند و پیش قراول حمله به دانشجویان شده اند. سرانشان دم از احترام به رییس دولت مى زنند و بدین گونه از او دلجویى مى کند تا بلکه سهمى هر چند ناچیز و درخور وسعشان در ساختار حاکم پاداش بگیرند و عناصر دست چندمشان هم به تاسى، به خود جرات مى دهند تا سرحد جرم خواندن اعتراضات دانشجویان پیش بروند، تا از این طریق دلربایى از حاکمیت اقتداگرا را به اوج خود برساند. به سردمداران این گروه ها توصیه مى کنیم پیش از دعوت دانشجویان به مدنیت و حفظ احترام مخالف، آن هم در شرایطى که دانشگاهیان در برابر سرکوب و خشونت دولت مهرورز تنها تجمع، تحصن و اعتراض مدنى پیشه کرده اند، ابتدا نیم نگاهى به سابقه خودشان در زمینه خشونت و احترام به مخالف از ۲۸ سال پیش تاکنون بیندازند و سپس به نصیحت کردن دانشجویان بپردازند.
وانگهى اگر مدعیان اصلاح و صلاح توان و جسارت نقد اقتدارگرایى را ندارند و یا صلاح کار خود را آن مى دانند که دانگى از خوان قدرت بر گیرند و بانگى بر نیاورند، بهتر است به کار دروغ پرورى مشغول باشند و در برابر موضوعى که مشروعیتى براى رهنمود دادن در آن ندارد سکوت پیشه کنند و این پیام را به گوش جان نوش کند که: مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان.
در پایان به عاملین استبداد در دانشگاه که در برابر فشارهاى نهادهاى امنیتى اقدام به قلع و قمع فعالان دانشجویى پلى تکنیک و حاکم کردن فضاى امنیتى بر دانشگاه نموده اند اعلام مى کنیم، به آنچه در فضاى دانشجویى پلى تکنیک براى اربابانتان رقم خورد به دیده عبرت بنگرید و ضمن متوقف کردن تلاش هاى بیهوده براى به سکوت کشاندن دانشجویان با کنار رفتن از مسندى که هیچ شایستگى براى تکیه زدن بر آن ندارید بیش از این نامتان را در تاریخ این دانشگاه ملازم نفرت دانشجویان و اساتید نگردانید.
انجمن اسلامى دانشجویان دانشگاه صنعتى امیرکبیر (پلى تکنیک تهران)
۲۳ آذرماه ۱۳۸۵
