طی هجده ماه گذشته، رسانه های ایرانی بارها ازخشکسالی خبر داده اند… شمال و جنوب خراسان، ایلام، لرستان، اصفهان، یزد، تهران، بوشهر و آذربایجان شرقی تنها نمونه هایی چند از این خشک سالی ها به شمار می آیند. رئیس سازمان هواشناسی ایران، چندی پیش طی سخنانی عنوان کرد که طی یک سال آینده ۲۲ استان ایران با خشکسالی های کوتاه و بلند مدت مواجه خواهند شد که دراین میان ساکنین ۱۶ استان طعم خشکسالی وخیم را خواهند چشید. آنسوتر، پرویز فتاح وزیر نیرو نیز به جمع هشداردهندگان این اتفاق نا میمون پیوسته . وی گفته است که در شرایط خشکسالی، ذخایر آب کشور توانایی تامین آب برای مدت دو سال را هم ندارند.
حال در نبود آب و خشکسالی هایی از این دست، خود تصور کنید روزگار مصیبت زده ی کشاورزی مان را. هرچند که باران های زمستانی اندک مددی به خشکسالی های آتی خواهد رساند اما پیش بینی ها حاکی از آن است که بارش باران زمستانی حتی برای مصرف روزانه ی آب شرب کشور هم کافی نخواهد بود.
پالایشگاه های نفت و گاز که در آمد حاصل از فروش محصولاتشان سنگ بنای اقتصاد ایران است، بی شک در تغییرات آب و هوایی و افزایش آلاینده ها به محیط تاثیر بسیاری داشته اند. چنین است احوال نیروگاه های هسته ای هم. شوربختانه نیروگاه ها و دیگر تاسیسات هسته ای برای گرداندن چرخ های خود به آب بسیاری احتیاج دارند. درست به همین دلیل است که غالب این سایت های اتمی چنان نیروگاه بوشهر در مجاورت دریا ساخته می شوند. حتی آب دریا نیز گاه برای تمام نیاز نیروگاه های هسته ای کفایت نمی کند. چندی پیش امام جمعه ی بوشهر نیز در سخنانش به نقصان آب زیرزمینی این استان اشاره کرد و تلویحاً از خشکسالی های در راه خبر داد…
علاوه بر بوشهر، چندین نیروگاه اتمی دیگر ایران نیز در مناطقی واقع شده اند که بیم خشکسالی در آنجاها بسیار فراوان است. دومین نیروگاه وعده داده شده ی دارخوین که عملیات اجرایش از سال ۱۹۷۹ توسط فرانسوی ها آغاز شده است قرار است از آب کارون برای نیازهای صنعتی اش استفاده کند. اما بررسی ها نشان می دهد که جملگی رودخانه های خوزستان از جمله کارون با اقبال شوم بی آبی مواجه اند. رودخانه هایی که هر یک چندین متر از میزان آبشان کاسته شده است چگونه قادر به تامین آب مورد نیاز سایت های اتمی خواهند بود؟ اینها همه در شرایطی است که چشمانمان را بر روی فضولات و زایده های شیمیایی حاصل از این نیروگاه ها که به آب دریا روانه خواهند شد، ببندیم.
دیگر از نیروگاه ها هم می توانیم از نیروگاه های نطنز و اصفهان نام ببریم که هر دو در استان اصفهان واقع اند. استانی که در همین دو سال گذشته بیش از ۲.۲ بیلیون تومان از خشکسالی متضرر شده است… آقایان لابد روزگار خشکسالی زاینده رود که مثابه خشک شدن تمدن یکی از قدیمی ترین شهرهای ایران بود را از خاطر نبرده اند. زاینده رود بی جان چگونه می خواهد آب مورد نیاز نیروگاه های شما را فراهم کند؟ بنا به گزارش اصفهان امروز، استان اصفهان و مناطق مرکزی کشور به بیش از دو بیلیون متر مکعب آب احتیاج دارند.
حال بگذارید دورنمایی از گفته ی آقایان ترسیم کنیم، تحقیقات برای ساخت یک نیروگاه انرژی اتمی در اردن نشان می دهد که این نیروگاه برای فعایتهایش به ده ها میلیون متر مکعب آب احتیاج دارد… مجلس ایران قول ساخت بیست نیروگاه اتمی با ظرفیت یک گیگا وات تا سال ۹۱ را داده است. از سوی دیگر رئیس جمهور محبوب رهبری نیز پس از عدم توافق با مسئولین آژانس خبر از تاسیس ده نیروگاه جدید هسته ای داد… یک حساب سرانگشتی معین خواهد کرد آب مورد نیاز این نیروگاه ها بسیار بیشتر از ذخایر و منابع موجود کشور است و ساخت این نیروگاه ها در عمل غیر ممکن است. مگر آنکه حکومتیان بر این بنا باشند تا حاشیه های کناری دریای خرز و دریای عمان و خلیج فارس را به نیروگاه های یکپارچه اتمی تبدیل کنند.
آری با تمام آنچه گفته ایم و گفته اند چنین نتیجه می گیریم که انرژی صلح آمیز هسته ای اینروزها بیشتر به بهانه ای بدل گشته تا سیاست های خارجی آقایان سر و سامان بگیرد. بهانه ای تا ایران را به انزوای بیشتر و بیشتر ببرد… دستاویزی تا آقایان در نهان قصه به اهداف شخصی شان برسند و گرنه اگر به واقع دغدغه ی تامین انرژی و فردای بی نفتی ایران را داشتند، جای این همه هزینه ی بیمورد می توانستند از ذخایر عظیم طبیعی ایران بهره برداری کنند. انرژی لا انتهای خورشیدی در کویرهای ایران و انرژی باد در کوهستانهای سر به فلک کشیده ی ایران…
آری آقایان بیش از این منافع شخصی تان را در پس نقاب دلسوزی و مشکل آیندگان پنهان نکنید، که شما را اگر دغدغه ی انسان و انسانیت و فردای امن مردم بود، با معترضان به حق انتخابات امروز چنین برخوردی نمی کردید.
