در بیرون گود اختلافی مرتجعانە

اختلافات میان جناحهای مختلف اصولگرا رو بە تعمیق می رود. چنین می نماید کە احمدی نژاد بە آسانی حاضر بە پذیرش اتوریتە بی چون و چرای خامنەای نیست. نوع واکنش او در مقابل ابقای مصلحی وزیر اطلاعات، شیوە و ماهیت بیاناتش بعد از خانەنشینی یازدە روزە در اولین نشست دولت و سرانجام نوع واکنشش بە موضع گیریهای مجلس و بیت خامنەای در رابطە با ادغام چندین وزارتخانە، همە حکایت از آن دارند کە احمدی نژاد مصر بر پیشبرد برنامەهای خود، البتە در شرایط دشوارتری نسبت به گذشته دارد.

اما آنچە کە در اینجا باید بدان توجە کرد، نوع واکنش و موضع گیریهای جناح اصلاح طلبان حکومتی بە رویدادهای مذکور می باشد. شاید بە ذهن کسانی متبادر شدە باشد کە با توجە بە اختلافات پدیدار شدە میان اصولگرایان، جناح اصلاح طلبان درصدد ارائە سیاستی دیگر در صحنە سیاسی کشور باشند. و شاید اذهان بیشتر بە این امر متمایل می شد کە با توجە بە برخورد سخت و سنگین دولت کنونی بە آنان، و تمرکز تعارض میان اصلاح طلبان با دولت، آنان بە نوعی بە خامنەای و اصولگرایان سنتی متمایل شدە و لااقل در یک تاکتیک سیاسی سعی در تضعیف بیشتر دولت احمدی نژاد داشتە باشند.

اما زمان گذشت و صحنە سیاسی کشور شاهد هیچ واکنش رسمی از طرف اصلاح طلبان در این مورد نشد. تا اینکە علی شکوری راد در اظهاراتی کە در سایت کلمە درج شدە است و در رد ادعای روزنامە شرق می باشد، اعلام داشتە کە برای اصلاح طلبان هیچ فرقی میان گروههای مختلف اصولگرا وجود ندارد. وی ضمن رد هرگونە ائتلاف و نزدیکی با گروههای اصولگرا گفت :

“اصلاحطلبان در حال حاضر تصمیمی برای انتخابات پیش رو نگرفته اند که حال بخواهند با کسی و گروهی ائتلاف کنند و در مجموع نیز برای اصلاحطلبان هیچ فرقی بین گروههای اصولگرا وجود ندارد.”

بدین ترتیب لااقل تا لحظە کنونی سیاست آنان مبنتی است بر دوری از اصولگرایان و پیشە کردن سیاست انتظار در قبال اختلافات درونی آنان.

اما آنچە کە در ادعای روزنامە شرق جالب توجە است، این است کە این روزنامە ادعا می کند کە جریانات اصلاح طلب بە جریان موسوم بە انحرافی در دولت نزدیک شدە و بدین ترتیب درصدد بازگشت بە قدرت می باشد. یعنی بنابر ادعای این روزنامە، اصلاح طلبان درصدد همکاری با دولت یا جریان راست افراطی برای مقابلە با جناح سنتی و رهبری جمهوری اسلامی می باشند، چیزی کە با توجە بە صحنە تعارض سیاسی چند سال گذشتە در کشور، غریب می نماید.

و آنجا کە شکوری راد از سیاست انتظار صحبت می کند، می تواند جالب توجە باشد. سیاست انتظار علاوە بر اینکە حاوی عنصری مثبت در چنین نگاهی است، اما در همان حال حاکی از امیدی نیز هست بە تضعیف جریانات موسوم بە اصولگرا، و نهایتا بروز امیدی برای بازگشت فعال بە صحنە سیاسی قدرت در حاکمیت.

شاید برخلاف ادعای روزنامە شرق، آنچە کە امکان رابطە اصلاح طلبان با جریانات اصولگرا را بیشتر تعریف می کند، امکان نزدیکی آنان بە بخشهایی از روحانیون سنتی معترض بە دولت احمدی نژاد باشد، تا نزدیکی بە جریان اصولگرای افراطی. از یاد نبریم فراخوانهای موسوی را خطاب بە علما و روحانیون برجستە شیعی مذهب در بزنگاە بعد از انتخابات اخیر.

با وارد شدن تعارضات میان اصول گرایان، بی گمان امکانات اپوزیسون داخلی و خارجی برای تاثیرگذاری بر روند تحولات بیشتر شدە است، زیرا حاکمیت بعد از کودتای اخیر نە تنها نتوانستە خود را یکدست کند، بلکە بنابر منطق پارادوکسال دیکتاتوری با شرایط کنونی جهانی، دچار گرفتاریها و مخمصەهای بیشتری شدە است. امری کە تاثیرگذاریهای تیغ سرکوب را بە هویتی ضد خود تبدیل می کند.