رفیق عزیزمان سلمان نجفیان که در میان ما با نام “سامان” شناخته می شد، در دوم فروردین ۱۳۹۷ (۲۲ مارس ۲۰۱۸) از میان ما رفت. او سال ها از مرض جانکاهی رنج می برد و سرانجام بیماری او را از پا در آورد. سلمان متولد ۱۳۲۸ و اهل قصر شیرین بود.
رفیق سلمان به مبارزین دهه ۴۰ تعلق داشت و سال هائی از عمر خود را در زندان های رژیم شاه گذرانده بود. او در سال ۱۳۵۲ در ارتباط با کروه آمل ـ بابل بازداشت گردید، زیر شکنجه مقاومت کرد و به دوسال زندان محکوم شد. پس از انقلاب فعالیت خود را در صفوف سازمان و در منطقه پرخطر کرمانشاه ادامه داد. کرمانشاه در سال های اول انقلاب کانون گروه های فاشیستی مثل گروه “شیت” بود که فعالین چپ را مخفیانه می ربودند و بعد از شکنجه سربه نیست می کردند. سلمان از جمله رفقایی بود که در خلال اعدام های صادق خلخالی در کردستان توانست از دست او بگریزد.
رفیق سلمان در سال های اول انقلاب مسئول کمیته ایالتی کرمانشاه بود. او بعد از سال ۱۳۶۲ در داخل کشور ماند و به فعالیت تشکیلاتی در فضای شدید امنیتی ادامه داد. او از سال ۶۲ تا ۶۵ جزو مسئولین تشکیلات مخفی سازمان در داخل کشور بود. سلمان در سال ۱۳۶۶ از ایران خارج و در کشور سوئد اقامت گزید و بار دیگر شغل آموزگاری را انتخاب کرد. رفیق سلمان در پلنوم سال ۶۵ به عضویت کمیته مرکزی در آمد و در کنگره اول سازمان به عنوان عضوی شورای مرکزی انتخاب شد.
سلمان جزو رفقای ارزنده و فداکار ما بود که سال ها در سازمان ما در شرایط سخت فعالیت کرد و عهده دار مسئولیت های سنگین شد. او متاسفانه از ۱۵ سال قبل به خاطر بیماری خانه نشین شد و تحت مراقبت قرار گرفت. رفیق زهره، همسر رفیق سلمان در این مدت و در تمام مراحل بیماری با استقامت و بردباری در کنار سلمان ماند و تمامی مسئولیت خانه، فرزندان و مداوای رفیق سلمان را بردوش کشید. بادرگذشت رفیق سلمان، سازمان ما رفیقی فداکار، مبارز و مردم دوست را از دست داد.
شورای مرکزی سازمان به زهره گرامی، شقایق و کاوه عزیز تسلیت می گوید، خود را در غم آن ها شریک می داند و برای آنها، بستگان و همه رفقا آرزوی صبر و بردباری دارد.
دبیرخانه شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
۴ فروردین ۱۳۹۷ (۲۴ مارس ۲۰۱۸)
