سران جمهوری اسلامی خود را مالک جان و مال شهروندان ایران میدانند. روزی نیست که مسئولین حکومت شهروند آزادیخواهی را به اسارت درنیاورند و یا زندانی ای را زیر فشار شکنجه و آزار قرار ندهند. بکار گیری رفتارهای جنایت آمیز علیه مخالفان و اعدامهای گسترده در آشکار و پنهان که با هدفی جز ایجاد رعب و وحشت در میان مردم صورت نمی گیرند، انظارجهانیان را متوجه خود نموده است.حکومت روشن تر از این نمیتوانست نشان دهدکه به انسانها نگاه ابزاری داردوکوچکترین ارزشی برای جان شهروندان کشور قائل نیست. در جمهوری اسلامی شهروندان، بویژه زندانیان سیاسی از هیچ حقی برخوردار نیستند. حتی زندانیانی که مبتلا به بیماریهای سختی گردیده اند بدون انتقال به بیمارستان و انجام درمان و نظارت های لازم پزشکی در زندان نگاه داشته میشوند. نمونه آقای کیوان صمیمی است که علی رغم بیماری سخت کبدی و باصطلاح تصویب مقامات زندان هنوز به بیمارستان انتقال نیافته است.
مکررآ خبر اعتصاب غذای زندانیان سیاسی را میشنویم که با هدف ایستادن در مقابل این فجایع تا چند قدمی مرگ رفته اند. اغلب آنها با فشار دوستان و آزادیخواهان خارج از زندان به اعتصاب غذای خود پایان داده اند. اگرچه اینگونه مقاومت ها مکررا حکومتیان را تحت فشار سیاسی قرار داده و گاه نیز تا حدی موجب تغییر رویه حکومت در برخی موارد شده، ولی شاهد آنیم که هیچ تغییر اساسی در سیاست های ضد انسانی رژیم ایجاد نکرده است. باید توجه داشت که نابودی مخالفین آرزوی مسؤلین حکومت بیداد است. زندانیان سیاسی که پاره تن مردم کشورند باید آگاه باشند که هم میهنانشان هرگز ایشان را فراموش نکرده و نخواهند کرد. مردم بدرستی از زندانیان سیاسی انتظار دارند تا آنجا که ممکن است در حفظ جان خویش بکوشند تا بتوانند همچنان پایدار و استوار همراه مردم به مبارزه برای آزادی و علیه دیکتاتوری ادامه دهند.
هیات اجرائی سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور
مهندس کامبیز قائم مقام ـ مهندس بهمن مبشری – دکتر همایون مهمنش
بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۰ برابر شانزدهم فوریه ۲۰۱۲
